ՕՍՄԱՆԵԱՆ ՀՈԳԵԲԱՆՈՒԹԻՒՆԸ ԵՒ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՋԱՐԴԵՐԸ-Ներսէս Վարժապետեան Պատրիարք

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը համեմատական էկոլոգիական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայաստանի և Ղազախստանի անտառային ու թփուտային բուսականության էկոլոգիական վիճակը՝ կիրառելով «Շրջակա միջավայրի որակի հայկական ինդեքսը», որի միջոցով գնահատվում են բուսական ծածկույթի առողջությունը, կայունությունը և կենսաբազմազանության մակարդակը, ուսումնասիրությունը հիմնված է դաշտային տվյալների հավաքագրման, բուսաբանական դիտարկումների և վիճակագրական վերլուծության վրա, ներառելով ծառային և թփուտային տեսակների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տեսակային բազմազանությունը և տարածքային բաշխվածությունը, աշխատանքում համադրվում են երկու երկրների տարբեր էկոհամակարգեր՝ Հայաստանի լեռնային անտառային գոտիները և Ղազախստանի ավելի բաց լանդշաֆտները, ինչի արդյունքում բացահայտվում են շրջակա միջավայրի ազդեցության տարբեր աստիճաններ և մարդկային գործունեության հետևանքները, ներառյալ գյուղատնտեսական օգտագործումը, ուրբանիզացիան և բնական միջավայրի փոփոխությունները, ինդեքսային գնահատման միջոցով ցույց է տրվում, որ կենսաբազմազանության բարձր մակարդակը սովորաբար համընկնում է էկոլոգիական ավելի կայուն վիճակի հետ, մինչդեռ տեսակային աղքատացումը և միջավայրի ճնշումը բերում են ինդեքսի նվազմանը, աշխատանքը նաև ընդգծում է մոնիթորինգի համակարգերի կարևորությունը էկոհամակարգերի պահպանության և կառավարման համար՝ առաջարկելով կիրառել ստանդարտացված գնահատման մոտեցումներ տարբեր տարածաշրջաններում բնապահպանական քաղաքականության բարելավման նպատակով։

Այլ առարկաներ

Համախառն ազգային արդյունքը (ՀԱԱ) մակրոտնտեսական կարևոր ցուցանիշ է, որը արտահայտում է որոշակի ժամանակահատվածում տվյալ երկրի ռեզիդենտների կողմից արտադրված վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր արժեքը՝ անկախ այն բանից, թե արտադրությունը կատարվել է երկրի ներսում, թե արտերկրում։ Այն օգտագործվում է երկրի տնտեսական ակտիվության, արտադրողականության և բնակչության տնտեսական կարողությունների գնահատման համար։ ՀԱԱ-ն նման է համախառն ներքին արդյունքին (ՀՆԱ), սակայն հիմնական տարբերությունն այն է, որ ՀՆԱ-ն հաշվի է առնում միայն երկրի տարածքում ստեղծված արտադրանքը, իսկ ՀԱԱ-ն՝ նաև արտերկրում աշխատող երկրի քաղաքացիների կողմից ստացված եկամուտները՝ հանելով օտարերկրացիների կողմից երկրի ներսում ստացված եկամուտները։ Այսինքն՝ ՀԱԱ = ՀՆԱ + արտերկրից ստացված եկամուտներ − արտերկիր փոխանցված եկամուտներ։ ՀԱԱ-ի հաշվարկման հիմնական եղանակները երեքն են՝ արտադրական, եկամտային և ծախսային մոտեցումները։ Արտադրական եղանակով ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է՝ գումարելով տնտեսության բոլոր ոլորտներում ստեղծված ավելացված արժեքը՝ խուսափելով կրկնահաշվարկից։ Եկամտային մոտեցմամբ հաշվի են առնվում բոլոր եկամուտները, որոնք ստեղծվել են արտադրության գործընթացում՝ աշխատավարձերը, շահույթը, տոկոսները և վարձակալական եկամուտները։ Ծախսային մոտեցմամբ ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է որպես վերջնական ապրանքների և ծառայությունների վրա կատարված բոլոր ծախսերի գումար՝ ներառյալ սպառումը, ներդրումները, պետական ծախսերը և զուտ արտահանումը։ Այս երեք մոտեցումները տեսականորեն պետք է ապահովեն նույն արդյունքը, քանի որ դրանք արտացոլում են նույն տնտեսական գործընթացը տարբեր կողմերից։ ՀԱԱ-ի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս գնահատել երկրի տնտեսական հզորությունը, համեմատել տարբեր երկրների տնտեսական զարգացումը և մշակել տնտեսական քաղաքականություն։ Սակայն այս ցուցանիշն ունի նաև սահմանափակումներ, քանի որ չի արտացոլում եկամուտների բաշխումը, ոչ պաշտոնական տնտեսությունը և կյանքի որակի ոչ նյութական կողմերը։ Այսպիսով, համախառն ազգային արդյունքը հանդիսանում է երկրի տնտեսական գործունեության հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշներից մեկը, իսկ դրա հաշվարկման տարբեր եղանակները հնարավորություն են տալիս բազմակողմանիորեն գնահատել ազգային տնտեսության իրական վիճակը և զարգացման միտումները։

