Հանրապետությունում մասսայական գրադարանների ցանցը կենտրոնացնելու մի քանի հարցեր: Կոնսուլտացիա

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է N-տեղակալված α-ամինաթթուների դիալկիլամինոալկիլային եթերների, թիոեթերների և ամիդների սինթեզի ու դրանց հակախոլինէսթերազային հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը նոր օրգանական միացությունների ստացումն է, դրանց քիմիական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը և կենսաբանական ակտիվության գնահատումը՝ հատկապես խոլինէսթերազային ֆերմենտների գործունեության արգելակման տեսանկյունից։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ուսումնասիրվող միացությունների ստացման հնարավոր սինթետիկ ուղիները, ելանյութերի և ռեակցիայի պայմանների ընտրությունը, ստացված նյութերի մաքրումը և կառուցվածքային նույնականացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում α-ամինաթթուների կառուցվածքի փոփոխությանը և դրանցում դիալկիլամինոալկիլային խմբերի ներմուծմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս նպատակաուղղված կերպով փոփոխել ստացվող միացությունների ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական հատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է սինթեզված նյութերի հակախոլինէսթերազային ակտիվության ուսումնասիրությունը, որի միջոցով գնահատվում է դրանց ազդեցությունը խոլինէսթերազների ֆերմենտային ակտիվության վրա։ Այս ուղղությունը կարևոր նշանակություն ունի կենսաբանական ակտիվ նոր միացությունների որոնման և դեղագործական քիմիայի զարգացման համար, քանի որ խոլինէսթերազների արգելակումը կապված է նյարդային համակարգում ացետիլխոլինի քայքայման կարգավորման հետ։ Աշխատության ընթացքում համեմատվում են տարբեր կառուցվածք ունեցող եթերների, թիոեթերների և ամիդների հատկությունները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել քիմիական կառուցվածքի և կենսաբանական ազդեցության միջև հնարավոր օրինաչափությունները։ Նման համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել առավել ակտիվ և հեռանկարային միացությունների առանձնացմանը, ինչպես նաև հետագա նպատակային սինթեզների ուղղությունների որոշմանը։ Աշխատանքը համադրում է օրգանական սինթեզի, ֆիզիկաքիմիական վերլուծության և կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրման մեթոդները և ներկայացնում է կառուցվածք–ակտիվություն փոխկապակցվածության բացահայտման փորձ։ Այն կարող է հետաքրքրել օրգանական և դեղագործական քիմիայի, կենսաքիմիայի, ֆերմենտաբանության և կենսաբանական ակտիվ նյութերի որոնման ոլորտներում մասնագիտացող հետազոտողներին, ուսանողներին և մասնագետներին։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հուզական ինտելեկտի զարգացման անհատական նախադրյալների և դրա դրսևորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչ անհատական, հոգեբանական և սոցիալական գործոններ են նպաստում մարդու՝ սեփական և ուրիշների հույզերը ճանաչելու, հասկանալու, կառավարելու և դրանց համապատասխան արձագանքելու կարողությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում հուզական ինտելեկտը դիտարկվում է որպես անձի կարևոր հոգեբանական ռեսուրս, որը կարող է նշանակալի դեր ունենալ միջանձնային հարաբերությունների, հաղորդակցության արդյունավետության, սոցիալական հարմարման, ինքնակարգավորման և վարքագծի կառավարման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում անհատական տարբերություններին՝ կապված խառնվածքի, ինքնագնահատականի, ինքնավերահսկման, կարեկցանքի, հաղորդակցական կարողությունների, սոցիալական փորձի և անձնային այլ առանձնահատկությունների հետ։ Կարևոր ուղղություն է հուզական ինտելեկտի հիմնական բաղադրիչների առանձնացումը և դրանց դրսևորման գնահատումը։ Դրանց շարքում կարող են ուսումնասիրվել սեփական հույզերի ճանաչումն ու ըմբռնումը, հուզական ինքնակարգավորումը, ուրիշների հուզական վիճակների ընկալումը, կարեկցանքը, սոցիալական փոխազդեցությունների արդյունավետ կառավարումը և համապատասխան արձագանքի ընտրությունը։ Հետազոտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել հուզական ինտելեկտի մակարդակը, այլև բացահայտել դրա ձևավորման և զարգացման հետ կապված անհատական նախադրյալների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հոգեբանական գնահատման մեթոդների կիրառումը, որի միջոցով հնարավոր է չափել հուզական ինտելեկտի տարբեր բաղադրիչները, համեմատել տարբեր խմբերի ցուցանիշները և բացահայտել դրանց միջև առկա օրինաչափությունները։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ կրթական միջավայրում, մասնագիտական գործունեության ընթացքում, անձնային զարգացման ծրագրերում և հոգեբանական խորհրդատվության ոլորտում, քանի որ հուզական կարողությունների զարգացումը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ հաղորդակցությանը, կոնֆլիկտների կարգավորմանը և սոցիալական փոխհարաբերությունների բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հոգեբաններին, մանկավարժներին, սոցիալական աշխատողներին, մարդկային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և անձի հոգեբանական զարգացման ու հուզական ինտելեկտի խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Իվան Ֆեոդորովիչ Պասկևիչ-Էրիվանսկու գործունեության և Կովկասում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը՝ հայ պատմաբանի աշխատությունների և պատմական ակնարկների համատեքստում։ Հետազոտությունը դիտարկում է Պասկևիչի ռազմական, վարչական և քաղաքական գործունեությունը, նրա մասնակցությունը Կովկասյան տարածաշրջանի կարևորագույն իրադարձություններին և այդ գործունեության ազդեցությունը տարածաշրջանի ժողովուրդների, մասնավորապես՝ հայերի պատմական ճակատագրի վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է 18-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբի պատմական գործընթացների ներկայացումը, որի ընթացքում ձևավորվեցին Ռուսական կայսրության կովկասյան քաղաքականության հիմնական ուղղությունները և փոխվեցին տարածաշրջանի քաղաքական սահմաններն ու ուժերի հարաբերակցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Պասկևիչի ռազմական արշավներին, ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պատերազմների ընթացքում նրա գործունեությանը, ինչպես նաև Էրիվանի խանության գրավման և Արևելյան Հայաստանի տարածքների՝ Ռուսական կայսրության կազմում ընդգրկման գործընթացներին։ Աշխատանքը կարևորում է նաև պատմական անձի գործունեության գնահատման հարցը՝ համադրելով նրա ռազմական հաջողությունները, վարչական քաղաքականությունը և կայսերական շահերը հայկական պատմական իրադարձությունների ու հասարակական կյանքի վրա ունեցած հետևանքների հետ։ Հայ պատմաբանի տեսանկյունից ներկայացվող նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն Պասկևիչի կենսագրությունն ու գործունեությունը, այլև այն պատմագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով գնահատվել են նրա գործողությունները և դրանց նշանակությունը Հայաստանի ու Կովկասի պատմության համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին, վարչական վերափոխումներին և տարածաշրջանում ռուսական իշխանության հաստատման գործընթացներին։ Աշխատանքը արժեքավոր է Կովկասի նոր պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, ռուսական կայսերական քաղաքականության և պատմագրության զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով տարբերակել պատմական փաստերը, քաղաքական գնահատականներն ու հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունները։

