Գրադարանների կենտրոնացված համակարգի աշխատանքի կազմակերպումը: Հրահանգներ և հաշվառման ձևեր

Քաղաքագիտություն

Գիրքը՝ «Քաղաքական ուսմունքների պատմություն», հեղինակը Միրումյան Կ., հանդիսանում է ուսումնական ձեռնարկ, որը ներկայացնում է քաղաքական մտքի զարգացման պատմական ընթացքը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև ժամանակակից քաղաքական տեսությունների ձևավորումը։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գաղափարների էվոլյուցիան տարբեր քաղաքակրթություններում՝ հին արևելյան, հին հունական, միջնադարյան, վերածննդի և նոր ժամանակների փուլերում, ինչպես նաև լուսաբանում է հիմնական քաղաքական մտածողների գաղափարները և նրանց ազդեցությունը պետականության և հասարակական կառավարման ձևավորման վրա։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են ազատականության, պահպանողականության, սոցիալիզմի, լիբերալիզմի և այլ քաղաքական ուսմունքների ձևավորման նախադրյալները, զարգացման փուլերը և գաղափարական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված քաղաքական տեսությունների պատմական համատեքստին, գաղափարական պայքարներին և դրանց ազդեցությանը պետական կառավարման համակարգերի վրա։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների և քաղաքական գիտություններով հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ նպաստելով քաղաքական մտքի պատմության համակարգված և խորացված ընկալմանը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի տարրական և միջին դպրոցների կառավարման համակարգի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով կրթական հաստատությունների կազմակերպական կառուցվածքին, վարչական գործընթացներին և կրթության պետական կարգավորման մեխանիզմներին։ Քննարկվում են դպրոցների ղեկավարության գործառույթները, ուսումնական գործընթացի պլանավորման և վերահսկման սկզբունքները, ինչպես նաև ուսուցիչների, աշակերտների և ծնողների փոխհարաբերությունները կրթական միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Իրանի կրթական համակարգի զարգացման պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոններին, կրթական քաղաքականության ազդեցությանը և դպրոցների կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման մասնագետների, մանկավարժների, հետազոտողների և համեմատական կրթագիտությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գրականություն

