Изучение психофизиологического статуса испытуемых при реализации пространственно-образной лабиринтного типа

Право

Научная работа посвящена исследованию оснований международно-правовой ответственности государств за совершение геноцида, одного из наиболее тяжких международных преступлений, затрагивающих основы существования защищаемых международным правом человеческих групп. В центре внимания находится вопрос о том, при каких условиях действия или бездействие государства могут повлечь его международно-правовую ответственность, какие нормы регулируют такую ответственность, каким образом устанавливается связь между поведением государства и совершением геноцида и какие правовые последствия возникают при установлении нарушения. Существенное значение имеет разграничение индивидуальной уголовной ответственности физических лиц и международно-правовой ответственности государства. Геноцид может совершаться конкретными людьми, которые при наличии соответствующих оснований несут индивидуальную уголовную ответственность, однако это не исключает возможности возникновения самостоятельной ответственности государства в случае нарушения его международных обязательств. Такой подход закреплён, в частности, в Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него 1948 года, которая предусматривает обязательства государств предотвращать геноцид и наказывать виновных, а также устанавливает возможность рассмотрения споров между государствами о толковании, применении или выполнении Конвенции международным судебным органом. Важнейшей частью исследования является анализ самого понятия геноцида и его юридических признаков. Для квалификации деяния как геноцида имеет принципиальное значение наличие специального намерения уничтожить полностью или частично национальную, этническую, расовую или религиозную группу как таковую. В рамках исследования могут рассматриваться различные формы деяний, способных образовать состав геноцида: убийство членов защищаемой группы, причинение тяжкого физического или психического вреда, создание условий жизни, рассчитанных на физическое уничтожение группы, меры по предотвращению рождений и насильственная передача детей из одной группы в другую. Особое внимание уделяется вопросу об атрибуции поведения государству. Для возникновения международно-правовой ответственности необходимо установить, что соответствующее поведение может быть юридически отнесено к государству в соответствии с нормами международного права. Это может касаться действий государственных органов, должностных лиц и иных субъектов, чьё поведение при определённых обстоятельствах рассматривается как поведение государства. Отдельное направление исследования связано с ответственностью за бездействие. Международно-правовая обязанность государства не ограничивается непосредственным запретом участвовать в геноциде: при наличии соответствующих обстоятельств государство может нести ответственность за невыполнение обязанности по предотвращению геноцида. В этом контексте особое значение имеет вопрос о том, какие обстоятельства свидетельствуют о том, что государство знало или должно было знать о наличии серьёзного риска совершения геноцида и обладало возможностью предпринять разумные меры для его предотвращения. Важное место занимает анализ судебной практики Международного суда ООН, которая сформировала существенную часть современной доктрины ответственности государств в связи с Конвенцией о геноциде. Практика суда позволяет исследовать вопросы доказывания специального намерения, разграничения непосредственного участия и нарушения обязанности предотвращения, а также критерии, применяемые при установлении международно-правовой ответственности. Особую роль в этом отношении играет дело о применении Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него, рассматривавшее ответственность государства и содержание обязанности предотвращения. Работа также может рассматривать вопрос о соотношении различных форм нарушения международных обязательств. Государство может нести ответственность не только за непосредственное совершение запрещённых действий, но и за подстрекательство, пособничество или иные формы участия, если соответствующие действия подпадают под применимые нормы международного права. При этом юридическая квалификация каждого конкретного поведения требует установления фактических обстоятельств и применимых международно-правовых норм. Значительная часть исследования может быть посвящена правовым последствиям установленной ответственности. Согласно общим принципам права международной ответственности государств, последствия международно-противоправного деяния могут включать прекращение продолжающегося нарушения, предоставление гарантий неповторения в соответствующих случаях и полное возмещение причинённого вреда. Специфика ситуации с геноцидом обусловлена особой тяжестью нарушаемых обязательств и их значением для международного сообщества в целом. Отдельно рассматривается вопрос о характере обязательств по предотвращению и наказанию геноцида. Они имеют особое значение в системе международной защиты прав человека и направлены на недопущение уничтожения защищаемых групп. Поэтому исследование ответственности государств за невыполнение таких обязательств имеет не только теоретическое, но и существенное практическое значение. В работе могут быть также проанализированы проблемы доказывания и применения международно-правовых норм. Дела о геноциде отличаются высокой сложностью из-за необходимости установить масштаб и характер действий, фактическую связь между государственными структурами и конкретными деяниями, а в соответствующих случаях — наличие специального намерения. Это требует комплексной оценки документов, официальных заявлений, свидетельских показаний, характера совершённых действий и других доказательств. В целом исследование направлено на раскрытие механизма международно-правовой ответственности государств в ситуациях, связанных с геноцидом, и на определение критериев, позволяющих разграничить различные формы нарушения соответствующих международных обязательств. Его значение заключается в систематизации норм международного права и судебной практики, а также в выявлении проблем, возникающих при привлечении государств к ответственности за совершение геноцида, участие в нём либо невыполнение обязанности по его предотвращению и наказанию виновных.

