Կոնվերգենցիայի գործընթացը ԶԼՄ-ների համակարգում և նրա ազդեցությունը արդի հայկական լրագրության վրա

Բժշկություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է սոցիալական գործոնների և դաստիարակության ազդեցությանը ասոցիալական սեռական վարքի ձևավորման ու զարգացման վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն սոցիալական, ընտանեկան, կրթական և միջավայրային պայմանները, որոնք կարող են ազդել մարդու սեռական վարքագծի նորմերի, վերաբերմունքների և վարքային մոդելների ձևավորման վրա։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում է անհատի սոցիալականացման գործընթացը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ընտանիքի, ծնողական վերաբերմունքի, դաստիարակության մեթոդների, հասակակիցների խմբերի և սոցիալական միջավայրի դերին։ Քննարկվում է նաև այն, թե ինչպես կարող են անբարենպաստ ընտանեկան հարաբերությունները, անբավարար կամ հակասական դաստիարակությունը, սոցիալական մեկուսացումը, բռնության կամ անտեսման փորձը և սոցիալական վերահսկողության թուլությունը նպաստել վարքային խնդիրների առաջացմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում սեռական վարքի վերաբերյալ արժեքների, սահմանների և պատասխանատվության ձևավորմանը, ինչպես նաև այն սոցիալական նորմերին, որոնց միջոցով հասարակությունը կարգավորում է միջանձնային հարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը փորձում է տարբերակել կենսաբանական, հոգեբանական և սոցիալական գործոնների փոխազդեցությունը՝ խուսափելով խնդիրը միայն մեկ պատճառի ազդեցությամբ բացատրելուց։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նաև դեռահասության և երիտասարդության փուլերում սոցիալականացման առանձնահատկությունները, քանի որ այդ ժամանակահատվածներում ձևավորվում են սեռական ինքնության, հարաբերությունների և սոցիալական պատասխանատվության վերաբերյալ կարևոր պատկերացումներ։ Կարևոր ուղղություն է կանխարգելման և դաստիարակչական ազդեցության արդյունավետ մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Այս համատեքստում ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և մասնագիտական աջակցության համակարգերի համագործակցությանը, առողջ միջանձնային հարաբերությունների ձևավորմանը և տարիքին համապատասխան սեռական կրթությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, մանկավարժների, սոցիալական աշխատողների, դեռահասների և երիտասարդների հետ աշխատող մասնագետների, ինչպես նաև սոցիալական և վարքաբանական գիտությունների ոլորտում հետազոտություններ իրականացնող ուսանողների ու մասնագետների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Պարույր Սևակի ստեղծագործական ժառանգության այն հատվածների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված են նրա չհրատարակված կամ երկար ժամանակ լայն ընթերցողական շրջանառությունից դուրս մնացած գեղարվեստական արձակի և գրականագիտական նյութերի հետ։ Հետազոտության կենտրոնում ձեռագիր ու արխիվային նյութերի քննությունն է, դրանց բնագրային առանձնահատկությունների բացահայտումը, ստեղծման հնարավոր համատեքստի վերականգնումը և գրողի ընդհանուր ստեղծագործական համակարգում դրանց տեղի որոշումը։ Գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու Սևակի՝ առավելապես որպես բանաստեղծ ճանաչված ստեղծագործական դիմանկարը և բացահայտելու նրա պատմողական մտածողության, կերպարակերտման, սյուժետային կազմակերպման, հոգեբանական դիտարկումների ու արձակ լեզվի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է արձակ նյութերի և բանաստեղծական ժառանգության միջև թեմատիկ, գաղափարական և ոճական ընդհանրությունների բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե հեղինակի աշխարհընկալման հիմնական խնդիրներն ինչպես են դրսևորվում տարբեր գրական ձևերում։ Գրականագիտական նյութերի քննության միջոցով հնարավոր է ներկայացնել Սևակի պատկերացումները գրականության բնույթի, ստեղծագործական գործընթացի, գրողի հասարակական ու մշակութային դերի, ազգային գրական ավանդույթի և ժամանակակից գրականության զարգացման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հեղինակային տարբերակների, սևագրությունների, խմբագրումների և հնարավոր վերամշակումների համեմատությունը, քանի որ դրանք կարող են ցույց տալ ստեղծագործական մտահղացման ձևավորման ու փոփոխման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տեքստաբանական աշխատանքը՝ ձեռագրերի ընթերցման, տարբերակների համադրման, բնագրերի ճշգրտման և դրանց գիտական ներկայացման խնդիրներով։ Արխիվային նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու գրողի ստեղծագործական կենսագրության առանձին դրվագներ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նրա մտավոր հետաքրքրությունների մասին։ Միաժամանակ անտիպ նյութերը դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ հրապարակված ստեղծագործությունների և ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի հետ փոխհարաբերության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, տեքստաբանական, աղբյուրագիտական և արխիվագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Պարույր Սևակի ստեղծագործական անհատականության և բազմաժանր գրական ժառանգության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է մեծահասակների շրջանում COVID-19-ի կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունների և օրգանիզմի իմունային պատասխանում ցիտոկինների նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վարակը դիտարկվում է որպես տարբեր ծանրությամբ և կլինիկական դրսևորումներով ընթացող հիվանդություն, որի զարգացման վրա կարող են ազդեցություն ունենալ տարիքային առանձնահատկությունները, ուղեկցող հիվանդությունները, իմունային համակարգի վիճակը և այլ գործոններ։ Քննության են առնվում հիվանդության կլինիկական պատկերի հիմնական բնութագրերը, ընթացքի տարբերակները և լաբորատոր ցուցանիշների փոփոխությունները՝ դրանք համադրելով բորբոքային ու հակաբորբոքային ցիտոկինների արձագանքի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ցիտոկիններին՝ որպես իմունային համակարգի բջիջների միջև հաղորդակցությունն ապահովող կենսաբանական ազդանշանային մոլեկուլների, որոնք մասնակցում են վարակի նկատմամբ պաշտպանական պատասխանի ձևավորմանն ու բորբոքային գործընթացների կարգավորմանը։ Ուսումնասիրվում է, թե դրանց մակարդակների և փոխհարաբերությունների փոփոխությունները ինչպես կարող են կապված լինել հիվանդության կլինիկական ընթացքի ու ծանրության տարբերությունների հետ՝ միաժամանակ հաշվի առնելով, որ նման կապերը միշտ չէ, որ նշանակում են անմիջական պատճառահետևանքային հարաբերություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կլինիկական և իմունաբանական տվյալների համադրումը՝ հիվանդության ընթացքի կենսաբանական մեխանիզմների ավելի ամբողջական ընկալման նպատակով։ Կարևորվում է նաև տարբեր հիվանդների իմունային պատասխանի անհատական տարբերությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն վարակը կարող է ուղեկցվել էապես տարբեր բորբոքային արձագանքներով։ Ցիտոկինային պատասխանի գնահատումը կարող է հետազոտական նշանակություն ունենալ հիվանդության ծանրության հետ կապված կենսամարկերների ուսումնասիրման և ռիսկի գնահատման գիտական մոտեցումների զարգացման համար։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ առանձին իմունաբանական ցուցանիշների մեկնաբանությունը պետք է իրականացվի կլինիկական ընդհանուր պատկերի և այլ լաբորատոր տվյալների համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարակաբանության, կլինիկական բժշկության և իմունաբանության մոտեցումները՝ նպաստելով SARS-CoV-2 վարակի ժամանակ մեծահասակների օրգանիզմում ձևավորվող կլինիկական և իմունաբանական փոփոխությունների փոխկապակցվածության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Պատմություն

