Հասկացման հերմենևտիկական հղացքը և նրա նշանակությունը ազգային ինքնության հետազոտության համար

Մշակույթ

Մատենագիտական ցանկ՝ «Նոր գրականություն կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ» թեմայով կարող է ներառել արդի գիտական, տեսական և վերլուծական աշխատություններ, որոնք ուսումնասիրում են ժամանակակից մշակույթի զարգացման միտումները, արվեստի նոր ձևերը, մեդիա և թվային մշակույթի ազդեցությունը, ինչպես նաև գլոբալացման պայմաններում ազգային մշակութային ինքնության փոփոխությունները։ Այդպիսի գրականության շարքում հաճախ ընդգրկվում են մշակութաբանության հիմնարար և արդի ուսումնասիրություններ, օրինակ՝ Զիգմունտ Բաումանի աշխատությունները հեղուկ արդիականության վերաբերյալ, որոնք վերլուծում են ժամանակակից հասարակության և մշակույթի փոփոխական բնույթը, ինչպես նաև Հենրի Ջենկինսի ուսումնասիրությունները կոնվերգենտ մեդիայի և մասնակցային մշակույթի մասին, որտեղ ներկայացվում է նոր մեդիա միջավայրի ազդեցությունը արվեստի և հանրային մշակույթի վրա։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև Ն. Բորիսովի և ժամանակակից ռուս մշակութաբանների աշխատությունները, որոնք անդրադառնում են արվեստի սոցիալ-մշակութային գործառույթներին, ինչպես նաև եվրոպական և ամերիկյան արվեստաբանության ժամանակակից ուղղությունները, որոնք ուսումնասիրում են հետմոդեռն արվեստը, ինտերակտիվ ինստալյացիաները և թվային արվեստի զարգացումը։ Հայկական մշակույթի համատեքստում կարող են ներառվել ժամանակակից հայ արվեստաբանների ուսումնասիրությունները, որոնք վերլուծում են ազգային արվեստի ինքնության պահպանումը և վերափոխումը գլոբալ մշակութային գործընթացների պայմաններում, ինչպես նաև ժամանակակից հայ գրականության և վիզուալ արվեստի փոխազդեցությունները։ Այս մատենագիտական ցանկը կարող է ծառայել որպես տեսական և մեթոդաբանական հիմք ուսանողների, հետազոտողների և արվեստի ոլորտի մասնագետների համար՝ ապահովելով ժամանակակից մշակութային գործընթացների բազմակողմանի ուսումնասիրություն և գիտական մեկնաբանություն։

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է V–VIII դարերի հայկական կանոնական բնագրերի ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակությանը հայ եկեղեցական իրավունքի վաղ պատմության վերակազմության համար։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական ու եկեղեցական նորմերն են, որոնց միջոցով կարգավորվում էին եկեղեցու ներքին կազմակերպությունը, հոգևորականների կարգավիճակը, եկեղեցական կարգապահությունը, ծիսական կյանքի որոշ կողմերը, ամուսնաընտանեկան հարաբերություններին վերաբերող հարցերը և քրիստոնեական համայնքի անդամների վարքագիծը։ Կանոնական բնագրերը դիտարկվում են միաժամանակ որպես իրավական, պատմական և եկեղեցագիտական սկզբնաղբյուրներ, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վաղ միջնադարյան Հայաստանում եկեղեցական իրավակարգավորման ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանոնների ծագման, հեղինակության, ժամանակագրության, ձեռագրային փոխանցման և տարբեր խմբագրությունների հարաբերակցության խնդիրներին, քանի որ առանձին կանոնների իրական պատմական միջավայրը և դրանց հետագա վերամշակումները որոշելը կարևոր նշանակություն ունի սկզբնաղբյուրների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Ուսումնասիրվում է տեղական եկեղեցական ժողովների, հայրապետական կարգադրությունների և ավելի լայն քրիստոնեական աշխարհից փոխանցված կանոնական ավանդույթների փոխհարաբերությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին արտաքին իրավաեկեղեցական սկզբունքները յուրացվում և հարմարեցվում հայկական միջավայրին։ Կարևոր ուղղություն է նաև եկեղեցական և աշխարհիկ իրավակարգավորման հարաբերակցության քննությունը, քանի որ վաղ միջնադարյան հասարակությունում կրոնական, ընտանեկան, բարոյական և հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը հաճախ ձևավորվում էր տարբեր նորմատիվ ավանդույթների փոխազդեցությամբ։ Կանոնական նյութի պատմահամեմատական և աղբյուրագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու եկեղեցական հաստատությունների իրավասությունների զարգացումը, հոգևոր իշխանության կազմակերպումը և իրավական մտածողության աստիճանական համակարգումը։ Առանձին նշանակություն ունի կանոնական ժողովածուների ձևավորման խնդիրը, քանի որ տարբեր ժամանակներում ստեղծված նորմերի մեկտեղումը նպաստել է հայ եկեղեցական իրավունքի գրավոր ավանդույթի պահպանմանն ու հետագա զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է իրավունքի պատմության, հայագիտության, ձեռագրագիտության, աղբյուրագիտության և եկեղեցու պատմության մեթոդները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել վաղ միջնադարյան հայկական եկեղեցական իրավական մշակույթի ձևավորման և զարգացման մասին։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է սակավաջրության պայմաններում հանքային պարարտանյութերի և ոռոգման տարբեր չափաբաժինների ազդեցության ուսումնասիրությանը մշակովի գինձի (Coriandrum sativum L.) մորֆոֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների և բերքատվության ցուցանիշների վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության Խորրամաբադի ագրոկլիմայական պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են չորային և կիսաչորային միջավայրերի առանձնահատկությունները, ջրային ռեսուրսների սահմանափակության ազդեցությունը բույսի աճի փուլերի, կենսաբանական զարգացման և արտադրողականության վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են տարբեր ոռոգման ռեժիմներ և հանքային պարարտանյութերի դեղաչափեր՝ նպատակ ունենալով պարզել դրանց օպտիմալ համադրությունը, որը ապահովում է առավել բարձր բերքատվություն և արդյունավետ ջրօգտագործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բույսի մորֆոլոգիական ցուցանիշներին՝ բույսի բարձրություն, տերևային մակերես, կենսազանգվածի կուտակում, ինչպես նաև ֆիզիոլոգիական ցուցանիշներին՝ քլորոֆիլի պարունակություն, ջրապահպանման ունակություն և սթրեսային դիմադրողականություն։

