Գրադարանների աշխատանքը ՍՄԿԿ կենտկոմի դեկտեմբերյան պլենումի որոշումների լույսի ներքո: (Մեթոդական հանձնարականներ)

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է 1990-2004 թվականներին Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքական գործընթացներում ադրբեջանական գործոնի դերի համակողմանի քաղաքագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, երբ Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախ պետականություն և սկսեցին ինքնուրույն ձևավորել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները։ Այս գործընթացը տեղի էր ունենում քաղաքական անկայունության, զինված հակամարտությունների, տնտեսական ճգնաժամերի և տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության վերափոխման պայմաններում, ինչի հետևանքով Ադրբեջանը աստիճանաբար դարձավ Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքական և աշխարհաքաղաքական դերակատարներից մեկը։ Աշխատության առանցքային ուղղություններից է Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը։ Անկախության առաջին տարիներին երկրի արտաքին քաղաքականությունը զգալիորեն պայմանավորվում էր ներքաղաքական պայքարով, իշխանափոխություններով և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությամբ։ Տարբեր քաղաքական ղեկավարությունների օրոք փոփոխվել են Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների նկատմամբ հարաբերությունների առաջնահերթությունները։ 1990-ականների սկզբին նկատվում էր տարբեր արտաքին քաղաքական ուղղությունների մրցակցություն, իսկ հետագայում ձևավորվեց բազմավեկտոր քաղաքականության միտում, որի նպատակն էր պահպանել Ադրբեջանի ինքնուրույնությունը և միաժամանակ օգտագործել տարբեր արտաքին կենտրոնների հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևորագույն բաղադրիչը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցության ուսումնասիրությունն է Ադրբեջանի միջազգային քաղաքականության վրա։ Հակամարտությունը դարձավ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգի հիմնական խնդիրներից մեկը և մեծապես պայմանավորեց երկրի հարաբերությունները հարևան պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Տարածքային ամբողջականության հարցը վերածվեց արտաքին քաղաքականության առանցքային ուղղության, իսկ միջազգային աջակցություն ստանալու և հակամարտության կարգավորման գործընթացում առավել նպաստավոր դիրք ապահովելու նպատակով Ադրբեջանը ակտիվացրեց իր դիվանագիտական գործունեությունը։ Հակամարտությունը միաժամանակ ազդեց Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարաբերությունների վրա և դարձավ տարածաշրջանային քաղաքականության առանցքային գործոններից մեկը։ 1994 թվականի հրադադարից հետո ռազմական գործողությունների ակտիվ փուլը փոխարինվեց երկարատև բանակցային գործընթացով, որտեղ կարևոր դեր ստացավ միջազգային միջնորդությունը։ Աշխատության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի գործոնի ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային ժառանգության, աշխարհագրական դիրքի և ռազմական-քաղաքական հնարավորությունների շնորհիվ Ռուսաստանը շարունակում էր պահպանել նշանակալի ազդեցություն Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանի քաղաքականության կարևոր խնդիրներից էր Մոսկվայի ազդեցության սահմանափակումը՝ միաժամանակ խուսափելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամբողջական խզումից։ Այս հակասական իրավիճակը նպաստեց բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, որի շրջանակում Ադրբեջանը փորձում էր հավասարակշռել Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և արևմտյան պետությունների հետ հարաբերությունները։ Մյուս կարևոր ուղղությունը թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացումն է։ Թուրքիան դարձավ Ադրբեջանի կարևոր քաղաքական, տնտեսական և ռազմավարական գործընկերներից մեկը։ Երկու երկրների համագործակցությունը զարգացավ քաղաքականության, անվտանգության, ռազմական պատրաստության, էներգետիկայի, տրանսպորտի և մշակույթի ոլորտներում։ Այդ հարաբերությունների խորացումը Ադրբեջանի համար կարևոր էր ոչ միայն արտաքին աջակցության տեսանկյունից, այլև Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշիռ ստեղծելու և դեպի արևմտյան շուկաներ ու հաղորդակցության ուղիներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնման առումով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Իրանի գործոնին։ Ադրբեջանի և Իրանի հարաբերությունները պայմանավորվում էին ընդհանուր սահմանով, Կասպից ծովի խնդիրներով, տնտեսական շահերով, էներգետիկ ռեսուրսներով և երկու երկրների քաղաքական առաջնահերթություններով։ Միաժամանակ Բաքվի և Թեհրանի միջև առկա էին քաղաքական և ռազմավարական