Ֆինանսներ

Այս ռեֆերատը վերաբերում է ձեռնարկության ֆինանսական վիճակի վերլուծությանը, որը հանդիսանում է կառավարչական և տնտեսական գործունեության կարևոր գործիք և նպատակ ունի գնահատել կազմակերպության ֆինանսական կայունությունը, վճարունակությունը, շահութաբերությունը և ընդհանուր արդյունավետությունը։ Ֆինանսական վերլուծությունը հիմնված է հաշվապահական հաշվետվությունների տվյալների վրա՝ հիմնականում հաշվեկշռի, եկամուտների և ծախսերի հաշվետվության և դրամական հոսքերի հաշվետվության վրա, որոնց միջոցով ստացվում է ամբողջական պատկեր ձեռնարկության տնտեսական վիճակի մասին։ Վերլուծության ընթացքում կիրառվում են տարբեր ցուցանիշներ, ինչպիսիք են իրացվելիության գործակիցները, որոնք ցույց են տալիս կարճաժամկետ պարտավորությունները կատարելու կարողությունը, շահութաբերության ցուցանիշները, որոնք արտահայտում են եկամտաբերությունը, և ֆինանսական կայունության գործակիցները, որոնք բնութագրում են սեփական և փոխառու կապիտալի հարաբերակցությունը։ Ֆինանսական վիճակի վերլուծությունը կարող է լինել ներքին՝ իրականացվող ձեռնարկության կառավարման կողմից որոշումներ կայացնելու համար, և արտաքին՝ իրականացվող ներդրողների, վարկատուների կամ պետական մարմինների կողմից։ Այս գործընթացը թույլ է տալիս բացահայտել կազմակերպության ուժեղ և թույլ կողմերը, գնահատել զարգացման հնարավորությունները և կանխատեսել հնարավոր ֆինանսական ռիսկերը։ Բացի այդ, ֆինանսական վերլուծությունը կարևոր դեր ունի ռազմավարական պլանավորման մեջ, քանի որ այն օգնում է ընդունել հիմնավորված որոշումներ ներդրումների, ծախսերի կրճատման կամ արտադրության ընդլայնման վերաբերյալ։ Ժամանակակից տնտեսության պայմաններում արդյունավետ ֆինանսական վերլուծությունը հանդիսանում է ձեռնարկության կայուն զարգացման և մրցունակության ապահովման հիմնական պայմաններից մեկը։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է 2012 թվականի ընթացքում նշվող կարևոր և հիշարժան տարեթվերի, պատմական իրադարձությունների, նշանակալի անձանց և հասարակական-մշակութային երևույթների համակարգված ամբողջություն։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատու և ճանաչողական աղբյուր՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով մեկտեղված ձևով ծանոթանալ տարբեր ժամանակաշրջանների ու ոլորտների հետ կապված կարևոր ամսաթվերին և դրանց պատմական նշանակությանը։ Նյութը ներառում է պետական ու ազգային նշանակության իրադարձություններ, պատմական տարեդարձեր, մշակույթի, գիտության, գրականության և հասարակական կյանքի նշանավոր գործիչների ծննդյան ու մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև տարբեր կառույցների, կազմակերպությունների և կարևոր իրադարձությունների հոբելյանական տարեթվեր։ Յուրաքանչյուր ամսաթվի կամ հիշարժան իրադարձության ներկայացումը նպաստում է պատմական փաստերի և անձանց գործունեության վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացման ձևավորմանը՝ ընդգծելով դրանց կապը տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային զարգացումների հետ։ Հատկապես օգտակար է նման ժողովածուն այն ընթերցողների համար, ովքեր զբաղվում են կրթական, մշակութային կամ տեղեկատվական աշխատանքով և անհրաժեշտություն ունեն արագ գտնելու տարվա ընթացքում նշվող կարևոր տարեթվերը։ Այն կարող է կիրառվել դպրոցներում, գրադարաններում, մշակութային և կրթական հաստատություններում՝ ցուցահանդեսների, թեմատիկ միջոցառումների, դասախոսությունների, գրական-հիշատակի երեկոների և այլ նախաձեռնությունների կազմակերպման համար։ Հավաքված նյութը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ամբողջ տարվա ընթացքում հետևողականորեն անդրադառնալ պատմական հիշողության պահպանմանն ու տարբեր սերունդների համար կարևոր իրադարձությունների և անհատների արժևորմանը։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես գործնական տեղեկատու, որը մեկտեղում է տարվա կարևորագույն հիշարժան ամսաթվերը և դրանք կապում պատմության ու մշակութային ժառանգության հետ՝ ընթերցողին առաջարկելով հակիրճ, կիրառական և ճանաչողական տեղեկատվության ամբողջություն։