Մշակույթ

Նշված պահանջը վերաբերում է այն պիեսների համակարգված ցանկերին, որոնք գրվել կամ բեմադրվել են հայերեն լեզվով և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել են թույլտվություն ներկայացվելու Կովկասյան տարածաշրջանի թատերական բեմերում՝ հատկապես XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբը գործող գրաքննական համակարգի պայմաններում։ Այդ ժամանակաշրջանում Կովկասը գտնվում էր Ռուսական կայսրության վարչական վերահսկողության ներքո, և ցանկացած թատերական ստեղծագործություն, անկախ ազգային պատկանելությունից, ենթարկվում էր նախնական գրաքննության՝ քաղաքական, բարոյական և գաղափարական համապատասխանության գնահատման նպատակով։ Հայերեն պիեսները, որոնք անցել էին այդ գործընթացը, ընդգրկում էին ինչպես դասական դրամատուրգիայի գործեր, այնպես էլ նոր ձևավորվող ազգային թատերարվեստի ստեղծագործություններ, որոնք հաճախ արտացոլում էին սոցիալական խնդիրներ, ազգային ինքնության հարցեր, ընտանեկան հարաբերություններ և պատմական թեմաներ։ Հատուկ ուշադրություն էր դարձվում այն ստեղծագործություններին, որոնք չէին պարունակում քաղաքականորեն վտանգավոր համարվող գաղափարներ կամ ուղղակի քննադատություն պետական կառավարման համակարգի նկատմամբ, ինչի արդյունքում որոշ պիեսներ ստանում էին պաշտոնական թույլտվություն՝ բեմադրվելու Թիֆլիսում, Բաքվում, Երևանում և Կովկասի այլ մշակութային կենտրոններում։ Այս գործընթացը նպաստել է հայ թատրոնի զարգացմանը, մասնագիտական թատերական խմբերի ձևավորմանը և ազգային մշակույթի հանրային տարածմանը, միաժամանակ ձևավորելով գրաքննության ազդեցության տակ գտնվող ստեղծագործական միջավայր, որտեղ հեղինակները հաճախ ստիպված էին հաշվի առնել պետական սահմանափակումները իրենց ստեղծագործական ազատության նկատմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, այդ ցանկերը արտացոլում են ոչ միայն թատերական արվեստի զարգացումը, այլև Կովկասի բազմազգ մշակութային դաշտում պետական վերահսկողության և ազգային ստեղծագործության փոխազդեցությունը։

Մշակույթ

Այս հրատարակությունների ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում 2019 թվականին տպագրված գիտական, մշակութային և հասարակական բնույթի գրքերն ու ամսագրերը, ընդգրկելով տարբեր ոլորտներ՝ կրթություն, պատմություն, տնտեսագիտություն, բժշկություն, արվեստ և տեխնոլոգիա։ Նյութը ընդգծում է հրատարակչական գործընթացների ակտիվությունը, հրատարակված աշխատանքի բազմազանությունը և դրանց ազդեցությունը գիտության ու մշակույթի զարգացման վրա՝ մատնանշելով նաև հեղինակների, հրատարակիչների և թեմատիկ ուղղությունների դերը։ Զեկուցվում է հանրապետության հրատարակչական շուկայի հիմնական միտումները, նորություններն ու ոլորտում առկա հետաքրքրությունները, ինչպես նաև ընթերցողներին մատչելիության և տեղեկատվության տարածման հարցերը։ Հրատարակությունների վերլուծությունը օգնում է գնահատել գիտական և մշակութային գործունեության ծավալը և ուղղությունները, ինչպես նաև հանրապետությունում հրատարակչության զարգացման դինամիկան։

Մշակույթ

Երաժշտագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Սերգեյ Պրոկոֆևի օպերային ստեղծագործության դրամատուրգիական սկզբունքների և երաժշտաբեմական մտածողության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում օպերային դրամատուրգիայի կառուցվածքը, երաժշտության և բեմական գործողության փոխհարաբերությունը, կերպարների զարգացման եղանակները և դրամատիկական լարվածության ձևավորման միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վոկալ և նվագախմբային բաղադրիչների փոխգործակցությանը, երաժշտական թեմատիզմի զարգացմանը, լեյտմոտիվային կապերին և ստեղծագործության գեղարվեստական ամբողջականության ապահովման սկզբունքներին։ Վերլուծվում են կոմպոզիտորի երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները, ռիթմական ու հարմոնիկ արտահայտչամիջոցները և դրանց դերը կերպարների հոգեբանական ու դրամատիկական բնութագրման մեջ։ Քննարկվում են նաև գրական սկզբնաղբյուրի երաժշտաբեմական վերափոխման, սյուժետային կառուցվածքի և օպերային ժանրի ավանդական ու նորարարական տարրերի փոխհարաբերության խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Պրոկոֆևի մոտեցումները օպերային դրամատուրգիայի զարգացման և երաժշտական թատրոնի արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնման հարցերում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագիտության, օպերային արվեստի, երաժշտական դրամատուրգիայի և թատերագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։