տարաձայնություններ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածներում բարդացնում էին երկկողմ հարաբերությունները։ Աշխատության կարևորագույն թեմաներից է Կասպից ծովի նավթային և գազային ռեսուրսների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ 1990-ականներին Ադրբեջանի էներգետիկ ներուժը վերածվեց ոչ միայն տնտեսական, այլև աշխարհաքաղաքական կարևոր ռեսուրսի։ Արևմտյան նավթային ընկերությունների ներգրավումը, էներգետիկ նախագծերի զարգացումը և նավթի արտահանման այլընտրանքային ուղիների ձևավորման ձգտումը մեծացրին Ադրբեջանի միջազգային նշանակությունը։ Նավթային խոշոր համաձայնագրերը և հետագա խողովակաշարային նախագծերը նպաստեցին Ադրբեջանի կապերի ամրապնդմանը արևմտյան պետությունների և միջազգային ընկերությունների հետ, իսկ էներգետիկ հաղորդուղիների հարցը դարձավ տարածաշրջանային մրցակցության կարևոր բաղադրիչ։ Այս գործընթացներում էական նշանակություն ստացավ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա համագործակցությունը, որի միջոցով ձևավորվում էր արևելք-արևմուտք էներգետիկ և տրանսպորտային ուղղություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է վերլուծվել նաև Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը Վրաստանի հետ։ Երկու երկրները աստիճանաբար դարձան տարածաշրջանային տնտեսական և էներգետիկ համագործակցության կարևոր գործընկերներ։ Վրաստանի տարածքը Ադրբեջանի համար ձեռք բերեց ռազմավարական նշանակություն՝ որպես էներգակիրների և տրանսպորտային հաղորդակցության արևմտյան ուղղություն, իսկ Վրաստանի համար Ադրբեջանի էներգետիկ և տնտեսական ներուժը կարևոր գործոն էր սեփական աշխարհաքաղաքական դիրքի ամրապնդման գործում։ Այս փոխկապակցվածությունը նպաստեց տարածաշրջանային նոր համագործակցության ձևաչափերի առաջացմանը և Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին ուժերի հետ Ադրբեջանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Անկախությունից հետո Ադրբեջանը ձգտեց ամրապնդել իր միջազգային իրավական դիրքը, ընդլայնել դիվանագիտական կապերը և ներգրավվել միջազգային ու տարածաշրջանային կազմակերպությունների գործունեության մեջ։ ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ աստիճանաբար աճեց՝ կապված էներգետիկ ռեսուրսների, տարածաշրջանային անվտանգության, Ռուսաստանի ազդեցության և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրների հետ։ Միաժամանակ Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն ունեին նաև ժողովրդավարացման, մարդու իրավունքների և ներքաղաքական կայունության հարցերը։ 1990-2004 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ադրբեջանական գործոնի բազմաշերտ բնույթը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Ադրբեջանի ռազմական և քաղաքական ներուժը, այլև աշխարհագրական դիրքը, էներգետիկ ռեսուրսները, տրանսպորտային նշանակությունը, արտաքին քաղաքական կապերը և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքավորումը։ Ադրբեջանը ձգտում էր իր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հնարավորությունները վերածել տարածաշրջանային ազդեցության գործիքների՝ միաժամանակ խուսափելով որևէ մեկ արտաքին ուժից ամբողջական կախվածությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ 1990-2004 թվականներին ադրբեջանական գործոնը Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից էր։ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, էներգետիկ քաղաքականության, թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական համագործակցության, Ռուսաստանի և Իրանի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև արևմտյան պետությունների հետ կապերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության և միջազգային քաղաքական գործընթացների ձևավորման մասին։

Գրականություն

Նար-Դոս-ի «Նոր մարդը» ստեղծագործությունը սոցիալ-հոգեբանական բնույթի պատմություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է նոր ժամանակների ազդեցությունը մարդու մտածողության, արժեքների և վարքագծի վրա։ Գլխավոր գաղափարն այն է, թե ինչպես է «նոր մարդը» ձևավորվում հասարակական փոփոխությունների պայմաններում՝ հաճախ կանգնելով հին բարոյական պատկերացումների և նոր, ավելի պրագմատիկ ու շահադիտական մոտեցումների միջև։ Ստեղծագործությունում Նար-Դոսը ցույց է տալիս, որ այս փոփոխությունները ոչ միշտ են միանշանակ դրական․ նոր միջավայրը կարող է մարդուն տալ ավելի լայն հնարավորություններ, բայց միաժամանակ նաև հեռացնել նրան ավանդական մարդկային արժեքներից՝ ստեղծելով ներքին հակասություններ և հոգեբանական բախումներ։ «Նոր մարդը» կերպարի միջոցով հեղինակը վերլուծում է ժամանակի հասարակական անցումային վիճակը և մարդու ինքնության փոփոխությունը այդ գործընթացում։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է խոտհավաքի մեքենաների և