Գրիգոր Զոհրապի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն ներկայացնում է արևմտահայ նշանավոր գրողի, մտավորականի և հասարակական գործչի քնարական ստեղծագործությունները, որոնցում արտացոլված են մարդու ներաշխարհը, սիրո, կարոտի, կյանքի անցողիկության և հասարակական զգայունության թեմաները։ Թեև Զոհրապը առավել հայտնի է որպես բացառիկ վիպագիր և պատմվածքագիր, նրա պոեզիան ևս կարևոր տեղ ունի հայ գրականության մեջ՝ առանձնանալով նուրբ զգացմունքայնությամբ, հոգեբանական խորությամբ և գրական մշակվածությամբ։ Ժողովածուում ընդգրկված բանաստեղծությունները արտահայտում են հեղինակի մտահոգությունները մարդու ճակատագրի, բարոյական արժեքների և հասարակական իրականության վերաբերյալ։ Նրա քնարերգության մեջ հաճախ հանդիպում են միայնության, հիասթափության, հիշողության և մարդկային հարաբերությունների փխրունության մոտիվներ։ Զոհրապի ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն նաև սիրային ապրումները, ներքին հակասությունները և գեղեցկության որոնումը, որոնք ներկայացված են մեղմ, երբեմն էլ թախծոտ հնչերանգներով։ Հեղինակի լեզուն պարզ է, բայց միաժամանակ հարուստ պատկերներով և նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով, ինչը նրա պոեզիային հաղորդում է ինտիմ և անկեղծ բնույթ։ Նրա բանաստեղծություններում զգացվում է արևմտահայ մտավորականի աշխարհընկալումը, եվրոպական գրական ազդեցությունները և ազգային ինքնության հանդեպ խոր պատասխանատվությունը։ Զոհրապի գրական ոճը համադրում է ռեալիստական մտածողությունը և քնարական զգայունությունը, ինչի շնորհիվ նրա ստեղծագործությունները պահպանել են իրենց արդիականությունն ու հուզական ուժը։ «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն կարևոր է ոչ միայն որպես գրողի ստեղծագործական ժառանգության մաս, այլև որպես արևմտահայ մշակութային և հոգևոր կյանքի արտացոլում։ Այն հետաքրքիր է հայ դասական պոեզիայի սիրահարների, գրականագետների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են բացահայտել Գրիգոր Զոհրապի բազմակողմանի գրական աշխարհը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XIV դարի հայ նշանավոր մանրանկարիչ Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա արվեստի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան հայկական մանրանկարչության զարգացման այն փուլն է, երբ ձեռագիր գրքերի ձևավորումը հասել էր բարձր գեղարվեստական կատարելության, իսկ մանրանկարիչները ստեղծագործական նոր մոտեցումներով հարստացնում էին ազգային պատկերագրական ավանդույթները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ավագ Ծաղկողի պահպանված ձեռագրերի և մանրանկարների թեմատիկ, ոճական, պատկերագրական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հայկական և հարակից մշակույթների արվեստի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրանկարների կոմպոզիցիոն կառուցվածքին, կերպարների արտահայտչականությանը, գունային լուծումներին, զարդանախշերին, ճարտարապետական և բնապատկերային տարրերին, ինչպես նաև ձեռագրի տեքստի և պատկերային համակարգի փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վարպետի անհատական ստեղծագործական ձեռագիրը և այն միջոցները, որոնցով նա վերաիմաստավորել ու զարգացրել է հայկական մանրանկարչության ավանդական պատկերագրական լեզուն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մանրանկարների պատմական և մշակութային միջավայրի ուսումնասիրությանը, քանի որ արվեստագետի ստեղծագործությունը ձևավորվել է քաղաքական, կրոնական և մշակութային բարդ իրողություններով բնորոշվող ժամանակաշրջանում։ Աշխատության միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել միջնադարյան ձեռագրային մշակույթի, գրքի գեղարվեստական ձևավորման, քրիստոնեական պատկերագրության և հայկական գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների մասին։ Ավագ Ծաղկողի արվեստը դիտարկվում է նաև հայկական մանրանկարչության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատել նրա տեղն ու նշանակությունը XIV դարի հայ արվեստի պատմության մեջ։ Վերլուծությունը արժեքավոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժանիքների բացահայտման, այլև միջնադարյան Հայաստանի մշակութային կյանքի, գեղարվեստական կապերի և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հայ մանրանկարչության ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը և ընդգծում է Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործության նշանակությունը հայկական միջնադարյան արվեստի բազմադարյա զարգացման գործընթացում։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ձվարանների հեռացմամբ (օվարիէկտոմիայով) պայմանավորված նեյրոդեգեներատիվ խանգարումների դեպքում Sinestrol և Teucrium polium բուսական պատրաստուկի հնարավոր նեյրոպաշտպանիչ ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում կիրառվում են էլեկտրաֆիզիոլոգիական և մորֆոհիստոքիմիական մեթոդներ՝ գնահատելու նյարդային համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրվող նյութերի ազդեցությունը նեյրոնների կենսունակության և նյարդային հյուսվածքի վերականգնողական գործընթացների վրա։ Աշխատանքում վերլուծվում են հորմոնային փոփոխությունների հետևանքով առաջացող ուղեղային հյուսվածքի փոփոխությունները, նյարդաբջիջների ակտիվության առանձնահատկությունները, հյուսվածաբանական կառուցվածքային վերափոխումները և հնարավոր պաշտպանական մեխանիզմները։ Հեղինակը համեմատական ուսումնասիրությամբ բացահայտում է Sinestrol-ի և Teucrium polium-ի ազդեցության առանձնահատկությունները՝ դիտարկելով դրանց հնարավոր դերը օքսիդատիվ սթրեսի նվազեցման, նյարդային բջիջների պաշտպանության և ուղեղի ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանման գործընթացներում։ Հետազոտության արդյունքները կարևոր նշանակություն ունեն նեյրոդեգեներատիվ հիվանդությունների մեխանիզմների ուսումնասիրման, նեյրոպաշտպանիչ միջոցների որոնման և տարիքային ու հորմոնալ փոփոխությունների հետ կապված նյարդաբանական խանգարումների ուսումնասիրման համար։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է նյարդակենսաբանների, ֆիզիոլոգների, դեղագետների, կենսաբժշկական հետազոտողների, բժշկական մասնագետների և ուսանողների համար՝ ներկայացնելով փորձարարական մոտեցումներ նյարդային համակարգի պաշտպանության և վերականգնման հնարավորությունների գնահատման ուղղությամբ։

