Տնտեսական նոր մտածողությանն օգնող գրականության պրոպագանդան գրադարաններում: (Օգնություն գրադարանավարին)

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբաղվածության ձևավորման, կարգավորման և աշխատաշուկայի արդյունավետ գործունեության սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում աշխատուժի առաջարկի և պահանջարկի փոխհարաբերությունն է, գործազրկության պատճառներն ու կառուցվածքը, բնակչության տնտեսական ակտիվությունը և պետական զբաղվածության քաղաքականության հիմնական մեխանիզմները։ Քննվում են տնտեսության կառուցվածքային փոփոխությունների, ներդրումային ակտիվության, ձեռնարկատիրության զարգացման, աշխատավարձերի մակարդակի, կրթական համակարգի և մասնագիտական պատրաստվածության ազդեցությունները զբաղվածության հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աշխատաշուկայում մասնագիտական հմտությունների առաջարկի և գործատուների պահանջարկի անհամապատասխանության խնդրին, քանի որ աշխատատեղերի առկայությունը միշտ չէ, որ ապահովում է համապատասխան որակավորում ունեցող աշխատուժի արդյունավետ ներգրավումը։ Ուսումնասիրվում են երիտասարդների, երկարաժամկետ գործազուրկների, աշխատանքային շուկա վերադարձող անձանց և զբաղվածության դժվարություններ ունեցող այլ խմբերի խնդիրները, ինչպես նաև նրանց տնտեսական ակտիվության բարձրացմանն ուղղված քաղաքականության ընդհանուր մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածքային անհամաչափությունների վերլուծությունը՝ մայրաքաղաքի, քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի զբաղվածության հնարավորությունների տարբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ակտիվ զբաղվածության ծրագրերը, մասնագիտական ուսուցումն ու վերապատրաստումը, աշխատանքի որոնման և միջնորդության ծառայությունները, ինքնազբաղվածության ու փոքր ձեռնարկատիրության խթանման միջոցները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ոչ ֆորմալ զբաղվածությանը, աշխատանքային միգրացիային և դրանց ազդեցությանը պաշտոնական աշխատաշուկայի ցուցանիշների ու սոցիալական պաշտպանության համակարգի վրա։ Զբաղվածության կարգավորումը ներկայացվում է որպես համալիր գործընթաց, որը պահանջում է տնտեսական, կրթական, սոցիալական և տարածքային քաղաքականությունների փոխհամաձայնեցված իրականացում։ Կարևորվում է նաև աշխատաշուկայի վերաբերյալ հավաստի վիճակագրական տեղեկատվության և կանխատեսումների դերը՝ աշխատուժի պահանջարկի փոփոխությունները գնահատելու և քաղաքական միջոցառումների արդյունավետությունը վերլուծելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և աշխատաշուկայի կառավարման մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով կայուն ու արդյունավետ զբաղվածության ընդլայնման հիմնական խոչընդոտներն ու կարգավորման հնարավոր ուղղությունները։

Ֆինանսներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության ֆինանսական կայունության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ֆինանսական համակարգի կայունության ապահովման, մակրոտնտեսական հավասարակշռության պահպանման և տնտեսական զարգացման երկարաժամկետ կայունության փոխկապակցված հարցերը։ Հեղինակը վերլուծում է ֆինանսական կայունության հիմնական բաղադրիչները՝ բանկային համակարգի հուսալիություն, պետական պարտքի կառավարելիություն, արժութային կայունություն և կապիտալի հոսքերի վերահսկելիություն։ Գրքում դիտարկվում են ֆինանսական ռիսկերի տեսակները՝ վարկային, շուկայական, իրացվելիության և համակարգային ռիսկեր, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տնտեսության ընդհանուր կայունության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ կենտրոնական բանկի քաղաքականության գործիքներին՝ դրամավարկային կարգավորում, տոկոսադրույքների քաղաքականություն, պարտադիր պահուստավորման մեխանիզմներ և ֆինանսական վերահսկողություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև արտաքին շոկերի ազդեցությունը ՀՀ տնտեսության վրա՝ գլոբալ ֆինանսական ճգնաժամեր, արժութային տատանումներ և արտաքին պարտքային ճնշումներ, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման մեխանիզմները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ ֆինանսական կայունության ապահովումը պահանջում է համադրված մակրոտնտեսական քաղաքականություն, արդյունավետ կարգավորում և ֆինանսական ինստիտուտների շարունակական բարեփոխում։

