Հայաստանի ԳԿՀ-երը 1985 թվականին։ Աշխատանքների վերլուծություն և մեթոդական հանձնարարականներ

Տնտեսագիտություն

Մարքեթինգային քաղաքականության հայեցակարգը ներկայացնում է այն սկզբունքների, նպատակների և գործիքների համակարգը, որի միջոցով կազմակերպությունը ուսումնասիրում է շուկան, ձևավորում է պահանջարկը և արդյունավետ կերպով իրականացնում է իր ապրանքների կամ ծառայությունների առաջխաղացումը և վաճառքը։ Այն հիմնված է շուկայի վերլուծության, սպառողների կարիքների բացահայտման և մրցակցային միջավայրի գնահատման վրա։ Մարքեթինգային քաղաքականությունը ներառում է մարքեթինգային համալիրի հիմնական տարրերը՝ ապրանքային քաղաքականություն (product), գնային քաղաքականություն (price), բաշխման կամ դիստրիբուցիոն քաղաքականություն (place) և առաջխաղացման քաղաքականություն (promotion), որոնք միասին հայտնի են որպես 4P մոդել։ Այս համակարգի միջոցով կազմակերպությունը որոշում է, թե ինչ արտադրել, ինչ գնով վաճառել, ինչպես հասցնել սպառողին և ինչպես տեղեկացնել շուկային իր առաջարկի մասին։ Մարքեթինգային քաղաքականության հայեցակարգը նպատակ ունի ապահովել սպառողի բավարարվածությունը և կազմակերպության շահութաբերությունը՝ ստեղծելով հավասարակշռություն շուկայի պահանջների և ընկերության հնարավորությունների միջև։ Ժամանակակից պայմաններում այն նաև ներառում է թվային մարքեթինգի գործիքներ, բրենդինգ և տվյալների վրա հիմնված որոշումների կայացում, ինչը բարձրացնում է մրցունակությունը և շուկայի արդյունավետությունը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին Շուշիում գործող բարեգործական ընկերությունների ու անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրանց դերը քաղաքի հասարակական, կրթական, մշակութային և սոցիալական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Շուշին Անդրկովկասի հայաբնակ խոշոր քաղաքային կենտրոններից էր և ուներ զարգացած կրթական, մշակութային, հրատարակչական ու հասարակական կյանք։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել բարեգործական կազմակերպությունների ստեղծման նախադրյալները, դրանց նպատակները, գործունեության ուղղությունները, ֆինանսավորման աղբյուրները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կազմակերպություններին, որոնք իրենց միջոցներն ուղղում էին դպրոցների պահպանմանը, կրթության տարածմանը, աղքատների և կարիքավորների օգնությանը, առողջապահական նախաձեռնություններին, մշակութային հաստատությունների աջակցությանը, գրադարանների ու ընթերցարանների ստեղծմանը և հասարակական այլ ծրագրերի իրականացմանը։ Շուշիում բարեգործական գործունեության կարևոր ուղղություններից էր կրթությունը։ Բարերարների և հասարակական կազմակերպությունների աջակցությամբ կրթական հաստատությունները ստանում էին նյութական միջոցներ, գրքեր, գույք և այլ անհրաժեշտ օժանդակություն, իսկ շնորհալի երիտասարդների համար ստեղծվում էին կրթությունը շարունակելու հնարավորություններ։ Այդ գործունեությունը նպաստում էր գրագիտության տարածմանը, ազգային կրթական միջավայրի ամրապնդմանը և նոր կրթված մտավորականության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կանանց կրթությանն ու հասարակական ակտիվությանը, քանի որ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայկական քաղաքային միջավայրում աստիճանաբար ընդլայնվում էր կանանց մասնակցությունը կրթական և բարեգործական նախաձեռնություններին։ Շուշիի հասարակական կյանքում կարևոր տեղ ունեին նաև գրադարաններն ու ընթերցարանները. աղբյուրագիտական նյութերը, օրինակ, հիշատակում են Կովկասի հայոց բարեգործական ընկերության Շուշիի մասնաճյուղի գրադարան-ընթերցարանի գործունեությունը 1899–1900 թվականներին։ Բարեգործական գործունեության մյուս կարևոր ոլորտը մշակույթն էր։ Նվիրատվությունների և կազմակերպությունների միջոցների շնորհիվ աջակցություն էր ցուցաբերվում թատրոնին, երաժշտական և գրական կյանքին, հրատարակչական նախաձեռնություններին ու մշակույթի գործիչներին։ Այս հանգամանքը հատկապես նշանակալի է Շուշիի մշակութային պատմության համատեքստում, քանի որ քաղաքը XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական մշակույթի կարևոր կենտրոններից էր։ Բարեգործությունը հաճախ դուրս էր գալիս անհատական նվիրատվության շրջանակներից և վերածվում կազմակերպված հասարակական գործունեության, որտեղ քաղաքացիների համատեղ ֆինանսական ու կազմակերպչական ջանքերը ուղղվում էին երկարաժամկետ ծրագրերի իրականացմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Հայ գործարարների և մտավորականների մի զգալի մասը բարեգործական գործունեությունը դիտարկում էր որպես ազգային ու հասարակական պարտականություն՝ միջոցներ տրամադրելով դպրոցներին, հիվանդանոցներին, եկեղեցիներին, թատրոններին, մշակույթի գործիչներին և կրթություն ստացող երիտասարդներին։ Այդպիսի գործունեությունը ոչ միայն անմիջական օգնություն էր ապահովում կարիքավորներին, այլև նպաստում էր քաղաքի սոցիալական ենթակառուցվածքների և հասարակական ինստիտուտների զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է բարեգործության և ազգային ինքնության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Բարեգործական կազմակերպությունները կարող էին միաժամանակ լուծել սոցիալական խնդիրներ և նպաստել ազգային կրթության, մշակույթի ու հասարակական համերաշխության ամրապնդմանը։ Այս առումով բարեգործությունը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես նյութական օգնության համակարգ, այլև որպես ազգային-հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել արխիվային փաստաթղթեր, պարբերական մամուլի նյութեր, կազմակերպությունների հաշվետվություններ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և ժամանակաշրջանի այլ աղբյուրներ՝ վերականգնելու բարեգործական գործունեության իրական ծավալներն ու ուղղությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական նկարագրություններից հայտնի է, որ այն հրատարակվել է Ստեփանակերտում 2017 թվականին՝ որպես 136 էջանոց թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Շուշիի հասարակական կյանքի, հայկական բարեգործական շարժման, կրթության ու մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական, այլև հասարակական ինքնակազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Արցախի պատմության մասնագետներին, մշակութաբաններին, սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, բարեգործության պատմության ուսումնասիրողներին, գրադարանագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և XIX–XX դարերի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Քիմիա