Պատմություն

Իրան-ի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական զարգացումները 1954–1979 թվականներին խորապես պայմանավորված էին նավթային ռեսուրսների վերահսկմամբ, արտահանման եկամուտների աճով և պետության արագացված արդիականացման քաղաքականությամբ, որը ձևավորվեց հատկապես 1953 թվականի պետական հեղաշրջումից հետո և նավթային հատվածի վերակառուցման գործընթացում։ Այդ ժամանակաշրջանում նավթը դարձավ երկրի հիմնական տնտեսական հենասյունը՝ ապահովելով պետական բյուջեի մեծ մասը և թույլ տալով իրականացնել լայնածավալ արդյունաբերականացման և ենթակառուցվածքային ծրագրեր, որոնք նախաձեռնվում էին շահական վարչակարգի կողմից՝ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավի-ի ղեկավարությամբ։ 1954 թվականի նավթային կոնսորցիումի համաձայնագրից հետո արևմտյան ընկերությունները պահպանեցին զգալի ազդեցություն արդյունահանման և արտահանման ոլորտներում, սակայն պետությունը աստիճանաբար մեծացրեց իր վերահսկողությունը, ինչը հատկապես ընդգծվեց 1970-ականներին նավթային եկամուտների կտրուկ աճի ժամանակ։ «Սպիտակ հեղափոխություն» կոչվող բարեփոխումների ծրագիրը նպատակ ուներ արդիականացնել գյուղատնտեսությունը, ընդլայնել կրթությունը և թուլացնել ավանդական ֆեոդալական հարաբերությունները, սակայն միաժամանակ խորացրեց սոցիալական անհավասարությունը և արագացրեց ուրբանիզացիան, ինչը ստեղծեց նոր սոցիալական լարվածություններ։ Նավթային հարստության կենտրոնացումը պետության և էլիտայի ձեռքում հանգեցրեց տնտեսական կախվածության կառուցվածքի ձևավորմանը, որտեղ ոչ նավթային ոլորտները զարգանում էին անհամաչափ, իսկ գյուղական բնակչության մի մասը տեղափոխվում էր քաղաքներ՝ առաջացնելով սոցիալական անհամապատասխանություններ։ Քաղաքական տեսանկյունից շահական իշխանությունը գնալով ավելի ավտորիտար բնույթ ստացավ՝ հենվելով անվտանգության ծառայությունների վրա և սահմանափակելով ընդդիմադիր շարժումները, ինչը, զուգորդվելով սոցիալական անհավասարության և մշակութային հակասությունների հետ, դարձավ 1979 թվականի իրանական հեղափոխության նախադրյալներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ, այս փուլը բնութագրվում է որպես նավթային եկամուտներով խթանված արագ արդիականացման և խորացող սոցիալական-քաղաքական ճգնաժամերի համադրություն, որը ձևավորեց ժամանակակից Իրանի պատմական շրջադարձը։