История

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայկական պահանջատիրության ձևավորման, զարգացման և դրսևորման գործընթացներին սփյուռքում 1965–1975 թվականների ընթացքում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Հայոց ցեղասպանության պատմական հիշողության պահպանման, միջազգային հանրության ուշադրությունը հայկական հարցի նկատմամբ ակտիվացնելու և արդարության ու ճանաչման պահանջները քաղաքական ու հասարակական օրակարգում առաջ մղելու ուղղությամբ սփյուռքահայ համայնքների գործունեությունն է։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1965 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 50-ամյակի հետ կապված հիշատակի միջոցառումներին և դրանց նշանակությանը հայկական պահանջատիրության հետագա զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սփյուռքահայ կազմակերպությունների, հասարակական ու քաղաքական կառույցների, մտավորականների և երիտասարդական շրջանակների գործունեությանը, ինչպես նաև տարբեր երկրներում պահանջատիրական գաղափարների տարածման և կազմակերպչական ձևերի առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել հանրահավաքները, հիշատակի միջոցառումները, հրապարակային հայտարարությունները, մամուլի հրապարակումները, քաղաքական նախաձեռնությունները և միջազգային կառույցների ու օտարերկրյա հասարակությունների շրջանում իրազեկման աշխատանքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև այն հարցը, թե ինչպես փոխվեց հայկական հարցի ընկալումը սփյուռքում տվյալ ժամանակահատվածում և ինչպիսի ազդեցություն ունեցան միջազգային քաղաքական իրադարձությունները, սփյուռքի ներքին զարգացումները և նոր սերնդի ակտիվացումը պահանջատիրական շարժման վրա։ 1970-ականների առաջին կեսը դիտարկվում է որպես մի շրջան, երբ հայկական պահանջատիրությունը աստիճանաբար ստացավ ավելի կազմակերպված և հրապարակային բնույթ՝ նախապատրաստելով հետագա տասնամյակների քաղաքական և հասարակական գործընթացները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուր լինել սփյուռքահայ քաղաքական մտքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հայկական հարցի միջազգայինացման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես օգտակար է պատմաբանների, հայագետների, սփյուռքագետների, քաղաքական գործընթացների հետազոտողների, ինչպես նաև հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողների և ընթերցողների համար։