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է պոլիանիլինի նման կառուցվածք ունեցող և օլիգոանիլինային ֆրագմենտներ պարունակող պոլիմերների սինթեզին և դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով զարգացնել նոր ֆունկցիոնալ հաղորդիչ պոլիմերային նյութեր։ Նյութում վերլուծվում են պոլիանիլինի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ շղթայական կոնյուգացված համակարգեր, օքսիդացման-վերականգնման վիճակների փոփոխականություն և պրոտոնացման միջոցով հաղորդականության կարգավորում, որոնք հիմք են հանդիսանում նմանատիպ համակարգերի նախագծման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օլիգոանիլինային ֆրագմենտների ներդրմանը պոլիմերային շղթայում, ինչը հնարավորություն է տալիս կարգավորել նյութի էլեկտրահաղորդականությունը, լուծելիությունը և ջերմակայունությունը։ Քննարկվում են նաև սինթեզի մեթոդները՝ քիմիական օքսիդացիոն պոլիմերացում, կոպոլիմերացում և կառուցվածքային մոդիֆիկացիա, ինչպես նաև ստացված նյութերի բնութագրման եղանակները՝ սպեկտրոսկոպիա, էլեկտրաքիմիական վերլուծություն և ջերմային անալիզ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ նման պոլիմերային համակարգերը ունեն մեծ կիրառական ներուժ՝ հատկապես էլեկտրոնիկայի, սենսորների, հակակոռոզիոն ծածկույթների և էներգետիկ սարքավորումների ոլորտներում՝ շնորհիվ իրենց կարգավորվող կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ հատկությունների։

