Исследования в области химии насыщенных и ɑ,ꞵ-дегидроаминакислот

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է գվատեմալացի նշանավոր գրող Միգել Անխել Աստուրիասի ստեղծագործական ուղու և գրական մտածողության զարգացման փուլերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է հեղինակի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորումը, ստեղծագործական մեթոդի փոփոխությունները և նրա արձակի թեմատիկ ու ոճական զարգացումը՝ լատինաամերիկյան գրականության պատմական և մշակութային համատեքստում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Աստուրիասի հետաքրքրությունը մայաների մշակույթի, առասպելաբանության, բանահյուսության և բնիկ ժողովուրդների աշխարհընկալման նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում բնիկ մշակութային ավանդույթները միավորվում են ժամանակակից գրական ձևերի հետ՝ ստեղծելով իրականության ընկալման յուրահատուկ գեղարվեստական համակարգ։ Աստուրիասի ստեղծագործության մեջ կարևոր դեր ունեն նաև Լատինական Ամերիկայի սոցիալական հակասությունները, քաղաքական բռնությունը, գաղութային ժառանգությունը, սոցիալական անհավասարությունը և բնիկ բնակչության խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետևել այն ճանապարհին, որով հեղինակի վաղ շրջանի ստեղծագործական որոնումները աստիճանաբար վերածվում են ինքնատիպ գեղարվեստական մեթոդի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել «Գվատեմալական առասպելներ» ժողովածուին, որտեղ մայաների բանահյուսական և առասպելական նյութը վերաիմաստավորվում է ժամանակակից գրականության լեզվով, ինչպես նաև «Պարոն Նախագահ» վեպին, որտեղ քաղաքական բռնապետության թեման ստանում է ընդհանրացված և խորհրդանշական բնույթ։ Աստուրիասի ստեղծագործական ժառանգության մեջ քաղաքական, սոցիալական և մշակութային խնդիրները հաճախ միահյուսվում են առասպելական մտածողության, երազային պատկերների, բանահյուսական մոտիվների և լեզվական փորձարարության հետ։ Նրա արձակը կարևոր դեր է ունեցել լատինաամերիկյան մոգական ռեալիզմի ձևավորման և տարածման գործում, թեև նրա գրականությունը չի սահմանափակվում միայն այդ ուղղության շրջանակներով։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համեմատվել հեղինակի տարբեր ստեղծագործական շրջանները՝ բացահայտելով թեմաների, կերպարների, պատմողական տեխնիկայի, լեզվական արտահայտչամիջոցների և իրականության պատկերման եղանակների փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև եվրոպական գրական փորձի և լատինաամերիկյան բնիկ մշակութային ավանդույթի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հենց այդ համադրությունն է ձևավորում Աստուրիասի գեղարվեստական աշխարհի առանձնահատուկ բնույթը։ Նրա ստեղծագործության մեջ իրական և առասպելական աշխարհների սահմանները հաճախ միտումնավոր աղոտանում են՝ հնարավորություն տալով պատմական և սոցիալական իրականությունը ներկայացնել ոչ միայն փաստագրական, այլև խորհրդանշական ու առասպելական մակարդակներում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Աստուրիասի միջազգային գրական հեղինակությանը և նրա տեղին XX դարի համաշխարհային գրականության մեջ․ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը հետագայում դիտարկվել է որպես լատինաամերիկյան գրականության կարևորագույն երևույթներից մեկը։ Աշխատանքը արժեքավոր է նրանով, որ հնարավորություն է տալիս Աստուրիասի գրականությունը դիտարկել ոչ թե առանձին ստեղծագործությունների պարզ ամբողջություն, այլ շարունակական զարգացման գործընթաց՝ գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական փոխակերպումներով։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, իսպանախոս գրականության մասնագետներին, համաշխարհային և համեմատական գրականություն ուսումնասիրողներին, լատինաամերիկյան մշակույթի հետազոտողներին, ինչպես նաև XX դարի գրականության և մոգական ռեալիզմի առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Ի. Լ. Հակոբյանի այս աշխատանքը 25 էջանոց ատենախոսություն է, պաշտպանված 2012 թվականին, իսկ մատենագիտությունը ներառում է 32 անուն աղբյուր։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտում աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման և գյուղական տարածքների համաչափ զարգացման փոխկապակցված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ագրարային արտադրողականությունը դիտարկվում է որպես գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետությունը, գյուղական բնակչության եկամուտների ձևավորումը և տարածքային սոցիալ-տնտեսական զարգացումը պայմանավորող կարևոր գործոն։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսությունում աշխատանքային ռեսուրսների օգտագործման առանձնահատկությունները, արտադրության տեխնիկական և տեխնոլոգիական ապահովվածությունը, տնտեսությունների չափերն ու կազմակերպական կառուցվածքը, մասնագիտական կարողությունների զարգացումը և արտադրական ռեսուրսների հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գյուղական տարածքների