Медицина

Աշխատությունը վերաբերում է մարդկային ծննդականության՝ մարդու վերարտադրության բնական գործընթացների և դրանց հիմքում ընկած սկզբունքների լուսաբանմանը։ Վերնագրից կարելի է եզրակացնել, որ գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին ներկայացնելու բնության այն օրինաչափությունները, որոնցով պայմանավորվում են մարդու ծնունդը, սերնդի շարունակությունը և կյանքի վերարտադրությունը։ Թեման ընդգրկում է մարդու կենսաբանական գոյության կարևորագույն կողմերից մեկը՝ դիտարկելով ծննդականությունը բնության ընդհանուր օրենքների և մարդկային օրգանիզմի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Նման աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել կենսաբանական և բնագիտական գիտելիքների տարածման գործում, հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ մարդու մարմնի, վերարտադրության և առողջության վերաբերյալ տեղեկությունները լայն ընթերցող հասարակությանը հասանելի դարձնելու անհրաժեշտություն կար։ Գիրքը կարող է դիտարկվել նաև 19-րդ դարի հանրամատչելի բնագիտական գրականության շրջանակում՝ որպես մարդու կյանքի բնական գործընթացները բացատրելու փորձ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում բժշկության և կենսաբանության պատմությամբ, ժողովրդական առողջապահական պատկերացումներով, մարդու վերարտադրության վերաբերյալ գիտելիքների տարածմամբ և հայերեն գիտահանրամատչելի գրականության զարգացմամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար։ Հրատարակությունը նաև վկայում է մարդու կենսաբանական բնույթի վերաբերյալ գիտելիքները հայ ընթերցողին մատչելի լեզվով ներկայացնելու ձգտման մասին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է գրադարաններում տնտեսական նոր մտածողության ձևավորմանն ու զարգացմանը նպաստող գրականության նպատակային տարածման և հանրահռչակման մեթոդներին՝ որպես գրադարանավարների գործնական ուղեցույց։ Հիմնական ուշադրությունը դարձվում է այն հարցին, թե ինչպես կարող է գրադարանը ոչ միայն ապահովել տնտեսական թեմաներով գրականության հասանելիությունը, այլև ակտիվորեն աջակցել ընթերցողների տնտեսական գիտելիքների, վերլուծական մտածողության և ժամանակակից տնտեսական գործընթացների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ներկայացվել տնտեսական թեմատիկ գրականության ընտրության, դասակարգման, ցուցադրման և ընթերցողներին ներկայացնելու արդյունավետ եղանակներ՝ հաշվի առնելով տարբեր տարիքային և մասնագիտական խմբերի տեղեկատվական պահանջները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ցուցահանդեսների, մատենագիտական տեսությունների, թեմատիկ ցուցակների, ընթերցողական միջոցառումների, քննարկումների և այլ գրադարանային ձևաչափերի կիրառմանը, որոնց միջոցով տնտեսական գիտելիքը կարող է դառնալ ավելի մատչելի և հետաքրքիր լայն հանրության համար։ Ուղեցույցը հատկապես արժեքավոր է գրադարանավարի աշխատանքի կազմակերպման տեսանկյունից, քանի որ տնտեսական գրականության պրոպագանդան պահանջում է ոչ միայն համապատասխան ֆոնդի առկայություն, այլև դրա բովանդակության ճիշտ ներկայացում և ընթերցողների հետաքրքրություններին համապատասխան տեղեկատվական աշխատանքի իրականացում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տնտեսական նոր գաղափարների տարածման, աշխատանքի և արտադրության նկատմամբ ժամանակակից մոտեցումների ձևավորման, ձեռնարկատիրական մտածողության զարգացման և տնտեսական իրազեկության բարձրացման գործում գրադարանների հնարավորություններին։ Նման գործունեությունը գրադարանին դիտարկում է որպես կրթական և տեղեկատվական կարևոր հաստատություն, որը կարող է նպաստել հասարակության տնտեսական մշակույթի ձևավորմանը։ Ուղեցույցում ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են օգնել գրադարանավարներին կազմել թեմատիկ միջոցառումների ծրագրեր, ընտրել համապատասխան գրականություն, ձևավորել տեղեկատվական նյութեր և արդյունավետ կազմակերպել ընթերցողների հետ աշխատանքը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հանրային, համայնքային, ուսումնական և մասնագիտական գրադարանների աշխատակիցներին, ինչպես նաև գրադարանագիտության ոլորտի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն ներկայացնում է գրադարանի կրթական և տեղեկատվական ներուժի օգտագործման գործնական մոտեցումներ՝ տնտեսական գրականության հանրահռչակման միջոցով ընթերցողների տնտեսական գիտելիքների և ժամանակակից տնտեսական մտածողության զարգացմանը նպաստելու նպատակով։