Քիմիա

Պլաստմասները սինթետիկ կամ կիսասինթետիկ պոլիմերային նյութեր են, որոնք ստացվում են բնական գազի, նավթի կամ այլ օրգանական միացությունների քիմիական մշակման արդյունքում և լայնորեն կիրառվում են արդյունաբերության, կենցաղի, բժշկության և տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում։ Պլաստմասների հիմնական առանձնահատկություններից են թեթևությունը, բարձր ամրությունը, հեշտ մշակելիությունը, կոռոզիայի և խոնավության նկատմամբ դիմադրությունը, ինչպես նաև համեմատաբար ցածր արտադրական արժեքը։ Դրանք կարող են ունենալ տարբեր ֆիզիկական հատկություններ՝ կախված իրենց կառուցվածքից և բաղադրությունից՝ լինելով կամ կոշտ, կամ ճկուն, կամ թափանցիկ, կամ անթափանց։ Պլաստմասները հիմնականում բաժանվում են երկու խոշոր խմբի՝ թերմոպլաստիկ և թերմոռեակտիվ պլաստմասներ։ Թերմոպլաստիկ պլաստմասները ջերմության ազդեցությամբ փափկում են և կարող են բազմիցս ձևափոխվել՝ առանց իրենց հիմնական կառուցվածքը կորցնելու, ինչի օրինակ են պոլիէթիլենը և պոլիպրոպիլենը։ Դրանք լայնորեն օգտագործվում են փաթեթավորման նյութերի, տարաների և կենցաղային իրերի արտադրության մեջ։ Թերմոռեակտիվ պլաստմասները, հակառակը, ջերմության ազդեցությամբ կարծրանում են և այլևս չեն կարող կրկին փափկել, քանի որ դրանց կառուցվածքում առաջանում են կայուն քիմիական կապեր։ Այս խմբին են պատկանում օրինակ բակելիտը և որոշ էպօքսիդային խեժեր, որոնք օգտագործվում են էլեկտրատեխնիկայում և շինարարությունում։ Պլաստմասների մյուս կարևոր դասակարգումը հիմնված է նրանց կիրառման ոլորտների վրա՝ կառուցվածքային, փաթեթավորման, էլեկտրամեկուսիչ և բժշկական պլաստմասներ։ Պլաստմասները ժամանակակից աշխարհում ունեն մեծ նշանակություն, քանի որ դրանք փոխարինում են ավելի ծանր և թանկարժեք նյութերին, սակայն դրանց լայն կիրառությունը նաև առաջացնում է բնապահպանական խնդիրներ՝ կապված դժվար քայքայման և շրջակա միջավայրի աղտոտման հետ։ Այդ պատճառով այսօր մեծ ուշադրություն է դարձվում վերամշակվող և էկոլոգիապես անվտանգ պլաստմասների մշակմանը։ Այսպիսով, պլաստմասները կարևոր տեխնիկական նյութեր են, որոնք իրենց բազմազան հատկությունների շնորհիվ դարձել են ժամանակակից արդյունաբերության և կենցաղի անբաժանելի մաս։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է բնական իրավունքի տեսության ձևավորման, զարգացման և գաղափարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը վաղ բուրժուական հեղափոխությունների դարաշրջանում՝ XVI–XVII դարերի հասարակական, քաղաքական և իրավական վերափոխումների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է բնական իրավունքի հիմնարար սկզբունքները, մարդու բնածին իրավունքների, ազատության, հավասարության և արդարության գաղափարների ձևավորումը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը պետական իշխանության, իրավակարգի և հասարակական հարաբերությունների վերաիմաստավորման վրա։ Աշխատանքում ներկայացվում են ժամանակաշրջանի իրավաքաղաքական մտքի զարգացման հիմնական ուղղությունները, բնական իրավունքի և դրական իրավունքի փոխհարաբերությունները, հասարակական պայմանագրի գաղափարի ձևավորումը և իրավական պետության սկզբունքների տեսական հիմքերը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են բնական իրավունքի գաղափարները նպաստել սահմանադրականության, մարդու իրավունքների և ժամանակակից իրավական համակարգերի զարգացմանը՝ դառնալով եվրոպական քաղաքական և իրավական մտքի կարևոր հենասյուներից մեկը։ Գիրքը համադրում է պատմաիրավական և փիլիսոփայական վերլուծությունները՝ արժեքավոր գիտական նյութ տրամադրելով իրավաբանների, պատմաբանների, քաղաքագետների, փիլիսոփաների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են իրավական գաղափարների պատմությամբ, պետականության զարգացման օրինաչափություններով և մարդու հիմնարար իրավունքների տեսական հիմքերով։