Ֆինանսներ

Այս ռեֆերատը վերաբերում է ձեռնարկության ֆինանսական վիճակի վերլուծությանը, որը հանդիսանում է կառավարչական և տնտեսական գործունեության կարևոր գործիք և նպատակ ունի գնահատել կազմակերպության ֆինանսական կայունությունը, վճարունակությունը, շահութաբերությունը և ընդհանուր արդյունավետությունը։ Ֆինանսական վերլուծությունը հիմնված է հաշվապահական հաշվետվությունների տվյալների վրա՝ հիմնականում հաշվեկշռի, եկամուտների և ծախսերի հաշվետվության և դրամական հոսքերի հաշվետվության վրա, որոնց միջոցով ստացվում է ամբողջական պատկեր ձեռնարկության տնտեսական վիճակի մասին։ Վերլուծության ընթացքում կիրառվում են տարբեր ցուցանիշներ, ինչպիսիք են իրացվելիության գործակիցները, որոնք ցույց են տալիս կարճաժամկետ պարտավորությունները կատարելու կարողությունը, շահութաբերության ցուցանիշները, որոնք արտահայտում են եկամտաբերությունը, և ֆինանսական կայունության գործակիցները, որոնք բնութագրում են սեփական և փոխառու կապիտալի հարաբերակցությունը։ Ֆինանսական վիճակի վերլուծությունը կարող է լինել ներքին՝ իրականացվող ձեռնարկության կառավարման կողմից որոշումներ կայացնելու համար, և արտաքին՝ իրականացվող ներդրողների, վարկատուների կամ պետական մարմինների կողմից։ Այս գործընթացը թույլ է տալիս բացահայտել կազմակերպության ուժեղ և թույլ կողմերը, գնահատել զարգացման հնարավորությունները և կանխատեսել հնարավոր ֆինանսական ռիսկերը։ Բացի այդ, ֆինանսական վերլուծությունը կարևոր դեր ունի ռազմավարական պլանավորման մեջ, քանի որ այն օգնում է ընդունել հիմնավորված որոշումներ ներդրումների, ծախսերի կրճատման կամ արտադրության ընդլայնման վերաբերյալ։ Ժամանակակից տնտեսության պայմաններում արդյունավետ ֆինանսական վերլուծությունը հանդիսանում է ձեռնարկության կայուն զարգացման և մրցունակության ապահովման հիմնական պայմաններից մեկը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանավոր ժառանգության կարևորագույն էպիկական ստեղծագործության տարբեր պատումների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը և դրանց վերահրատարակման ժամանակ ժամանակակից բարբառագիտական տառադարձության սկզբունքների կիրառման անհրաժեշտության հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանահյուսական բնագրերի լեզվական հավաստիության պահպանումն է, հատկապես այն դեպքերում, երբ պատումները գրառվել են տարբեր ժամանակաշրջաններում, տարբեր բարբառներով և ոչ միատեսակ տառադարձական համակարգերով։ Քննվում է բանավոր խոսքի հնչյունական առանձնահատկությունների հնարավորինս ճշգրիտ գրավոր արտացոլման խնդիրը՝ ուշադրություն դարձնելով բարբառային արտասանությանը, հնչյունափոխություններին, շեշտադրությանը, ձևաբանական տարբերակներին, բառապաշարային յուրահատկություններին և տեղային խոսքին բնորոշ այլ հատկանիշներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հին հրատարակություններում կիրառված գրառման սկզբունքների և նորագույն բարբառագիտական մեթոդների համեմատությանը՝ պարզելու համար, թե նախկին տառադարձությունները որքանով են փոխանցում ասացողների կենդանի խոսքի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում է տառադարձական համակարգի ընտրության ազդեցությունը ոչ միայն լեզվաբանական ուսումնասիրությունների, այլև բանահյուսական տեքստի կառուցվածքի, ոճի, ռիթմի և բանավոր կատարողական առանձնահատկությունների ընկալման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր պատումների համեմատական քննությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նույն