Investigation of bounded convex bodies in Rn by probabilistic methods

Հոգեբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մանկատան պայմաններում գտնվող սոցիալական որբերի դեռահասության շրջանում վարքային շեղումների հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կանխարգելման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում դեռահասների հոգեբանական զարգացման առանձնահատկություններն են, նրանց սոցիալականացման գործընթացը, միջանձնային հարաբերությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել վարքային դժվարությունների ձևավորմանը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են դեռահասության տարիքային ճգնաժամի առանձնահատկությունները, հուզական ոլորտի փոփոխությունները, ինքնագնահատականի և ինքնության ձևավորումը, հասակակիցների հետ հարաբերությունները, ինչպես նաև սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը վարքագծի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանկատան միջավայրի առանձնահատկություններին, ընտանիքային կապերի բացակայությանը կամ սահմանափակմանը, կայուն հուզական հարաբերությունների պակասին և դրանց հնարավոր ազդեցությանը դեռահասների վարքային դրսևորումների վրա։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել ագրեսիվության, մեկուսացման, ընդդիմադիր վարքի, կարգապահական դժվարությունների, հուզական անկայունության և սոցիալական հարմարման այլ խնդիրների առաջացման ու դրսևորման առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում նաև անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները և սոցիալական միջավայրի գործոնները՝ որպես վարքային շեղումների առաջացման ռիսկի պայմաններ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կանխարգելման համակարգի ուսումնասիրությունը, որը ներառում է հոգեբանական աջակցության, խորհրդատվության, սոցիալական հմտությունների զարգացման, վստահելի միջանձնային հարաբերությունների ձևավորման և կրթադաստիարակչական միջավայրի բարելավման հնարավորությունները։ Կարևորվում է հոգեբանների, մանկավարժների, սոցիալական աշխատողների և խնամատար միջավայրի այլ մասնագետների համագործակցությունը՝ դեռահասների անհատական կարիքներին համապատասխան աջակցություն կազմակերպելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու սոցիալական որբերի վարքային դժվարությունների հոգեբանական հիմքերը և մշակելու դրանց կանխարգելման ու սոցիալական հարմարման խթանման համապատասխան մոտեցումներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկական և զարգացման հոգեբանների, սոցիալական աշխատողների, մանկավարժների, դաստիարակների, կրթական և սոցիալական հաստատությունների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և դեռահասների սոցիալականացման ու հոգեբանական աջակցության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի սկզբի արևմտահայ պարբերական մամուլում գավառական կյանքի, տեղական հասարակական հարաբերությունների և մշակութային միջավայրի ներկայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում են այն հեղինակները և թղթակիցները, որոնք մամուլի էջերում անդրադարձել են արևմտահայ տարբեր բնակավայրերի առօրյային, բնակչության սոցիալական վիճակին, կրթական ու մշակութային կյանքին, ավանդույթներին և ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրներին։ Քննության են առնվում գավառներից հրապարակվող թղթակցությունների, ակնարկների, նկարագրությունների և հրապարակախոսական նյութերի թեմատիկ ու ժանրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց լեզուն և ոճը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես էին հեղինակները ներկայացնում տեղի բնակչության կենցաղը, զբաղմունքները, տնտեսական պայմանները, դպրոցների ու կրթական հաստատությունների գործունեությունը, համայնքային հարաբերությունները և հասարակական նախաձեռնությունները։ Վերլուծվում է գավառագիրների դերը արևմտահայ հասարակության տարբեր հատվածների միջև տեղեկատվական և մշակութային կապերի ձևավորման գործում, քանի որ նրանց հրապարակումները հնարավորություն էին տալիս պարբերականների ընթերցողներին տեղեկություններ ստանալ կենտրոններից հեռու գտնվող բնակավայրերի կյանքի և խնդիրների մասին։ Կարևորվում է նաև այդ նյութերի պատմական և ազգագրական արժեքը, քանի որ դրանցում պահպանվել են տեղեկություններ բնակավայրերի, տեղական սովորույթների, խոսվածքների, կրթական կյանքի, տնտեսական գործունեության և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ։ Ուսումնասիրվում են հեղինակների հրապարակախոսական դիրքորոշումները, իրականության նկարագրման եղանակները և հասարակական խնդիրների նկատմամբ նրանց արձագանքը։ Անդրադարձ է կատարվում արևմտահայ մամուլի զարգացման ընդհանուր միջավայրին և այն դերակատարությանը, որն ունեցել են պարբերականները հասարակական մտքի, գրական կյանքի և մշակութային հաղորդակցության ձևավորման գործում։ Գավառական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու կենտրոնի և գավառների միջև առկա մշակութային ու սոցիալական տարբերությունները և դրանց արտացոլումը մամուլում։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի արևմտահայ մամուլի և գրականության պատմության, հայ լրագրության, մշակութաբանության ու պատմական ազգագրության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով մամուլի նյութերի միջոցով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել 20-րդ դարասկզբի արևմտահայ հասարակության բազմաշերտ կյանքի մասին։