Философия

Այս աշխատանքը նվիրված է հանդուրժողականության՝ որպես ժամանակակից սոցիոմշակութային տարածության ձևավորման և կառուցարկման կարևոր մեխանիզմի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ բազմազան հասարակության պայմաններում տարբեր աշխարհայացքների, արժեքային համակարգերի, մշակութային ավանդույթների, կենսակերպերի և սոցիալական խմբերի համակեցությունը պահանջում է փոխադարձ ընդունման և հարգանքի որոշակի սկզբունքներ։ Հանդուրժողականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատի բարոյական հատկանիշ կամ այլոց տարբերությունների նկատմամբ համբերատար վերաբերմունք, այլև որպես սոցիալական հարաբերությունների կազմակերպման և հասարակական միջավայրի կայունության ապահովման կարևոր գործիք։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է հանդուրժողականության հասկացության ձևավորումն ու զարգացումը փիլիսոփայական, սոցիալական և մշակութաբանական մտքի շրջանակում՝ ուշադրություն դարձնելով դրա տարբեր մեկնաբանություններին և պատմական փոփոխություններին։ Քննարկվում է հանդուրժողականության կապը մարդու իրավունքների, ազատության, հավասարության, բազմակարծության և սոցիալական արդարության սկզբունքների հետ։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ հանդուրժողականությունը չի ենթադրում բոլոր տեսակետների կամ վարքագծերի անվերապահ ընդունում, այլ վերաբերում է տարբերությունների պայմաններում խաղաղ և կառուցողական համակեցության հնարավորությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից սոցիոմշակութային տարածքի բազմազանությանը, որտեղ գլոբալացման, միգրացիայի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և մշակույթների փոխազդեցության հետևանքով տարբեր սոցիալական ու մշակութային խմբերի շփումն ավելի ինտենսիվ է դարձել։ Այս պայմաններում հանդուրժողականությունը կարող է նպաստել սոցիալական լարվածության նվազեցմանը, փոխադարձ վստահության ձևավորմանը և հասարակության ներսում երկխոսության մշակույթի զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անհանդուրժողականության դրսևորումներին՝ կարծրատիպերին, նախապաշարմունքներին, խտրականությանը, սոցիալական օտարմանը և «ուրիշի» նկատմամբ բացասական վերաբերմունքին՝ ցույց տալով դրանց ազդեցությունը սոցիալական համերաշխության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության, մշակույթի, զանգվածային հաղորդակցության և հանրային երկխոսության դերին հանդուրժողական արժեքների ձևավորման գործում։ Կրթական միջավայրը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն կարող է նպաստել տարբերությունների ճանաչմանը, քննադատական մտածողության զարգացմանը և այլ տեսակետների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հանդուրժողականությունը դիտարկել որպես հասարակության ինքնակազմակերպման գործընթացի բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ստեղծել համագործակցության և փոխըմբռնման վրա հիմնված սոցիալական հարաբերություններ։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող է քննարկվել հանդուրժողականության սահմանների հարցը՝ այն իրավիճակները, երբ հանդուրժողականության գաղափարը բախվում է մարդու իրավունքների, արժանապատվության կամ հասարակական անվտանգության պաշտպանության անհրաժեշտությանը։ Այս տեսանկյունից հանդուրժողականությունը ներկայացվում է որպես հավասարակշռված սոցիոմշակութային սկզբունք, որը պահանջում է ոչ միայն տարբերությունների ընդունում, այլև պատասխանատու վերաբերմունք հասարակական ընդհանուր արժեքների նկատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սոցիոլոգներին, մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, մանկավարժներին, հոգեբաններին, հասարակական կազմակերպությունների մասնագետներին և ժամանակակից հասարակության սոցիոմշակութային գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հանդուրժողականությունը ներկայացնում է որպես բազմազան հասարակության կայունության, սոցիալական երկխոսության և փոխադարձ հարգանքի վրա հիմնված սոցիոմշակութային միջավայրի ձևավորման կարևոր մեխանիզմ։

Медицина

Ծննդաբերության խթանումն ու կարգավորումը պրոստագլանդիններով ներկայացնում է կլինիկա-փորձարարական հետազոտությունների կարևոր ուղղություն մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի ոլորտում, որի նպատակն է գնահատել պրոստագլանդինների կիրառման արդյունավետությունն ու անվտանգությունը ծննդաբերական գործընթացի արհեստական կամ բժշկական խթանման ժամանակ։ Պրոստագլանդինները կենսաբանական ակտիվ լիպիդային միացություններ են, որոնք բնականաբար մասնակցում են արգանդի վզիկի հասունացմանը, արգանդի կծկողական ակտիվության կարգավորմանը և ծննդաբերության բնական ընթացքի մեկնարկին, իսկ դրանց սինթետիկ անալոգները բժշկական պրակտիկայում օգտագործվում են այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է ինդուկցիա՝ օրինակ հետաձգված հղիության, պտղի կամ մոր ռիսկային վիճակների, կամ ծննդաբերության բնական առաջընթացի բացակայության դեպքում։ Կլինիկական հետազոտություններում ուսումնասիրվում են տարբեր պրոստագլանդինային պատրաստուկների՝ մասնավորապես E2 և E1 խմբերի անալոգների ազդեցությունը արգանդի վզիկի դիլատացիայի արագության, կծկումների ինտենսիվության, ծննդաբերության տևողության և հնարավոր կողմնակի ազդեցությունների վրա, ինչպիսիք են հիպերստիմուլյացիան, պտղի սթրեսը կամ մոր հեմոդինամիկ փոփոխությունները։ Փորձարարական մասում հաճախ կիրառվում են համեմատական խմբեր՝ գնահատելու համար պրոստագլանդինների արդյունավետությունը օքսիտոցինի կամ մեխանիկական մեթոդների հետ համեմատ, ինչպես նաև որոշվում են դեղաչափային և կիրառման ձևերի (գել, պեսարի, ներերակային) օպտիմալ տարբերակները։ Հետազոտությունների արդյունքները նպաստում են ավելի անվտանգ և վերահսկելի ծննդաբերական ինդուկցիայի արձանագրմանը, նվազեցնում են բարդությունների ռիսկը և բարելավում են ինչպես մոր, այնպես էլ նորածնի ելքերը՝ ապահովելով կլինիկական պրակտիկայի գիտական հիմք։