բառերի ու քերականական ձևերի բարբառային տարբերակները և հետևելու լեզվական հատկանիշների տարածքային բաշխմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բնագրագիտական աշխատանքի սկզբունքներին՝ սկզբնական գրառման, հետագա խմբագրումների և վերահրատարակված տարբերակների միջև հնարավոր տարբերությունները փաստագրելու տեսանկյունից։ Ժամանակակից տառադարձական միջոցների կիրառումը դիտարկվում է որպես լեզվական նյութի գիտական արժեքը պահպանելու, հետագա բարբառագիտական ուսումնասիրությունները հեշտացնելու և թվային շտեմարաններում տեքստերի մշակման հնարավորություններն ընդլայնելու միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ բարբառագիտության, բանագիտության, տեքստաբանության և հնչյունաբանության մոտեցումները՝ ընդգծելով էպիկական պատումների լեզվական բազմազանության հնարավորինս ճշգրիտ պահպանման կարևորությունը դրանց գիտական վերահրատարակության ընթացքում։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1945-1988 թվականներին հայկական սփյուռքում տեղի ունեցած ներքին տեղաշարժերի, բնակչության տարածական վերաբաշխման և համայնքային կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված նոր պատմական պայմաններն են, որոնք էական ազդեցություն ունեցան տարբեր երկրներում և քաղաքներում բնակվող հայերի թվաքանակի, բնակության վայրերի, սոցիալական կազմի և համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է սփյուռքի ներքին շարժերը ոչ միայն որպես բնակչության ֆիզիկական տեղափոխություններ, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների ամբողջություն, որոնք փոփոխում էին հայկական համայնքների ներքին հարաբերություններն ու զարգացման ուղղությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հետպատերազմյան շրջանում հայրենադարձության գործընթացին և դրա ազդեցությանը սփյուռքի ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ 1940-ականների երկրորդ կեսին Խորհրդային Հայաստան տեղափոխված բազմաթիվ հայերի հեռացումը տարբեր սփյուռքյան համայնքներից փոխեց առանձին բնակավայրերի և երկրների հայկական բնակչության թվաքանակը, իսկ հայրենադարձության փորձը դարձավ սփյուռքյան շարժունակության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հենց սփյուռքի ներսում տեղի ունեցած տեղափոխությունները՝ գյուղական բնակավայրերից քաղաքներ, փոքր համայնքներից խոշոր կենտրոններ և մի երկրից մյուսը։ Այդ գործընթացների վրա ազդել են տնտեսական զարգացման անհավասար մակարդակները, աշխատանքի և կրթության հնարավորությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ընտանեկան կապերը և ավելի բարենպաստ կենսապայմաններ որոնելու ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Մերձավոր Արևելքի հայկական համայնքներին, որտեղ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քաղաքական անկայունությունը, զինված հակամարտությունները և տնտեսական փոփոխությունները զգալիորեն ազդեցին բնակչության տեղաշարժերի վրա։ Լիբանանի, Սիրիայի, Իրաքի և տարածաշրջանի այլ երկրների հայկական համայնքներից դեպի ավելի կայուն երկրներ կատարված տեղափոխությունները նպաստեցին սփյուռքի աշխարհագրական վերակազմավորմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայերի ներգաղթը Եվրոպայի, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի, Ավստրալիայի և այլ տարածաշրջանների քաղաքներ, որտեղ ձևավորվեցին կամ ընդլայնվեցին նոր հայկական համայնքային կենտրոններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքայինացման գործընթացը։ Սփյուռքի տարբեր երկրներում հայ բնակչության մի մասը աստիճանաբար կենտրոնացավ խոշոր քաղաքներում, որտեղ ավելի մեծ էին աշխատանքի, կրթության, առևտրի և հասարակական գործունեության հնարավորությունները։ Այս տեղաշարժերը փոխեցին համայնքների սոցիալական կառուցվածքը և նպաստեցին նոր մշակութային ու կազմակերպական կենտրոնների առաջացմանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ներհամայնքային շարժերի ազդեցությունը հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային միությունների, մամուլի և այլ հաստատությունների վրա։ Բնակչության նվազումը որոշ բնակավայրերում կարող էր թուլացնել ավանդական համայնքային կառույցները, մինչդեռ նոր կենտրոններում հայերի թվի աճը նպաստում էր նոր կազմակերպությունների և մշակութային հաստատությունների ստեղծմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սփյուռքյան ներքին շարժերի ժողովրդագրական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարիքային և սոցիալական կազմի փոփոխությունները, ընտանիքների վերամիավորումը, ծնելիության և արտագաղթի ազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր սերունդների շարժունակության առանձնահատկությունները։ Երիտասարդների կրթական և մասնագիտական միգրացիան կարող էր հատկապես մեծ դեր ունենալ համայնքների աշխարհագրական փոփոխության մեջ, քանի որ ուսման կամ աշխատանքի նպատակով տեղափոխված անձինք հաճախ հետագայում հաստատվում էին նոր բնակավայրերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1960-1980-ական թվականներին սփյուռքի նոր կենտրոնների ձևավորմանը և արդեն գոյություն ունեցող համայնքների փոխակերպմանը։ Այս գործընթացները կապված էին ոչ միայն տնտեսական և քաղաքական գործոնների, այլև հաղորդակցության միջոցների զարգացման, միջազգային կապերի ընդլայնման և սփյուռքահայերի կրթական ու մասնագիտական շարժունակության աճի հետ։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ներքին տեղաշարժերը դիտարկվում են որպես սփյուռքի շարունակական վերակազմավորման գործընթաց, որի արդյունքում փոխվում էին համայնքների հարաբերակցությունը, աշխարհագրությունը և մշակութային ազդեցության կենտրոնները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1945-1988 թվականների հայկական սփյուռքի ժողովրդագրական և տարածական փոփոխությունների համապարփակ պատկերը՝ բացահայտելով հայրենադարձության, քաղաքայինացման, ներհամայնքային տեղափոխությունների և միջազգային միգրացիայի փոխկապակցված ազդեցությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հետպատերազմյան տասնամյակների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները վերափոխել հայկական սփյուռքի աշխարհագրական կառուցվածքը, համայնքային կենտրոնները և ներքին կապերը։ Թեման կարևոր է հայկական սփյուռքի պատմության, ժողովրդագրության, միգրացիոն գործընթացների և համայնքային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայերենի փիլիսոփայական տերմինների իմաստային և կառուցվածքային ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ձևավորման, զարգացման և գործածության առանձնահատկությունները հայերեն գիտական լեզվի համակարգում։ Գրքում վերլուծվում են փիլիսոփայական բառապաշարի հիմնական շերտերը, դրանց աղբյուրները՝ ներառյալ հին հայերենը, միջնադարյան թարգմանական գրականությունը և նոր ժամանակների գիտական լեզվաստեղծումը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տերմինների իմաստային դաշտերը, համանունային և բազմիմաստ հարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ բառակազմական և ձևաբանական մակարդակներում։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև հայերեն փիլիսոփայական լեզվի ձևավորման գործընթացը համաշխարհային փիլիսոփայական մտքի ազդեցության համատեքստում՝ ցույց տալով թարգմանական ավանդույթի դերը նոր հասկացությունների ներմուծման և համարժեք տերմինաբանության ստեղծման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տերմինաբանական համակարգերի միասնականացման, լեզվական ճշգրտության և գիտական ոճի զարգացման խնդիրներին։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, փիլիսոփաների, հայագետների, թարգմանաբանների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի պատկերացում հայերեն փիլիսոփայական տերմինաբանության ձևավորման և զարգացման մասին։