Տեխնոլոգիա

Պոլիգրաֆիական տեխնոլոգիաների և տպագրական արտադրության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տպագրական մեքենաների տպման գոտում գործող գործոնների ուսումնասիրությանը՝ բարձրորակ տպագիր արտադրանք ստանալու նպատակով։ Քննության են առնվում տպագրական գործընթացի ընթացքում նյութերի և մեքենայական տարրերի փոխազդեցությունները, ճնշման, արագության և տեխնոլոգիական ռեժիմների ազդեցությունը տպագրության արդյունքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ներկի փոխանցման, տպագրվող նյութի հատկությունների, տպագրական զույգի փոխազդեցության և աշխատանքային պարամետրերի կայունության խնդիրներին։ Վերլուծվում են տպման գոտում առաջացող մեխանիկական և տեխնոլոգիական ազդեցությունները, որոնք կարող են պայմանավորել պատկերի հստակությունը, գունային վերարտադրությունը, ներկի հավասարաչափ բաշխումը և պատրաստի արտադրանքի ընդհանուր որակը։ Քննարկվում են նաև սարքավորումների աշխատանքային ռեժիմների օպտիմալացման, հնարավոր տպագրական թերությունների նվազեցման և արտադրական գործընթացի կայունության բարձրացման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավորելու տպագրական մեքենաների համապատասխան պարամետրերի ընտրությունը բարձր որակական ցուցանիշների ապահովման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պոլիգրաֆիական տեխնոլոգիաների, տպագրական մեքենաշինության և տպագիր արտադրանքի որակի կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է գեղարվեստական թարգմանության գործընթացին՝ որպես ստեղծագործական վերարտադրության և կերպարի վերաստեղծման ձևի վերլուծության, հատկապես դիտարկելով դրա դրսևորումները Վ. Ս. Մոեմ-ի վեպերում։ Աշխատությունը բացահայտում է, թե ինչպես են տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում փոխակերպվում կերպարները, գաղափարները և պատմողական կառույցները՝ պահպանելով հեղինակային ոճի հիմնական առանձնահատկությունները, բայց միաժամանակ ձեռք բերելով նոր գեղարվեստական նրբերանգներ։ Վերլուծվում են թարգմանության ընթացքում առաջացող իմաստային, ոճական և մշակութային տեղաշարժերը, ինչպես նաև այն ստեղծագործական մեխանիզմները, որոնց միջոցով բնագրի կերպարային համակարգը վերաիմաստավորվում է թարգմանված տեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն վեպերին, ինչպիսիք են Of Human Bondage, The Moon and Sixpence և Theatre, որտեղ հատկապես ակնհայտ է մարդու ներաշխարհի, արվեստի և ինքնության թեմաների բազմաշերտ մեկնաբանությունը տարբեր լեզվական փոխանցումների պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր է թարգմանաբանության, գրականագիտության և մշակութային ուսումնասիրությունների ոլորտի համար՝ ցույց տալով, որ թարգմանությունը ոչ միայն լեզվական փոխանցում է, այլև ինքնուրույն գեղարվեստական վերակերտման գործընթաց։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում նոր երևան եկած հանգամանքներով դատական ակտերի վերանայման վարույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավական մեխանիզմն է, որը հնարավորություն է տալիս որոշակի պայմանների առկայության դեպքում վերանայել արդեն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը, երբ հետագայում ի հայտ են գալիս այնպիսի էական հանգամանքներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ տվյալ գործով ընդունված դատական որոշման իրավաչափության և հիմնավորվածության վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են այս վարույթի իրավական բնույթը, նպատակներն ու նշանակությունը, դրա տեղը քաղաքացիական դատավարության համակարգում, ինչպես նաև դատական ակտի կայունության և արդարադատության սխալների շտկման անհրաժեշտության միջև հավասարակշռության ապահովման հիմնախնդիրը։ Հեղինակը անդրադառնում է նոր երևան եկած հանգամանքների հասկացությանը, դրանց իրավական բնութագրերին, վերանայման համար անհրաժեշտ նախադրյալներին և այն չափանիշներին, որոնց հիման վրա պետք է որոշվի՝ արդյոք տվյալ հանգամանքը կարող է հիմք հանդիսանալ դատական ակտի վերանայման համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում վարույթի հարուցման կարգին, դատավարության մասնակիցների իրավունքներին ու պարտականություններին, դատարանի լիազորություններին, ապացույցների գնահատմանը և վերանայման արդյունքում հնարավոր դատավարական հետևանքներին։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև իրավակիրառ պրակտիկայի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են օրենսդրական կարգավորումների կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները, հակասությունները և հնարավոր բացերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի և դատավարության ոլորտում աշխատող իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, գիտաշխատողներին, իրավաբանական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև դատական պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործմամբ հետաքրքրվող մասնագետներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն բացառիկ դատավարական միջոցի մասին, որի միջոցով իրավական համակարգը փորձում է համատեղել դատական ակտերի վերջնականության սկզբունքը և այն դեպքերի ուղղման հնարավորությունը, երբ նոր ի հայտ եկած էական հանգամանքները կասկածի տակ են դնում նախկինում կայացված դատական ակտի արդարացիությունն ու հիմնավորվածությունը։

