Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու պատմությունը

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերենի մասնագիտական դասընթացում սովորողների խոսութային իրազեկության ձևավորման և զարգացման տեսական ու մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում օտար լեզվի ուսուցման հաղորդակցական ուղղվածությունը, մասնագիտական միջավայրում լեզվական գիտելիքների կիրառման առանձնահատկությունները և տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում արդյունավետ խոսք կառուցելու կարողությունների զարգացումը։ Վերլուծվում են մասնագիտական բառապաշարի յուրացման, համապատասխան լեզվական կառույցների ընտրության, բանավոր և գրավոր խոսքի կազմակերպման, տեքստերի ընկալման ու ստեղծման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսույթի կառուցվածքային, իմաստային և գործաբանական առանձնահատկությունների ընկալմանը, հաղորդակցական նպատակի ճիշտ որոշմանը և մասնագիտական համատեքստին համապատասխան լեզվական միջոցների կիրառմանը։ Դիտարկվում են երկխոսության, մասնագիտական քննարկումների, զեկուցումների, ներկայացումների, գործնական հաղորդակցության և մասնագիտական տեքստերի հետ աշխատանքի միջոցով խոսութային կարողությունների զարգացման հնարավորությունները։ Քննարկվում է ուսումնական նյութերի և առաջադրանքների ընտրության նշանակությունը՝ սովորողների լեզվական գիտելիքները իրական կամ մոդելավորված մասնագիտական իրավիճակներում կիրառելու հմտություններ ձևավորելու համար։ Կարևորվում են նաև ինքնուրույն աշխատանքի, հաղորդակցական վարժությունների, տեքստային վերլուծության և ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդների կիրառումը։ Անդրադարձ է կատարվում սովորողների մասնագիտական պահանջների հաշվառմանը, լեզվական կարողությունների գնահատմանը և ուսուցման արդյունավետության բարձրացման մեթոդական միջոցներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի դասավանդման մեթոդիկայով, մասնագիտական նպատակներով օտար լեզուների ուսուցմամբ, կիրառական լեզվաբանությամբ և հաղորդակցական իրազեկության ձևավորմամբ զբաղվող դասախոսների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է էթիկաիրավական հայեցակարգերի պարադիգմային վերլուծությանը, դրանց տեսական հիմքերի, զարգացման օրինաչափությունների և բարոյականության ու իրավունքի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր պատմափիլիսոփայական ժամանակաշրջաններում ձևավորված պատկերացումները արդարության, ազատության, պատասխանատվության, իրավունքի, պարտականության և հասարակական կարգի վերաբերյալ։ Վերլուծվում են էթիկական և իրավական մտածողության հիմնական պարադիգմները, դրանց գաղափարական նախադրյալները, հասկացութային համակարգերը և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման վերաբերյալ առաջարկվող մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարոյական նորմերի և իրավական կանոնների փոխկապակցվածությանը, դրանց ընդհանրություններին ու տարբերություններին, ինչպես նաև իրավունքի ձևավորման և կիրառման գործընթացում արժեքային սկզբունքների նշանակությանը։ Դիտարկվում են բնական իրավունքի, իրավական պոզիտիվիզմի և այլ տեսական ուղղությունների շրջանակներում ձևավորված մոտեցումները՝ բացահայտելու համար իրավունքի ու բարոյականության հարաբերակցության տարբեր մեկնաբանությունները։ Քննարկվում են նաև մարդու արժանապատվության, իրավունքների, հասարակական պատասխանատվության և արդարության սկզբունքների փիլիսոփայական ու իրավական բովանդակությունը։ Կարևորվում է պարադիգմային մոտեցման կիրառումը որպես տարբեր տեսությունների համեմատության, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և զարգացման տրամաբանության բացահայտման միջոց։ Անդրադարձ է կատարվում էթիկաիրավական հայեցակարգերի փոփոխությունների վրա սոցիալական, մշակութային և քաղաքական գործընթացների ազդեցությանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու իրավական և բարոյագիտական մտածողության հիմնական ուղղությունները, բացահայտելու դրանց միջև գաղափարական շարունակականությունն ու տարբերությունները և գնահատելու դրանց նշանակությունը ժամանակակից իրավունքի տեսության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավունքի փիլիսոփայության, էթիկայի, իրավագիտության, սոցիալական փիլիսոփայության և քաղաքական տեսության ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Հայաստանի Հանրապետությունում Սահմանադրական դատարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը պայմանավորված է երկրի սահմանադրական համակարգում նրա հատուկ տեղով՝ որպես սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող բարձրագույն մարմին։ Սահմանադրական դատարանը կոչված է ապահովելու Սահմանադրության գերակայությունը և վերահսկելու օրենքների, ենթաօրենսդրական ակտերի, պետական մարմինների որոշումների և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Այն հանդես է գալիս որպես անկախ դատական իշխանության առանձնահատուկ օղակ, որը չի մտնում ընդհանուր դատական համակարգի մեջ և գործում է բացառապես Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների շրջանակում։ Սահմանադրական դատարանի անկախությունը ամրագրված է Սահմանադրությամբ, և այն իր գործունեության ընթացքում ենթարկվում է միայն Սահմանադրությանը՝ բացառելով որևէ այլ պետական մարմնի միջամտությունը։ Դատարանի կազմավորման, դատավորների նշանակման և գործունեության կարգը սահմանվում է Սահմանադրությամբ և «Սահմանադրական դատարանի մասին» սահմանադրական օրենքով, որտեղ նախատեսված են նաև դատավորների լիազորությունների ժամկետները, անկախության երաշխիքները և պատասխանատվության սահմանները։ Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է ինչպես վերացական, այնպես էլ կոնկրետ սահմանադրական վերահսկողություն՝ քննելով օրենքների և այլ իրավական ակտերի սահմանադրականությունը, ինչպես նաև լուծելով սահմանադրական վեճեր պետական իշխանության մարմինների միջև։ Դրա որոշումները վերջնական են, պարտադիր կատարման ենթակա և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից՝ ապահովելով իրավական համակարգի կայունությունը և Սահմանադրության անմիջական գործողությունը։ Այս կարգավիճակը թույլ է տալիս Սահմանադրական դատարանին հանդես գալ որպես սահմանադրական կարգի պահապան, մարդու իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխավոր և իրավական պետության հիմնարար ինստիտուտներից մեկը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հին հայերենում գոյականի ձևաբանական զուգաձևություններին՝ դիտարկելով դրանց առաջացման պատճառները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և զարգացման օրինաչափությունները։ Նյութում վերլուծվում են այն դեպքերը, երբ նույն իմաստային դաշտին պատկանող գոյականները կամ նույն բառաձևերը հանդես են գալիս տարբեր քերականական ձևերով՝ պայմանավորված հնչյունական փոփոխություններով, բարբառային ազդեցություններով և գրավոր ավանդույթի տարբեր շերտերով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հոլովման համակարգի բազմազանությանը, որտեղ զուգաձևությունները արտահայտվում են տարբեր հոլովային վերջավորությունների, հիմքային փոփոխությունների և ձևաբանական տատանումների միջոցով։ Քննարկվում է նաև հունարենից, սիրիերենից և այլ լեզուներից կատարված փոխառությունների ազդեցությունը, որոնք հաճախ նպաստել են զուգաձև կառուցվածքների ձևավորմանը և պահպանմանը գրավոր հուշարձաններում։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ նման ձևաբանական բազմազանությունը կարևոր է հին հայերենի զարգացման փուլերի վերականգնման, տեքստերի քննադատական վերլուծության և լեզվական համակարգի պատմական վերակառուցման համար՝ ցույց տալով լեզվի ներքին դինամիկան և փոփոխական բնույթը։

