Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների իրավահավասարության սահմանադրաիրավական հիմունքները

Lեզվաբանություն

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է լաքերենի տարածքային տարբերակներից մեկի համակողմանի ուսումնասիրությանը և դրա լեզվական առանձնահատկությունների նկարագրությանը։ Քննության են առնվում բարբառի հնչյունական համակարգը, բառապաշարը, բառերի կազմության ձևերը, քերականական կառուցվածքը և խոսքային գործածության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձայնավորների և բաղաձայնների համակարգին, հնչյունական փոփոխություններին, անվանական ու բայական ձևերին, հոլովման և խոնարհման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև նախադասությունների կառուցման սկզբունքներին։ Ուսումնասիրվում են տեղական բառերն ու արտահայտությունները, դրանց իմաստային առանձնահատկությունները և գրական լեզվի կամ լաքերենի այլ բարբառների համապատասխան ձևերի հետ ունեցած տարբերությունները։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ խոսվածքի ինքնատիպ հատկանիշները և որոշելու նրա տեղը լաքերենի բարբառային համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լեզվական նյութի պահպանման և փաստագրման կարևորությանը, քանի որ բարբառային տվյալները արժեքավոր աղբյուր են լեզվի պատմական զարգացման, տարածքային տարբերակման և լեզվական փոփոխությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բարբառագետների, կովկասագետների, համեմատական լեզվաբանության մասնագետների, ուսանողների և կովկասյան լեզուներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է Կարսում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների և այդ ընթացքում հայտնաբերված IX դարի հայկական արձանագրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Կարսը վաղ միջնադարում եղել է Վանանդ գավառի և Շիրակի տարածաշրջանի կարևորագույն ռազմաքաղաքական կենտրոններից մեկը, իսկ IX–X դարերում աստիճանաբար վերածվել է Բագրատունյաց Հայաստանի նշանակալի կենտրոնի։ Աշխատության առանցքում դրված հնագիտական նյութի և վիմագրական աղբյուրի համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմել քաղաքի պատմական զարգացման, իշխանական տների հարաբերությունների և IX դարի վերջի քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ։ Կարսի միջնաբերդը և քաղաքի ռազմավարական դիրքը նրան առանձնահատուկ նշանակություն էին հաղորդում, քանի որ այն վերահսկում էր Շիրակի մատույցները և կարևոր դեր ուներ տարածաշրջանի պաշտպանական համակարգում։ IX դարի վերջին Կարսը կապված էր Վանանդի հին իշխանական տոհմի և Բագրատունիների միջև իշխանության վերադասավորումների հետ։ 888 թվականին Վանանդի իշխան Սահակ Մլեհի ապստամբությունից հետո Վանանդը Կարսով միացվեց Բագրատունիների տիրույթներին, իսկ Աբաս սպարապետը Կարսն ամրացրեց և այնտեղ պալատ կառուցեց՝ քաղաքը դարձնելով հայոց սպարապետների նստավայր։ Հնագիտական պեղումների նշանակությունը հենց այս պատմական միջավայրի նյութական վկայությունները բացահայտելու մեջ է։ Պեղումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել քաղաքի կառուցապատումը, պաշտպանական կառույցները, եկեղեցական և աշխարհիկ շինությունները, շինարարական տեխնիկան, օգտագործված նյութերը և տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտերի փոխհարաբերությունը։ Նման նյութերը լրացնում են գրավոր աղբյուրները և թույլ են տալիս վերականգնել քաղաքի պատմական կերպարը ոչ միայն մատենագիտական հիշատակությունների, այլև անմիջական նյութական վկայությունների հիման վրա։ Աշխատության առանձնահատուկ արժեքը կապված է հայտնաբերված հայկական արձանագրության հետ։ Արձանագրությունը հայտնաբերվել է 1917 թվականին Կարսում՝ Սուրբ Առաքելոց Կաթողիկեի շենքի մոտ, և ըստ հետազոտական աղբյուրների՝ այն հայտնաբերել է Ս. Վ. Տեր-Ավետիսյանը։ Արձանագրության բովանդակությունը վերաբերում է Ատրներսեհի դստերը և Աբաս Հայոց սպարապետի կնոջը, դրանով իսկ կարևոր տեղեկություն հաղորդելով IX դարի վերջի իշխանական տոհմերի ազգակցական կապերի մասին։ Վիմագրական այս վկայությունը հատկապես արժեքավոր է պատմական անձանց նույնականացման և նրանց փոխհարաբերությունների վերականգնման տեսանկյունից։ Արձանագրության միջոցով հնարավոր է լրացնել պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները և ավելի հստակեցնել Բագրատունիների ու հարակից իշխանական տների միջև գոյություն ունեցած ամուսնական ու քաղաքական կապերը։ Ատրներսեհի դստեր՝ Աբաս սպարապետի կնոջ լինելը կարևոր փաստ է, քանի որ այն վկայում է ոչ միայն