Փիլիսոփայություն

Գոյության և չգոյության խնդիրը փիլիսոփայության ամենահիմնարար հարցերից մեկն է, որը վերաբերում է իրականության և ոչ-իրականության բնույթին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչ է նշանակում «լինել»։ Գոյությունը սովորաբար ընկալվում է որպես այն ամենը, ինչ կա, ինչ ունի իրականություն կամ առկայություն, մինչդեռ չգոյությունը դիտարկվում է որպես դրա հակադիր վիճակ՝ բացակայություն, դատարկություն կամ այն, ինչ դեռ չի ստացել գոյության ձև։ Հին փիլիսոփայության մեջ, օրինակ Պարմենիդեսի մոտ, ընդգծվում էր, որ իրական գոյությունը անփոփոխ է և չգոյությունը ընդհանրապես չի կարող մտածվել կամ արտահայտվել, քանի որ մտածել հնարավոր է միայն այն մասին, ինչ կա։ Մյուս կողմից՝ Հերակլիտոսի մոտ իրականությունը դիտվում է որպես մշտական փոփոխություն, որտեղ գոյությունն ինքնին դառնում է գործընթաց, ոչ թե կայուն վիճակ։ Միջնադարյան փիլիսոփայության մեջ այս խնդիրը հաճախ կապվում էր Աստծու գաղափարի հետ՝ որպես բացարձակ գոյություն, որից բխում է աշխարհի գոյությունը, իսկ չգոյությունը դիտվում էր որպես ստեղծման բացակայություն կամ սահմանափակություն։ Նոր և ժամանակակից փիլիսոփայության մեջ, հատկապես էքզիստենցիալիզմի շրջանակներում, գոյությունը դիտարկվում է որպես մարդու անհատական փորձ, որտեղ մարդը ինքն է ստեղծում իր իմաստը մի աշխարհում, որը սկզբում չունի պատրաստի նշանակություն։ Չգոյության գաղափարը այստեղ հաճախ կապվում է ոչնչության, անհանգստության և վերջավորության գիտակցության հետ, որը մարդու գոյությանը տալիս է լարվածություն և իմաստ որոնելու անհրաժեշտություն։ Ընդհանուր առմամբ, գոյության և չգոյության հակադրությունը ոչ միայն տրամաբանական կամ մետաֆիզիկական հարց է, այլ նաև մարդու աշխարհընկալման և ինքնագիտակցության հիմքային խնդիր, որը տարբեր դարաշրջաններում ստացել է տարբեր մեկնաբանություններ։