զարգացման անհամաչափություններին՝ դիտարկելով բնակավայրերի տնտեսական ներուժի, ենթակառուցվածքների, զբաղվածության հնարավորությունների, շուկաների հասանելիության և ներդրումային ակտիվության տարբերությունները։ Վերլուծվում է, թե արտադրողականության ցածր մակարդակը և տնտեսական գործունեության սահմանափակ բազմազանությունը ինչպես կարող են փոխկապակցվել գյուղական բնակավայրերի զարգացման հնարավորությունների հետ։ Միաժամանակ դիտարկվում են գյուղատնտեսության տեխնոլոգիական արդիականացման, արտադրական գործընթացների կազմակերպման բարելավման, կրթության և մասնագիտական պատրաստվածության զարգացման, գյուղատնտեսական կոոպերացիայի ու արտադրողների միջև տնտեսական համագործակցության ընդլայնման հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև գյուղատնտեսական արտադրության և վերամշակման միջև կապերի զարգացումը, ավելացված արժեքի ձևավորման հնարավորությունների ընդլայնումը և գյուղական տնտեսության ոչ գյուղատնտեսական գործունեության բազմազանեցումը։ Տարածքային զարգացման տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում ճանապարհային, ոռոգման, տեղեկատվական և սոցիալական ենթակառուցվածքների նշանակությանը, ինչպես նաև գյուղական բնակավայրերում տնտեսական նախաձեռնությունների համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորմանը։ Հետազոտության մեջ պետական քաղաքականության գործիքները կարող են դիտարկվել արտադրողականության և տարածքային զարգացման փոխադարձ կապի շրջանակում՝ գնահատելով աջակցության ծրագրերի, ներդրումային մեխանիզմների և տարածաշրջանային զարգացման միջոցառումների դերը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, աշխատանքի տնտեսագիտության և տարածքային զարգացման մոտեցումները՝ բացահայտելու գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացման և գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական հնարավորությունների ընդլայնման փոխկապակցված ուղղությունները։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ծառայությունների սերտիֆիկացման համակարգի էությանը, նպատակներին և կիրառման մեխանիզմներին ժամանակակից տնտեսությունում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է ծառայությունների սերտիֆիկացումը՝ որպես որակի հաստատման և համապատասխանության գնահատման գործընթաց, որը նպատակ ունի ապահովել ծառայությունների սահմանված ստանդարտներին համապատասխանությունը և բարձրացնել սպառողների վստահությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է սերտիֆիկացման հիմնական սկզբունքներին, միջազգային և ազգային ստանդարտացման համակարգերին, ինչպես նաև գնահատման և վերահսկման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծառայությունների որակի չափանիշներին, դրանց գնահատման մեթոդներին և վերահսկողության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքին։ Գրքում քննարկվում են նաև սերտիֆիկացման դերը մրցունակության բարձրացման, շուկայի կարգավորման և սպառողների իրավունքների պաշտպանության գործում։ Վերլուծվում են ծառայությունների տարբեր ոլորտներում՝ բանկային, զբոսաշրջային, առողջապահական և կրթական համակարգերում սերտիֆիկացման կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիմքերը և գործնական մոտեցումները՝ օգտակար լինելով որակի կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, ծառայությունների ոլորտի աշխատողների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Էրիվանի նահանգում բրնձի մշակության, արտադրության և տարածման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տարածաշրջանում այս գյուղատնտեսական մշակաբույսի տնտեսական և գյուղատնտեսական նշանակությունը։ Նյութը կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել բրնձի մշակության բնական պայմանների, տարածքային առանձնահատկությունների, հողային և ջրային ռեսուրսների օգտագործման, գյուղատնտեսական աշխատանքների կազմակերպման և բերքատվության վերաբերյալ։ Էրիվանի նահանգի պայմաններում բրնձագործությունը կապված էր հատկապես ոռոգման համակարգերի և ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հետ, քանի որ բրնձի մշակությունը պահանջում է առանձնահատուկ ջրային ռեժիմ և համապատասխան հողային պայմաններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել այն բնակավայրերն ու տարածքները, որտեղ բրնձի մշակությունը ստացել էր առավել լայն տարածում, ինչպես նաև այդ մշակաբույսի աճեցման համար նպաստավոր բնական և կլիմայական պայմանները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպմանը, հողի նախապատրաստմանը, ցանքին, ոռոգմանը, բերքահավաքին և ստացված արտադրանքի մշակման ու պահպանման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բրնձի տնտեսական նշանակությանը՝ որպես գյուղացիական տնտեսությունների եկամտի աղբյուր և տեղական շուկայի համար կարևոր գյուղատնտեսական արտադրանք։ Բրնձի արտադրության ծավալների, բերքատվության և տարածման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի ագրարային տնտեսության կառուցվածքի և տարածաշրջանի