ընտանեկան կապի, այլև ժամանակաշրջանի քաղաքական հարաբերությունների բնույթի մասին։ Հետագա պատմական աղբյուրներում նույնպես հիշատակվում է Ատրներսեհի և Աբասի փոխհարաբերությունների բարդ քաղաքական համատեքստը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել նաև որպես պատմական աղբյուրագիտության օրինակ, որտեղ հնագիտական նյութը և վիմագրական տվյալը համադրվում են մատենագիտական աղբյուրների հետ։ Այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս ստուգել կամ լրացնել պատմիչների տեղեկությունները, ճշգրտել անձանց անունները, տոհմական պատկանելությունը, պաշտոնները և պատմական իրադարձությունների ժամանակագրությունը։ Հատկապես վաղ միջնադարի ուսումնասիրության համար նման արձանագրությունները մեծ արժեք ունեն, քանի որ դրանք հաճախ ստեղծվել են հենց ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանում և անմիջականորեն կապված են կոնկրետ անձանց, շինությունների կամ իրադարձությունների հետ։ Կարսի պատմական նշանակությունը հետագայում ևս շարունակվել է․ X դարի առաջին կեսին քաղաքը դարձավ Բագրատունյաց թագավորության կարևոր կենտրոն, իսկ 929 թվականին Աբաս թագավորը այն դարձրեց թագավորանիստ և ամրացրեց միջնաբերդը։ 930–940 թվականներին այնտեղ կառուցվեց Սուրբ Առաքելոց եկեղեցին, իսկ 961 թվականին Աշոտ Գ Ողորմածը արքունիքը տեղափոխեց Անի։ Այս հետագա զարգացումների ֆոնին IX դարի արձանագրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է քաղաքի՝ որպես Բագրատունյաց իշխանական կենտրոնի ձևավորման վաղ փուլի ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ արձանագրությունը կարող է ծառայել որպես քաղաքական պատմության, տոհմաբանության և միջնադարյան հայկական վիմագրության ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու իշխանական տիտղոսների կիրառությունը, ամուսնական դաշինքների դերը, Բագրատունյաց տոհմի ներքին հարաբերությունները և տարածաշրջանի իշխանական համակարգը։ Միաժամանակ պեղումների նյութերը կարող են պատկերացում տալ Կարսի քաղաքային մշակույթի և ճարտարապետական միջավայրի մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը Կարսի հնագիտական ուսումնասիրությունը և IX դարի հայկական արձանագրության հայտնաբերումն ու վերլուծությունը միավորում է մեկ պատմահնագիտական խնդրի շուրջ՝ բացահայտելու քաղաքի վաղ միջնադարյան նշանակությունը, Բագրատունյաց ժամանակաշրջանի քաղաքական ու տոհմական հարաբերությունները և նյութական ու վիմագրական աղբյուրների միջոցով լրացնելու Կարսի պատմության վերաբերյալ առկա գիտելիքները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային համակարգի և գործարար միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հարկային քաղաքականության ազդեցության կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում այն տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հարկերը, հարկային վարչարարությունը և համապատասխան կարգավորումները կարող են ազդել ձեռնարկությունների գործունեության, ներդրումային որոշումների, արտադրական ակտիվության և մրցակցային միջավայրի վրա։ Հարկային համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական եկամուտների ձևավորման գործիք, այլև որպես տնտեսական վարքագծի վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր կարգավորիչ, որի կառուցվածքից և գործարկման արդյունավետությունից կարող են կախված լինել ձեռնարկատիրության զարգացման պայմանները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարկային բեռի կառուցվածքը, հարկային պարտավորությունների կատարման հետ կապված վարչարարական գործընթացները, հարկային օրենսդրության կանխատեսելիությունն ու կայունությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տարբեր չափերի և գործունեության ոլորտների տնտեսավարող սուբյեկտների վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հարկային քաղաքականության և ներդրումային գրավչության փոխկապակցվածության վերլուծությունը՝ գնահատելով, թե հարկային միջավայրն ինչպես կարող է արտացոլվել նոր ձեռնարկությունների ստեղծման, գործող բիզնեսների ընդլայնման և կապիտալի ներդրման որոշումների վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև հարկային վարչարարության արդյունավետության ուսումնասիրությունը, քանի որ հարկերի հաշվարկման և վճարման գործընթացների պարզությունը, վերահսկողության մեխանիզմների թափանցիկությունը և հարկ վճարողների հետ պետական մարմինների փոխգործակցությունը կարող են էական նշանակություն ունենալ գործարար միջավայրի որակի համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ փոքր և միջին ձեռնարկատիրության առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով, որ վարչարարական և հարկային ծախսերի ազդեցությունը տարբեր չափերի կազմակերպությունների համար կարող է տարբեր լինել։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է հարկային համակարգի կարգավորիչ և խթանող գործառույթների հավասարակշռումը պետական ֆինանսական պահանջների հետ։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել միջազգային փորձը և հարկային կառավարման տարբեր մոդելները՝ դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական պայմաններում գնահատելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հարկային քաղաքականության, պետական ֆինանսների, ձեռնարկատիրության և տնտեսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հարկային համակարգի ազդեցության հիմնական ուղղությունները և գործարար միջավայրի զարգացման համար արդյունավետ կառավարման հնարավորությունները։

Կրոն

Այս աշխատությունը հայ եկեղեցու դավանանքի համառոտ և համակարգված ներկայացումն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատքի հիմնական դրույթներին, պատմական ձևավորմանը, եկեղեցական կարգին, ծեսերին և հոգևոր ավանդույթներին։ Գիրքը կազմել է քահանա Սարգիս Մաքսիմաջյանը և առաջին անգամ հրատարակվել է 1899 թվականին Ռոստովում, իսկ երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1909 թվականին։ Աշխատությունը կազմված է մի քանի հիմնական բաժիններից, որոնցում անդրադարձ է կատարվում Հայ եկեղեցու պատմությանը, դավանությանը, Սուրբ Երրորդության խորհրդին, եկեղեցու խորհրդանիշներին, ծագմանը, նվիրապետական կարգին, տոներին և պահքերին։ Աշխատության հիմնական նպատակը ոչ միայն եկեղեցական ուսմունքի դրույթների շարադրումն է, այլև Հայ Եկեղեցու վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացումների պարզաբանումը։ Հեղինակը հատկապես կարևորում է այն հանգամանքը, որ հայ եկեղեցական ավանդության մասին ոչ բավարար գիտելիքները կարող են հանգեցնել սխալ կամ թյուր մեկնաբանությունների։ Այդ պատճառով գիրքը կառուցված է բացատրական սկզբունքով՝ փորձելով մատչելի ձևով ներկայացնել եկեղեցու հավատքի հիմքերը և դրանց պատմական ու աստվածաբանական հիմնավորումները։ Դավանաբանական հատվածներում ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական հիմնական հավատալիքներին՝ Սուրբ Երրորդությանը, Քրիստոսի անձին և փրկագործությանը, Եկեղեցու նշանակությանը, խորհուրդներին և քրիստոնեական պաշտամունքին։ Հայ Եկեղեցու դավանանքի ներկայացումը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա պատմական առանձնահատկությունները ձևավորվել են հին արևելյան քրիստոնեական ավանդույթի շրջանակում։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պատկանում է Հին Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ընտանիքին և չի ընդունում Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները, իսկ նրա դավանաբանական ավանդության աղբյուրների շարքում կարևոր դեր ունեն Հավատո հանգանակները, եկեղեցական ժողովների որոշումները և հեղինակավոր հայրերի ու աստվածաբանների երկերը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է եկեղեցու պատմական զարգացման և նրա դավանանքի փոխկապակցվածության ներկայացումը։ Հայոց քրիստոնեական ինքնությունը ձևավորվել է վաղ քրիստոնեական դարաշրջանից սկսած, իսկ Հայ Եկեղեցին դարերի ընթացքում ոչ միայն պահպանել է կրոնական ավանդույթը, այլև դարձել է հայ ժողովրդի ազգային և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության վերաբերյալ աղբյուր։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակության կրոնական և մշակութային միջավայրն ուսումնասիրելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Հայ Եկեղեցու դավանանքի վերաբերյալ ռուսերեն լեզվով մատչելի և պարզաբանումներ պարունակող աշխատությունների անհրաժեշտությունը կապված էր նաև Ռուսական կայսրության բազմադավան միջավայրում հայերի և այլ քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների հետ։ Ավելի վաղ՝ 1799 թվականին, ռուսերեն էր հրատարակվել Հայ Եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ կարևոր մի աշխատություն, իսկ 19-րդ դարում ռուսերենով ստեղծվել և տարածվել են Հայ Եկեղեցու դավանանքին ու պատմությանը նվիրված մի շարք ուսումնասիրություններ։ Այս շարքում Մաքսիմաջյանի աշխատությունը առանձնանում է իր ավելի հանրամատչելի և բացատրական բնույթով։ Այն նախատեսված էր ոչ միայն մասնագետների, այլև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում էին ընդհանուր պատկերացում կազմել Հայ Եկեղեցու հավատքի և եկեղեցական կյանքի մասին։ Այդ պատճառով նյութը կարևոր է նաև որպես հայ կրոնական ինքնության ներկայացման պատմական օրինակ։ Աշխատության մեջ եկեղեցական կազմակերպության վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքը, հոգևոր աստիճանները և եկեղեցական իշխանության համակարգը։ Տոների և պահքերի վերաբերյալ բաժինները, իրենց հերթին, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական օրացույցի և ծիսական կյանքի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է դավանանքը արտահայտվում ոչ միայն տեսական ուսմունքի, այլև հավատացյալի առօրյա հոգևոր կյանքի մեջ։ Հայ Եկեղեցու հավատքի վերաբերյալ նման աշխատությունների կարևորությունը մեծ էր նաև այն պատճառով, որ 19-րդ դարում ռուսական հասարակության մեջ երբեմն տարածվում էին Հայ Եկեղեցու դավանանքի մասին սխալ պատկերացումներ։ 19-րդ դարի ռուս-հայ եկեղեցական հարաբերությունների պատմությանը վերաբերող աղբյուրները ցույց են տալիս, որ Հայ Եկեղեցու դավանանքը տարբեր ժամանակներում դարձել էր նաև աստվածաբանական և հասարակական քննարկումների առարկա։ Այդ համատեքստում գիրքը կարելի է դիտարկել որպես Հայ Եկեղեցու ինքնաներկայացման և սեփական դավանաբանական դիրքորոշումների պարզաբանման փորձ։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա մատենագիտական հազվադեպությամբ։ Առաջին հրատարակությունը՝ 1899 թվականի, ունեցել է 61 էջ, իսկ երկրորդ հրատարակությունը՝ 1909 թվականի, նույնպես 61 էջ ծավալով է ներկայացվում մատենագիտական աղբյուրներում։ Այսպիսով, այն ոչ միայն կրոնագիտական ուսումնասիրություն է, այլև 19-րդ դարի վերջի հայ եկեղեցական մտքի և հայ համայնքային կյանքի պատմական վկայություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայ Եկեղեցու դավանանքի հիմնական դրույթները, նրա պատմական ինքնագիտակցությունը, եկեղեցական կառուցվածքը և ծիսական ավանդույթները հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, կրոնագիտությամբ, հայ-ռուսական եկեղեցական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայկական համայնքների մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է «Մշակ» պարբերականի 1881 թվականի հրատարակությունների մատենագիտական ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանի մամուլի, գրականության, հասարակական մտքի ու մշակութային կյանքի կարևոր աղբյուրներից մեկի համակարգված նկարագրությունը։ Նյութում ամփոփվում և դասակարգվում են պարբերականի հրապարակումները, հոդվածները, գրական ստեղծագործությունները, հասարակական-քաղաքական նյութերը, գիտական ու մշակութային տեղեկությունները՝ ապահովելով դրանց որոնման և հետագա ուսումնասիրության հարմարավետությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 19-րդ դարի վերջի հայկական մամուլի զարգացման առանձնահատկությունների, խմբագրական ուղղությունների, հեղինակային կազմի և ժամանակի հասարակական խնդիրների արտացոլման մասին։ Ներկայացված մատենագիտական տվյալները կարևոր նշանակություն ունեն հայ մամուլի պատմության, գրականագիտության, պատմագիտության և մշակութաբանության ուսումնասիրությունների համար՝ ծառայելով որպես արժեքավոր սկզբնաղբյուր հետազոտողների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, մատենագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայկական պարբերական մամուլի պատմությամբ, 19-րդ դարի մշակութային ժառանգությամբ և գրավոր աղբյուրների ուսումնասիրմամբ։

Բժշկություն

Այս աշխատանքը նվիրված է 2-էթիլ-6-մեթիլ-3-հիդրօքսիպիրիդինի հեմիսուկցինատի նեյրոպրոտեկտիվ (նյարդապաշտպան) ակտիվության ուսումնասիրությանը՝ տարբեր փորձարարական մոդելներում։ Նյութում վերլուծվում են միացության հակաօքսիդանտ, հակահիպօքսիկ և մեմբրանապաշտպան հատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը նյարդային հյուսվածքի կենսաքիմիական և ֆունկցիոնալ ցուցանիշների վրա։ Աշխատությունը ընդգծում է օքսիդատիվ սթրեսի նվազեցման մեխանիզմները, ազատ ռադիկալների չեզոքացումը և նեյրոնների էներգետիկ փոխանակության կայունացման դերը նեյրոդեգեներատիվ պրոցեսների կանխարգելման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դեղաբանական ազդեցության դոզայից կախվածությանը, արդյունավետության և անվտանգության պրոֆիլին, ինչպես նաև համեմատական վերլուծությանը այլ նեյրոպրոտեկտորների հետ։ Նյութը կարևոր է ֆարմակոլոգների, նեյրոֆիզիոլոգների և փորձարարական բժշկության մասնագետների համար՝ նպաստելով նյարդային համակարգի հիվանդությունների բուժման նոր մոտեցումների մշակմանը։