Իսրայել Օրին հայ ազգային-ազատագրական շարժման վաղ շրջանի կարևոր գործիչներից է, որը XVII–XVIII դարերի սահմանագծին փորձել է կազմակերպել Հայաստանի ազատագրումը օտար տիրապետությունից։ Նա ծնվել է 1658 թվականին և իր գործունեության ընթացքում մեծապես զբաղվել է դիվանագիտական աշխատանքով՝ փորձելով եվրոպական պետությունների աջակցությամբ հասնել հայկական պետականության վերականգնմանը։ Իսրայել Օրին համոզված էր, որ Հայաստանի ազատագրումը հնարավոր է միայն արտաքին ուժերի օգնությամբ, այդ պատճառով նա ակտիվ կապեր էր հաստատում եվրոպական արքունիքների հետ։ Նա ծառայել է տարբեր երկրներում՝ այդ թվում Գերմանիայում և Ֆրանսիայում, և փորձել է շահել նրանց քաղաքական շահագրգռվածությունը հայկական հարցի նկատմամբ։ Օրին մշակել է Հայաստանի ազատագրման մի քանի ծրագրեր, որոնցից առավել հայտնի է Պֆալցյան ծրագիրը, որը նախատեսում էր Հայաստանի ազատագրումը եվրոպական պետությունների ռազմական օգնությամբ։ Հետագայում նա այցելել է նաև Ռուսաստան՝ հանդիպելով Պետրոս Մեծի հետ և փորձելով ստանալ Ռուսաստանի աջակցությունը Հայաստանի ազատագրության գործում։ Չնայած նրա ծրագրերը անմիջական հաջողություն չունեցան, Իսրայել Օրին մեծ դեր ունեցավ հայկական ազգային-ազատագրական գաղափարախոսության ձևավորման մեջ և ճանապարհ հարթեց հետագա քաղաքական գործիչների համար։ Նրա գործունեությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի պատմության մեջ, քանի որ այն արտացոլում է ազգային անկախության գաղափարի զարգացման առաջին քայլերը։ Այսպիսով, Իսրայել Օրին համարվում է հայ ազգային-ազատագրական շարժման հիմնադիրներից մեկը, որի գործունեությունը նպաստեց Հայաստանի ազատագրության գաղափարի տարածմանը և միջազգային հարթակներում հայկական հարցի բարձրացմանը։