դրանց հետ օգտագործվող փոխադրամիջոցների շահագործական հուսալիության ու արդյունավետության բարձրացման տեխնիկատեխնոլոգիական միջոցառումների մշակմանը։ Վերլուծվում են գյուղատնտեսական տեխնիկայի աշխատանքի պայմանները, կառուցվածքային տարրերի մաշվածության և խափանումների առաջացման պատճառները, ինչպես նաև մեքենաների տեխնիկական վիճակի վրա ազդող գործոնները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են մեքենաների հուսալիության գնահատման մեթոդները, սպասարկման և վերանորոգման համակարգերի կատարելագործման եղանակները, շահագործման ռեժիմների օպտիմալացման և արտադրողականության բարձրացման հնարավորությունները։ Քննարկվում են խոտհավաքի գործընթացների մեքենայացման, տեխնիկական միջոցների ընտրության, էներգածախսի նվազեցման և գյուղատնտեսական աշխատանքների արդյունավետ կազմակերպման խնդիրները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսության մեքենայացման, տեխնիկական սպասարկման համակարգերի զարգացման և ագրարային արտադրության արդյունավետության բարձրացման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով գյուղատնտեսական ինժեներների, մեքենաշինության մասնագետների, տեխնիկների և ոլորտի հետազոտողների համար։

Հոգեբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է անհատի մտավոր գործընթացների առանձնահատկությունների և նրա կոնֆլիկտայնության դրսևորումների միջև կապի ուսումնասիրմանը՝ հոգեբանական գիտությունների համատեքստում։ Նյութում ներկայացվում է մտածողության տեսակների (օրինակ՝ անալիտիկ, ստեղծագործական, ստեղծագործական-կազմակերպչական) և կոնֆլիկտայնության մակարդակների միջև գոյություն ունեցող կապը, ինչպես նաև անդրադառնում է որոշ գործոնների ազդեցությանը՝ ինքնավստահություն, էմոցիոնալ կարգավորման հմտություններ, սթրեսի դիմակայության ունակություն և միջանձնային հաղորդակցություն։ Աշխատությունը հիմնվում է փորձարարական հետազոտությունների վրա՝ կիրառելով հոգեբանական թեստավորում, հարցաթերթիկներ և վերլուծական մեթոդներ, ինչը թույլ է տալիս գնահատել մտածողության առանձնահատկությունների ազդեցությունը կոնֆլիկտայնության դրսևորումներին տարբեր սոցիալական ու մասնագիտական պայմաններում։ Նյութը կարևոր է հոգեբանների, դասախոսների և կառավարչական ոլորտի մասնագետների համար՝ օգնելով կանխորոշել կոնֆլիկտային վարքի պատճառները, մշակել անհատի անձնական զարգացման ծրագրեր և բարելավել միջանձնային հարաբերությունները։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայկական ազգագրական ընկերության գործունեության կանոնակարգային հիմքերը՝ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական, մշակութային և հասարակական կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Նյութում ամրագրված են ընկերության ստեղծման նպատակները, խնդիրները, կառուցվածքը, անդամակցության սկզբունքները, կառավարման ձևերը և գիտահետազոտական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Այն ներկայացնում է ազգագրական ուսումնասիրությունների կազմակերպման, ժողովրդական մշակույթի, կենցաղի, ավանդույթների, լեզվական ու պատմամշակութային ժառանգության հավաքագրման և պահպանման կարևորությունը։ Հրատարակությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայկական ազգագրական մտքի ձևավորման, գիտական ընկերությունների պատմության և մշակութային ինքնագիտակցության զարգացման գործընթացների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, բանասերների, հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև Հայաստանի մշակութային ժառանգությամբ և գիտական կազմակերպությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության նորարարական զարգացման ֆինանսական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանք որպես տնտեսական աճի, տեխնոլոգիական արդիականացման և մրցունակության բարձրացման հիմնական գործիքներ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ինովացիոն զարգացման ֆինանսավորման աղբյուրները՝ պետական բյուջետային միջոցներ, մասնավոր ներդրումներ, վենչուրային կապիտալ, միջազգային դրամաշնորհներ և զարգացման ծրագրեր, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցված ազդեցությունը նորարարական միջավայրի ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական ինովացիոն քաղաքականության գործիքներին՝ հարկային արտոնություններին, սուբսիդիաներին, գիտահետազոտական և փորձարարական-կոնստրուկտորական աշխատանքների (ԳՀՓԿԱ / R&D) ֆինանսավորմանը, տեխնոպարկերի և ստարտափ էկոհամակարգերի զարգացման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում է նաև ֆինանսական շուկաների դերը նորարարական նախագծերի աջակցման գործընթացում, մասնավորապես՝ բանկային վարկավորման սահմանափակումները և վենչուրային ֆինանսավորման համեմատաբար թույլ զարգացվածությունը Հայաստանի պայմաններում։