Մոնտարիզմ: Ջ. Քեյնս և Միլթոն Ֆրիդման

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է արտադրանքի ինքնարժեքի վերլուծության տեսական հիմքերին և գործնական կիրառությանը ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության գնահատման գործընթացում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է արտադրանքի ինքնարժեքը՝ որպես արտադրության ընթացքում ծախսված բոլոր ռեսուրսների դրամական արտահայտություն, և ինչպես է այն ձևավորվում տարբեր ծախսային բաղադրիչներից՝ նյութական ծախսեր, աշխատավարձ, էներգիա, ամորտիզացիա և այլ արտադրական ծախսեր։ Հեղինակը անդրադառնում է ինքնարժեքի վերլուծության հիմնական մեթոդներին՝ համեմատական, գործոնային և կառուցվածքային վերլուծություն, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել ծախսերի փոփոխության պատճառները և արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծախսերի օպտիմալացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և արտադրողականության բարձրացման գործոններին։ Գրքում քննարկվում են նաև ինքնարժեքի նվազեցման ռազմավարությունները՝ տեխնոլոգիական արդիականացում, կառավարման բարելավում և կազմակերպչական փոփոխություններ։ Վերլուծվում է ինքնարժեքի դերը գնագոյացման, շահութաբերության և ձեռնարկության մրցունակության ապահովման գործում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, հաշվապահների, արտադրության ղեկավարների և ուսանողների համար։

Քիմիա

Աշխատանքը նվիրված է նոր կենսաբանորեն ակտիվ խտացված պիրիդո[2,3-d]պիրիմիդինային ածանցյալների ստացման և դրանց քիմիական հատկությունների ուսումնասիրմանը՝ որպես ելանյութեր օգտագործելով 2,2-տեղակալված տետրահիդրոպիրան-4-ոնները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել օրգանական սինթեզի արդյունավետ մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է ստանալ կառուցվածքային բազմազանությամբ օժտված նոր հետերոցիկլիկ միացություններ, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց հնարավոր կենսաբանական ակտիվությունը։ Աշխատության հիմքում գտնվում է հետերոցիկլիկ քիմիայի այն ուղղությունը, որտեղ պիրիդոպիրիմիդինային համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս ստանալ կենսաբանական տեսանկյունից հետաքրքրություն ներկայացնող նոր միացություններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են ելանյութերի կառուցվածքը, դրանց ռեակցիոնունակությունը և տարբեր փոխարինիչների ազդեցությունը վերջնական արտադրանքների առաջացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաքայլ սինթեզային գործընթացներին, ռեակցիաների օպտիմալ պայմանների ընտրությանը, ստացված միացությունների մաքրմանը և դրանց կառուցվածքի հաստատմանը ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական մեթոդներով։ Նոր սինթեզված նյութերի կառուցվածքային նույնականացման համար կարող են կիրառվել սպեկտրոսկոպիկ և այլ անալիտիկ մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս հաստատել մոլեկուլների կառուցվածքը և գնահատել սինթեզի արդյունքները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև ստացված միացությունների կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությունը, որի միջոցով գնահատվում է դրանց հնարավոր կիրառական նշանակությունը դեղագործական և կենսաբժշկական հետազոտությունների համար։ Տարբեր կառուցվածքային խմբերի և փոխարինիչների ներմուծումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել կառուցվածք–ակտիվություն հնարավոր կապերը և բացահայտել հետագա հետազոտությունների համար առավել հեռանկարային միացություններ։ Աշխատանքը համատեղում է օրգանական սինթեզի, հետերոցիկլիկ քիմիայի, քիմիական անալիզի և կենսաբանական փորձարկումների մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ընդլայնել կենսաբանորեն ակտիվ պոտենցիալ ունեցող հետերոցիկլիկ միացությունների շարքը։ Ստացված արդյունքները կարող են տեսական և գործնական նշանակություն ունենալ նոր կենսաակտիվ նյութերի որոնման, օրգանական սինթեզի մեթոդների կատարելագործման և պոտենցիալ դեղագործական միացությունների հետագա ուսումնասիրման համար։