Պատմություն

Աշխատանքը պատմավիմագրագիտական ուսումնասիրություն է, որի կենտրոնում 9-14-րդ դարերի հայկական վիմագրերն են՝ որպես Հայաստանի քաղաքական պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է քարերի, շինությունների, եկեղեցիների, վանական համալիրների, ամրոցների և այլ պատմական հուշարձանների վրա պահպանված արձանագրությունների քննության վրա՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն որպես epigraphic նյութ, այլև որպես իրենց ժամանակաշրջանի քաղաքական, վարչական, սոցիալական և մշակութային իրողությունների անմիջական վկայություններ։ Աշխատանքի կարևորագույն նպատակներից է ցույց տալ, թե ինչպես կարող են վիմագրական աղբյուրները լրացնել, ճշգրտել կամ վերաիմաստավորել միջնադարյան Հայաստանի պատմության վերաբերյալ գրավոր այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արձանագրությունների թվագրմանը, ընթերցմանը, բովանդակության մեկնաբանությանը, տեղագրական կապերին և դրանցում հիշատակվող անձանց, իշխանական տների, թագավորական ու վարչական կառույցների նույնականացմանը։ Վիմագրերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել իշխանության տարածքային կազմակերպումը, տարբեր իշխանական և թագավորական տների հարաբերությունները, վարչական կենտրոնների գոյությունը, հողատիրական հարաբերությունները, նվիրատվությունները և շինարարական գործունեությունը։ Առանձին կարևորություն ունի արձանագրություններում հիշատակվող աշխարհիկ և հոգևոր գործիչների ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց անունները, տիտղոսները և պաշտոնները կարող են արժեքավոր տեղեկություններ հաղորդել միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական կառուցվածքի և իշխանական հարաբերությունների մասին։ Աշխատանքը նաև ընդգծում է վիմագրերի տեղագրական նշանակությունը․ արձանագրության գտնվելու վայրը հաճախ հնարավորություն է տալիս կապել կոնկրետ քաղաքական կամ վարչական իրադարձությունը որոշակի բնակավայրի, գավառի, ամրոցի կամ վանական կենտրոնի հետ։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է այն ժամանակաշրջանների ուսումնասիրության համար, երբ գրավոր պատմիչների տեղեկությունները սահմանափակ են կամ մասնատված։ 9-14-րդ դարերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու Հայաստանի քաղաքական կյանքի փոփոխություններին՝ տարբեր թագավորությունների, իշխանությունների և օտար տերությունների գերիշխանության պայմաններում։ Վիմագրական նյութը կարող է անդրադառնալ ինչպես հայկական պետականության և տեղական իշխանական համակարգերի գոյությանը, այնպես էլ արտաքին քաղաքական ազդեցություններին, տարածքային փոփոխություններին և ռազմական ու վարչական իրադարձություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արձանագրությունների լեզվական և բանաձևային առանձնահատկություններին, քանի որ դրանցում օգտագործվող տիտղոսները, ձևակերպումները և իրավական արտահայտությունները կարող են կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունենալ։ Նվիրատվական և շինարարական արձանագրությունները, օրինակ, կարող են տեղեկություններ հաղորդել հողի և սեփականության վերաբերյալ, իսկ եկեղեցական կառույցների հետ կապված գրությունները՝ հոգևոր իշխանության, հովանավորության և հասարակական հարաբերությունների մասին։