Պատմություն

18-րդ դարը Արևմտյան Եվրոպայում համարվում է խորքային փոխակերպումների ժամանակաշրջան, երբ ձևավորվեցին ժամանակակից քաղաքական, սոցիալական և մշակութային համակարգերի հիմքերը․ այս դարը հաճախ կոչվում է Լուսավորության դարաշրջան, քանի որ հենց այդ շրջանում տարածվեցին բանականության, գիտության և մարդու իրավունքների գաղափարները, որոնք հակադրվում էին միջնադարյան ավանդույթներին և կրոնական բացարձակությանը․ փիլիսոփայության մեջ առանձնանում են Voltaire, Jean-Jacques Rousseau և Immanuel Kant, որոնց գաղափարները ձևավորեցին նոր մտածողություն մարդու ազատության, կրթության և պետության մասին․ քաղաքական առումով 18-րդ դարը նշանավորվեց միապետությունների վերափոխման փորձերով և հեղափոխական շարժումներով, որոնց գագաթնակետը դարձավ Ֆրանսիական հեղափոխությունը՝ 1789 թվականին, որը կտրուկ փոխեց Եվրոպայի քաղաքական քարտեզը և խթանեց հանրապետական և ժողովրդավարական գաղափարների տարածումը․ տնտեսական կյանքում զարգացավ կապիտալիզմի վաղ փուլը, ընդլայնվեց առևտուրը, արդյունաբերական արտադրության նախադրյալները, ինչպես նաև գաղութատիրական համակարգը, որը Եվրոպային ապահովում էր հումքային ռեսուրսներ և շուկաներ․ մշակույթում մեծ զարգացում ապրեց գրականությունը, արվեստը և գիտությունը, ստեղծվեցին հանրագիտարաններ և գիտական ակադեմիաներ, որոնք նպաստեցին գիտելիքի համակարգմանն ու տարածմանը․ ընդհանուր առմամբ 18-րդ դարը Արևմտյան Եվրոպայում դարձավ անցումային փուլ ավանդական հասարակությունից դեպի նոր ժամանակների քաղաքացիական և արդյունաբերական աշխարհ։

Քաղաքագիտություն

Ֆաշիզմի գաղափարախոսությունը ծայրահեղ աջ, ավտորիտար և ազգայնական քաղաքական գաղափարական համակարգ է, որը ձևավորվել և առավել հայտնի է դարձել 20-րդ դարի առաջին կեսին, հատկապես Իտալիայում և հետագայում նաև այլ երկրներում։ Այն հիմնված է պետության բացարձակ գերակայության գաղափարի վրա, որտեղ անհատի իրավունքներն ու ազատությունները ստորադասվում են պետության, ազգի կամ առաջնորդի շահերին։ Ֆաշիզմը շեշտում է ուժեղ կենտրոնացված իշխանությունը, միակուսակցական կամ առաջնորդի պաշտամունքի համակարգը, քաղաքական ընդդիմության ճնշումը և հասարակության խիստ վերահսկողությունը։ Գաղափարախոսության կարևոր տարրերից է նաև ծայրահեղ ազգայնականությունը և հաճախ՝ ռասայական կամ էթնիկ գերազանցության գաղափարների քարոզը, ինչը պատմականորեն հանգեցրել է խտրականության և բռնության։ Ֆաշիզմ-ը նաև ընդգծում է ռազմական ուժի և ընդարձակման գաղափարը, որտեղ պատերազմը դիտվում է որպես ազգային ուժի և միասնության դրսևորում։ Այս համակարգը պատմականորեն կապված է եղել այնպիսի ռեժիմների հետ, ինչպիսիք են Բենիտո Մուսոլինիի ղեկավարած Իտալիան և հետագայում՝ նացիստական Գերմանիան, և դարձել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառներից մեկը։ Ֆաշիզմը լայնորեն դատապարտվել է իր բռնապետական բնույթի, մարդու իրավունքների խախտումների և զանգվածային բռնությունների պատճառով և համարվում է 20-րդ դարի ամենավտանգավոր քաղաքական գաղափարախոսություններից մեկը։