Տնտեսագիտություն

Գործազրկության գնահատումը տնտեսական աճի տեսանկյունից ընդգծում է, թե ինչպես աշխատուժի օգտագործման մակարդակը և անաշխատունակության աստիճանը ազդում են երկրի տնտեսության ընդհանուր զարգացობაზე։ Բարձր գործազրկությունը հանգեցնում է արտադրողականության նվազմանը, ներքին պահանջարկի կրճատվությանը և սոցիալական խնդիրների ավելացմանը, ինչը կարող է ճնշում գործադրել տնտեսական աճի վրա։ Տնտեսական աճի գնահատման ժամանակ գործազրկությունը դիտարկվում է որպես ցուցանիշ՝ արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, աշխատանքի շուկայում հավասարակշռության և սոցիալ-տնտեսական կայունության մակարդակի վերաբերյալ։ Տնտեսագիտության մեջ օգտագործվում են տարբեր մեթոդներ՝ գործազրկության աստիճանի չափման համար, ինչպիսիք են աշխատուժի բաժնի ուսումնասիրությունը, աշխատատեղերի թվային վերլուծությունը և անհատների տնտեսական գործունեության գնահատումը։ Օպտիմալ գործազրկության մակարդակը թույլ է տալիս գնահատել, թե որքանով է տնտեսությունը հզոր և արդյունավետ, ինչպես նաև կանխատեսել տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը երկարաժամկետ զարգացման վրա։ Այսպիսով, գործազրկության գնահատումը տնտեսական աճի տեսանկյունից ծառայում է որպես կարևոր գործիք՝ տնտեսական ռազմավարությունների մշակման, սոցիալական և արտադրական քաղաքականության հարմարեցման և համաչափ զարգացման ապահովման համար։

Հոգեբանություն

Психология. Книга 2. Психология образования աշխատությունը հոգեբանության բազմահատոր դասընթացի երկրորդ հատորն է, որը նվիրված է կրթական հոգեբանության տեսությանը և կիրառական խնդիրներին, այն ուսումնասիրում է ուսուցման և ուսման գործընթացների հոգեբանական հիմքերը, ներկայացնում է ուսանողի ճանաչողական զարգացման առանձնահատկությունները, հիշողության, ուշադրության և մտածողության դերը ուսուցման արդյունավետության մեջ, ինչպես նաև քննարկում է մոտիվացիայի ձևավորումը և ուսումնական գործունեության կազմակերպման հոգեբանական պայմանները, գիրքը անդրադառնում է ուսուցիչ-աշակերտ փոխազդեցությանը, դասարանի սոցիալ-հոգեբանական միջավայրին և ուսուցման արդյունավետ մեթոդներին, միաժամանակ ընդգրկելով կրթական խնդիրների հոգեբանական ախտորոշման և միջամտության մոտեցումներ, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր կրթական հոգեբանության և մանկավարժության մասնագետների համար։