Հոգեբանություն

Գիրքը՝ «Հոգեբանություն», հեղինակը Արզումանյան Սերգեյ, հանդիսանում է ուսումնական ձեռնարկ, որը ներկայացնում է հոգեբանության հիմնական հասկացությունները, տեսական հիմքերը և մարդու հոգեկանի ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունները։ Այն ընդգրկում է հոգեկան գործընթացների ընդհանուր բնութագրերը՝ զգայություն, ընկալում, հիշողություն, մտածողություն, ուշադրություն և երևակայություն, ինչպես նաև դրանց դերը մարդու վարքի և գործունեության կազմակերպման մեջ։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են անձի հոգեբանական կառուցվածքը, բնավորության և խառնվածքի առանձնահատկությունները, մոտիվացիայի և պահանջմունքների համակարգը, ինչպես նաև սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը անձի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված հոգեբանության կիրառական կողմերին՝ ուսուցման, աշխատանքի, հաղորդակցության և միջանձնային հարաբերությունների հոգեբանական վերլուծությանը։ Ներառված են նաև հոգեբանական հետազոտության հիմնական մեթոդները՝ դիտարկում, փորձ, թեստավորում և հարցազրույց, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել մարդու հոգեկան երևույթները գիտական մոտեցմամբ։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, հոգեբանների, մանկավարժների և սոցիալական ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով հոգեբանական գիտելիքների համակարգված և գործնական ընկալմանը։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1990–2010 թվականներին հայ մանկական պոեզիայի զարգացման և առաջընթացի հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը՝ այդ շրջանի գրական ստեղծագործությունների թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների վերլուծության միջոցով։ Ժամանակաշրջանը հայ գրականության համար առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ 1990-ականների սկզբից հասարակական և քաղաքական համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի անկախացումը, տնտեսական դժվարությունները, արժեքային համակարգի վերափոխումը և մշակութային նոր պայմանների ձևավորումը անմիջականորեն անդրադարձան նաև մանկական գրականության վրա։ Այս համատեքստում մանկական պոեզիան աստիճանաբար դուրս եկավ նախկին գաղափարական կաղապարների գերակշռությունից և սկսեց ավելի ազատորեն արտահայտել երեխայի ներաշխարհը, անհատական փորձառությունը, երևակայությունը և ժամանակակից իրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը մանկական պոեզիայի թեմատիկ փոփոխությունների բացահայտումն է։ Նախկին շրջանին բնորոշ որոշ թեմաների կողքին ավելի մեծ տեղ ստացան ընտանիքը, մանկությունը, ընկերությունը, բնությունը, հայրենիքը, առօրյա կյանքը, խաղը, երևակայությունը և երեխայի անձնական ապրումները։ Միաժամանակ հայրենասիրական և ազգային թեմաները շարունակեցին պահպանել իրենց նշանակությունը, սակայն դրանց մատուցման ձևերը փոփոխվեցին։ Հայրենիքը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես վերացական գաղափար, այլև որպես երեխայի անմիջական կենսատարածք՝ ընտանիք, տուն, քաղաք, գյուղ, բնություն և հիշողություն։ 1990–2010 թվականների մանկական պոեզիայի կարևոր առանձնահատկություններից է երեխայի անհատականության նկատմամբ ուշադրության մեծացումը։ Բանաստեղծական ստեղծագործություններում երեխան ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ինքնուրույն մտածող և զգացող անհատ, որի հարցերը, վախերը, ուրախությունները, երազանքներն ու հակասությունները դառնում են ստեղծագործության հիմնական նյութը։ Այս փոփոխությունը նպաստում է մանկական պոեզիայի հոգեբանական խորացմանը և մեծացնում դրա համապատասխանությունը երեխայի իրական ներաշխարհին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև մանկական պոեզիայի լեզվական և ոճական զարգացումը։ Նոր շրջանի հեղինակների ստեղծագործություններում նկատվում է խոսակցական լեզվի, կենդանի արտահայտությունների, հումորի, բառախաղերի և նորաբանությունների ավելի ազատ կիրառություն։ Բանաստեղծական խոսքը հաճախ դառնում է ավելի անմիջական և խաղային՝ համապատասխանելով երեխայի ընկալման առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ պահպանվում են մանկական բանաստեղծությանը բնորոշ երաժշտականությունը, հանգավորումը, կրկնությունները, ռիթմիկ կառուցվածքները և պարզ, պատկերավոր խոսքը։ Խաղային սկզբունքը հատկապես կարևոր է այս շրջանի մանկական պոեզիայում։ Բառերի հնչյունային հնարավորությունների օգտագործումը, անսպասելի համադրությունները, զվարճալի իրավիճակները և երևակայական կերպարները ոչ միայն ստեղծում են գեղարվեստական հաճույք, այլև նպաստում են երեխայի լեզվական և երևակայական կարողությունների զարգացմանը։ Այդ պատճառով մանկական բանաստեղծությունը կարող է միաժամանակ ունենալ գեղագիտական, ճանաչողական և դաստիարակչական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև բնության թեմայի զարգացումը։ Բնությունը մանկական պոեզիայում հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես նկարագրության առարկա, այլև որպես երեխայի հետ երկխոսող կենդանի աշխարհ։ Ծառերը, կենդանիները, արևը, անձրևը, եղանակային փոփոխությունները և տարվա եղանակները կարող են ստանալ մարդկային հատկանիշներ՝ ստեղծելով խաղային և հեքիաթային պատկերներ։ Այսպիսի մոտեցումը երեխային հնարավորություն է տալիս բնության երևույթները ընկալել հուզական և գեղարվեստական ձևով և միաժամանակ ձևավորում է շրջակա աշխարհի նկատմամբ հոգատար վերաբերմունք։ 1990–2010 թվականների հասարակական իրականությունը նույնպես իր արտացոլումն է գտել մանկական գրականության մեջ։ Անկախության առաջին տարիների դժվարությունները, պատերազմի և խաղաղության թեմաները, սոցիալական խնդիրները և հասարակական փոփոխությունները որոշ ստեղծագործություններում ներկայացվել են երեխայի ընկալման համար հասանելի ձևերով։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ բարդ հասարակական թեմաները մանկական պոեզիայում սովորաբար փոխանցվում են ոչ թե ուղղակի քարոզչական եղանակով, այլ զգացմունքային պատկերների, խորհրդանիշների, ընտանիքի և առօրյա կյանքի միջոցով։ Ժամանակաշրջանի առաջընթացի միտումներից է նաև ժանրային և ձևային բազմազանության ընդլայնումը։ Մանկական պոեզիան ներառում է քնարական բանաստեղծություններ, զվարճալի ու խաղային ստեղծագործություններ, հանելուկային և պատմողական բանաստեղծություններ, երկխոսություններ և այլ ձևեր։ Տարբեր ժանրերի համադրումը մեծացնում է ընթերցողական հետաքրքրությունը և հնարավորություն է տալիս նույն տարիքային խմբի համար ստեղծել տարբեր բարդության և բովանդակության գործեր։ Աշխատության կարևոր հարցերից է նաև մանկական գրականության և կրթական միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Մանկական պոեզիան հաճախ օգտագործվում է դպրոցական և նախադպրոցական կրթության մեջ՝ լեզվի, ընթերցանության, արտասանության, հիշողության և գեղագիտական ճաշակի զարգացման նպատակով։ Հետևաբար գրական ստեղծագործության գեղարվեստական արժեքից բացի կարևոր է նաև դրա տարիքային համապատասխանությունը, լեզվի մատչելիությունը և երեխայի ճանաչողական ու հուզական զարգացման առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 1990–2010 թվականների հայ մանկական պոեզիան դիտարկում է որպես փոփոխվող հասարակական և մշակութային միջավայրին արձագանքող գրական համակարգ։ Այդ շրջանում այն աստիճանաբար ձեռք է բերում թեմատիկ ավելի լայն ընդգրկում, արտահայտչական ավելի մեծ ազատություն, երեխայի ներաշխարհի նկատմամբ ավելի խոր հետաքրքրություն և լեզվական-գեղարվեստական նոր որոնումներ։ Միաժամանակ պահպանվում է ազգային մանկական գրականության ավանդույթների շարունակականությունը՝ ժողովրդական բանահյուսության, հայ դասական մանկական պոեզիայի և ազգային մշակութային պատկերների օգտագործման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, ժամանակակից հայ գրականությամբ, մանկական գրականությամբ և գրական մանկավարժությամբ զբաղվող մասնագետներին, գրականագետներին, ուսուցիչներին, մանկավարժներին, ուսանողներին և մանկական գրականության ընթերցողներին։