Գրականություն

Այս մեթոդական ձեռնարկը նվիրված է գրադարաններում աթեիստական գրականության տարածման և պրոպագանդայի կազմակերպման հարցերին՝ դիտարկելով այն որպես գաղափարական-լուսավորչական աշխատանքի բաղադրիչ։ Աշխատությունում ներկայացվում են գրադարանային գործունեության պլանավորման սկզբունքները, ընթերցողների հետ աշխատանքի ձևերը և աթեիստական բովանդակության գրականության ընտրության, համակարգման ու մատուցման մեթոդները։ Քննարկվում են գրադարանների դերը աշխարհայացքային կրթության, գիտական մտածողության ձևավորման և կրոնական պատկերացումների քննադատական վերլուծության խթանման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թեմատիկ ցուցադրությունների, քննարկումների, ընթերցողական ակումբների և տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպմանը, որոնք նպաստում են գիտական-աթեիստական գաղափարների տարածմանը։ Ներկայացվում են նաև մեթոդական մոտեցումներ՝ ուղղված տարբեր տարիքային խմբերի ընթերցողների հետ աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը։ Ձեռնարկը նպատակ ունի աջակցել գրադարանային աշխատակիցներին գաղափարական-կրթական գործունեության կազմակերպման գործում՝ ապահովելով համապատասխան գրականության համակարգված օգտագործում և հանրային հասանելիություն։

Գրականություն

Հայ պատմաբան, բանասեր և մտավորական Նիկողայոս Ադոնց-ի կարևոր աշխատություններից է, որը նվիրված է Հայկական հարցի պատմական, քաղաքական և միջազգային կողմերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է Հայկական հարցի ձևավորման պատճառները, Օսմանյան կայսրությունում հայ ժողովրդի վիճակը, մեծ տերությունների քաղաքականությունը և այն պատմական իրադարձությունները, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայ ժողովրդի ազգային պայքարի և իրավունքների պաշտպանության վրա։ Ադոնցը խորությամբ վերլուծում է հայկական պահանջների հիմքերը՝ անդրադառնալով պատմական արդարությանը, ազգային ինքնորոշման գաղափարին և միջազգային դիվանագիտության դերին։ Ստեղծագործության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես է Հայկական հարցը դարձել ոչ միայն տարածաշրջանային, այլ նաև համաշխարհային քաղաքականության կարևոր թեմա։ Հեղինակը փաստերով և պատմական աղբյուրներով ներկայացնում է հայ ժողովրդի կրած բռնությունները, քաղաքական ճնշումները և ազգային գոյության պահպանման պայքարը։ Միևնույն ժամանակ գիրքը դիտարկում է տարբեր պետությունների շահերը, նրանց վերաբերմունքը հայկական պահանջներին և միջազգային հարաբերությունների ազդեցությունը խնդրի լուծման հնարավորությունների վրա։ Ադոնցի լեզուն գիտական է, բայց նաև հստակ և հասկանալի, ինչը գիրքը դարձնում է արժեքավոր ինչպես մասնագիտական ուսումնասիրողների, այնպես էլ պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այս աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ քաղաքական մտքի, պատմագիտության և ազգային հարցերի ուսումնասիրության մեջ, քանի որ այն օգնում է հասկանալ Հայկական հարցի պատմական արմատները և դրա ազդեցությունը հայ ժողովրդի ճակատագրի վրա։