գյուղատնտեսական մասնագիտացման մասին։ Միաժամանակ բրնձագործության զարգացումը կարելի է դիտարկել ջրատնտեսական ենթակառուցվածքների, ոռոգման համակարգերի և գյուղատնտեսական հողերի օգտագործման ավելի լայն համատեքստում։ Նյութը կարող է պարունակել վիճակագրական և նկարագրական տվյալներ, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատելու բրնձի մշակության տարածքները, արտադրության մակարդակը և դրա փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում։ Այդ տվյալները կարևոր են ոչ միայն գյուղատնտեսության պատմության, այլև տարածաշրջանի տնտեսական և սոցիալական զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ գյուղատնտեսական արտադրության բնույթը անմիջականորեն կապված էր գյուղական բնակչության զբաղվածության, եկամուտների և բնակավայրերի տնտեսական կյանքի հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության պատմությամբ, Էրիվանի նահանգի տնտեսական զարգացմամբ, տարածաշրջանային պատմությամբ և հողօգտագործման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատմական ժամանակաշրջանում Էրիվանի նահանգում բրնձագործության զարգացման պայմանների, արտադրական առանձնահատկությունների և տնտեսական նշանակության մասին՝ միաժամանակ արժեքավոր նյութ տրամադրելով տարածաշրջանի ագրարային պատմության ավելի լայն ուսումնասիրության համար։

Գրականություն

Այս ստեղծագործությունը Րաֆֆու փոքրածավալ արձակի նմուշներից է, որտեղ հեղինակը կենտրոնանում է մարդկային բնավորության, գեղեցկության ընկալման և հասարակական միջավայրի ազդեցության շուրջ ձևավորվող հարաբերությունների վրա։ Պատմության առանցքում Վարթիկի կերպարն է, որի արտաքին կամ ներքին գեղեցկությունը դառնում է ոչ միայն գեղագիտական դիտարկման առարկա, այլ նաև սոցիալական և բարոյական տարբեր մեկնաբանությունների պատճառ։ Րաֆֆին բնորոշ կերպով գեղեցկությունը չի ներկայացնում միայն արտաքին հատկանիշի մակարդակով, այլ այն կապում է մարդու ներաշխարհի, վարքի և հասարակության վերաբերմունքի հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են արտաքին տպավորությունները ազդել մարդկանց ճակատագրերի և հարաբերությունների վրա։ Ստեղծագործությունում առկա է նաև բարոյական շեշտադրում՝ ընդգծելով իրական արժեքների և մակերեսային ընկալումների հակադրությունը։ Լեզուն պարզ է, պատկերավոր և զգացմունքային, ինչը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին հեշտությամբ ընկալել գաղափարական ենթատեքստը և կերպարների հոգեբանական նրբությունները։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է XIV–XV դարերում ստեղծված հայերեն ձեռագրերի հիշատակարանների լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես միջնադարյան հայերենի պատմության, զարգացման և գործածության կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում հիշատակարանների բառապաշարը, հնչյունական և ուղղագրական առանձնահատկությունները, բառաձևերը, քերականական կառուցվածքները, շարահյուսական օրինաչափությունները և ոճական հատկանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաբարի ավանդական լեզվական ձևերի և ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին բնորոշ տարրերի փոխհարաբերությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու միջին հայերենի զարգացման տարբեր դրսևորումները և գրավոր խոսքում դրանց արտացոլման աստիճանը։ Ուսումնասիրվում են ձեռագիր մատյանների գրիչների, պատվիրատուների, ծաղկողների և այլ անձանց մասին տեղեկություններ պարունակող հատվածների լեզվական կառուցվածքները, ինչպես նաև ձեռագրերի ստեղծման վայրին, ժամանակին և պատմական հանգամանքներին վերաբերող ձևակերպումները։ Քննության են առնվում տարբեր գրչության կենտրոններում ստեղծված հիշատակարանների լեզվական տարբերությունները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հնարավոր տարածքային և բարբառային առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև օտար լեզուների հետ շփումների հետևանքով բառապաշարում ի հայտ եկած փոխառությունների և լեզվական ազդեցությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս տվյալ ժամանակաշրջանի պատմամշակութային միջավայրի մասին։ Հիշատակարանների լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվաբանական նյութ, այլև որպես միջնադարյան հասարակության առօրյան, մտածողությունը, հոգևոր կյանքը և պատմական իրադարձությունների ընկալումը ներկայացնող աղբյուր։ Վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական ձևերի փոփոխությանը, նոր բառերի և արտահայտությունների տարածմանը, քերականական տարբերակների գործածությանը և գրական ու խոսակցական լեզուների փոխազդեցությանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության պարբերացման, միջին հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման, միջնադարյան ձեռագրական ժառանգության լեզվաբանական ուսումնասիրության և պատմական բառարանագրության համար՝ միաժամանակ նպաստելով XIV–XV դարերի հայկական գրավոր մշակույթի և լեզվական իրականության առավել ամբողջական վերականգնմանը։