Լեզվաբանություն

Այս գիրքը նախատեսված է ֆրանսերեն բառապաշարի ուսուցման համար՝ կառուցված երկխոսությունների միջոցով, որոնք օգնում են սովորողին բառերն ու արտահայտությունները տեսնել կենդանի հաղորդակցական միջավայրում։ Նյութը ներկայացված է թեմատիկ բաժիններով՝ առօրյա իրավիճակներ, ճանապարհորդություն, գնումներ, ուսում, աշխատանք և սոցիալական շփումներ, որտեղ յուրաքանչյուր երկխոսություն ծառայում է նոր բառապաշարի ամրապնդման և գործածության բնական ընկալման նպատակին։ Գրքում ընդգրկված են նաև բացատրություններ, թարգմանական նշումներ և վարժություններ, որոնք նպաստում են լսողական, ընթերցողական և խոսակցական հմտությունների զարգացմանը։ Հեղինակը շեշտադրում է լեզվի գործնական կիրառությունը՝ օգնելով սովորողին աստիճանաբար հաղթահարել լեզվական արգելքները և ավելի ազատ արտահայտվել ֆրանսերենով։ Այս ձեռնարկը հատկապես օգտակար է սկսնակների և միջին մակարդակի սովորողների համար, ովքեր ցանկանում են արագ զարգացնել իրենց ակտիվ բառապաշարը և հաղորդակցվելու կարողությունները իրական իրավիճակների հիման վրա։

Լեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենի հարադրությունների և կրկնավորների իմաստաքերականական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է հարադրական և կրկնավոր կազմությունների կառուցվածքային, իմաստաբանական և քերականական առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման սկզբունքները, գործառույթները և կիրառման ոլորտները ժամանակակից թուրքերենում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տարբեր տեսակի լեզվական միավորների դասակարգումներ, ուսումնասիրվում են դրանց արտահայտչական և ոճական հնարավորությունները, ինչպես նաև խոսքում և գրավոր լեզվում ունեցած դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառաստեղծական գործընթացներին, ձևաբանական և շարահյուսական փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև հարադրությունների և կրկնավորների կիրառման առանձնահատկություններին տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Հետազոտությունը հիմնված է լեզվաբանական տեսությունների, հարուստ փաստական նյութի և համեմատական վերլուծության վրա՝ արժեքավոր տեղեկություններ տրամադրելով թյուրքագիտության, ընդհանուր լեզվաբանության, թարգմանության և օտար լեզուների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։