Բժշկություն

Այս աշխատությունը նվիրված է լսողության օբյեկտիվ հետազոտման մեթոդների կիրառմանը տարբեր ձևերի լսողության կորստի ախտորոշման և կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության գործընթացում։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է գնահատել այն ախտորոշիչ մեթոդների հնարավորությունները, որոնք թույլ են տալիս ստանալ լսողական համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի վերաբերյալ հնարավորինս հուսալի և վերարտադրելի տվյալներ՝ անկախ հետազոտվողի սուբյեկտիվ պատասխաններից։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել լսողության օբյեկտիվ գնահատման տարբեր մեթոդներ, այդ թվում՝ տիմպանոմետրիա, ակուստիկ ռեֆլեքսների հետազոտություն, օտոակուստիկ էմիսիաներ, լսողական հարուցված պոտենցիալներ և այլ էլեկտրաֆիզիոլոգիական ու գործիքային մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տեսակի լսողության խանգարումների՝ հաղորդական, սենսորանևրալ և խառը ձևերի տարբերակման հնարավորություններին, ինչպես նաև լսողական համակարգի ախտահարման մակարդակի և ծանրության գնահատմանը։ Կարևոր ուղղություն է նորածինների և փոքր երեխաների շրջանում լսողության վաղ հայտնաբերումը, երբ ավանդական սուբյեկտիվ մեթոդների կիրառումը կարող է սահմանափակ լինել։ Կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության համատեքստում աշխատանքը կարող է անդրադառնալ լսողության կորստի աստիճանի, խոսքի ընկալման հնարավորությունների, լսողական սարքերի օգտագործման արդյունքների և լսողական նյարդային ուղիների ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատմանը։ Օբյեկտիվ հետազոտությունների արդյունքները կարող են համադրվել կլինիկական զննության, սուբյեկտիվ աուդիոմետրիայի և խոսքային թեստերի տվյալների հետ՝ առավել ամբողջական ախտորոշիչ պատկեր ստանալու համար։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է տարբեր մեթոդների համալիր կիրառումը, քանի որ առանձին հետազոտության արդյունքը միշտ չէ, որ բավարար է լսողության խանգարման բնույթը և կոխլեար իմպլանտացիայի նպատակահարմարությունը վերջնական գնահատելու համար։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր տարիքային խմբերում մեթոդների տեղեկատվական արժեքի, զգայունության և կիրառելիության համեմատական գնահատում։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել լսողության խանգարումների ավելի վաղ և ճշգրիտ ախտորոշմանը, հիվանդների ճիշտ դասակարգմանը և կոխլեար իմպլանտացիայի թեկնածուների ընտրության գործընթացի կատարելագործմանը՝ ապահովելով առավել հիմնավորված կլինիկական որոշումների ընդունում։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հատուկ դասարանների գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթը, որը կարևոր աղբյուր է XIX դարի ռուսական կրթական և արևելագիտական հաստատությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Փաստաթուղթը սահմանում է հատուկ դասարանների կազմակերպական կառուցվածքը, կրթական նպատակները, ուսումնական գործընթացի հիմնական սկզբունքները և դասավանդվող առարկաների շրջանակը՝ արտացոլելով արևելյան լեզուների մասնագիտական ուսուցման կազմակերպման տվյալ ժամանակաշրջանի մոտեցումները։ Կանոնադրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել հաստատության ներքին կառավարման համակարգի, դասախոսների և սովորողների կարգավիճակի, նրանց իրավունքների ու պարտականությունների, ինչպես նաև ուսումնական կարգապահության և կրթական գործընթացի վերահսկման ձևերի մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արևելյան լեզուների ուսուցման կազմակերպումը, քանի որ նման կրթական ծրագրերը կապված էին ոչ միայն լեզվական պատրաստության, այլև Արևելքի երկրների պատմության, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորման հետ։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այն չափանիշներն ու պահանջները, որոնք սահմանվել էին հատուկ դասարաններում սովորողների ընդունելության, ուսուցման և առաջադիմության գնահատման համար։ Միաժամանակ այն կարող է տեղեկություններ պարունակել ուսումնական ծրագրերի կառուցվածքի, դասընթացների հաջորդականության, քննությունների, ուսումնական ժամերի և հաստատության վարչական վերահսկողության վերաբերյալ։ Կանոնադրական բնույթի այսպիսի նյութերը կարևոր են նաև կրթական հաստատությունների իրավական կարգավիճակի և պետական կառավարման համակարգում դրանց ունեցած տեղի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Լազարյան ինստիտուտի պատմության, արևելագիտության զարգացման և Ռուսաստանի կրթական քաղաքականության ուսումնասիրության համար, քանի որ պաշտոնական կանոնադրական դրույթները հնարավորություն են տալիս վերականգնել հաստատության գործունեության կազմակերպչական և կրթական առանձնահատկությունները։ Այն կարող է օգտագործվել նաև XIX դարի կրթական բարեփոխումների, օտար լեզուների մասնագիտացված ուսուցման, արևելագիտական կրթության և գիտական հաստատությունների ձևավորման պատմությունը հետազոտելիս։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արևելագետներին, կրթության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, արխիվագետներին և բարձրագույն կրթության պատմության հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի կրթական համակարգի և արևելագիտական մասնագիտական պատրաստության մասին անմիջական պատկերացում տվող պատմական փաստաթուղթ։