Լեզվական տնտեսման խնդիրը անգլերեն գիտական խոսքում

Ֆինանսներ

Ֆինանսների ընդհանուր տեսություն աշխատությունը տնտեսագիտական հիմնարար դասագիրք է, որը նվիրված է ֆինանսների տեսության ընդհանուր հիմքերին, ֆինանսական հարաբերությունների էությանը և դրանց դերին ժամանակակից տնտեսության կառուցվածքում՝ նախատեսված տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի և պետական կառավարման ոլորտներում սովորող ուսանողների ու մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են ֆինանսների հիմնական կատեգորիաները՝ ֆինանսական հարաբերությունների ձևավորում, դրամական շրջանառության դերը, կապիտալի շարժը և ֆինանսական համակարգի կառուցվածքային բաղադրիչները, բացատրվում են ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման և վերաբաշխման մեխանիզմները ինչպես պետական, այնպես էլ մասնավոր հատվածներում, մանրամասն քննարկվում են ֆինանսական համակարգի հիմնական օղակները՝ բյուջետային համակարգ, հարկային հարաբերություններ, բանկային և վարկային համակարգեր, ինչպես նաև ֆինանսական շուկաները և դրանց գործառույթները, աշխատությունը անդրադառնում է ֆինանսների տեսության զարգացման հիմնական դպրոցներին և մոտեցումներին, ֆինանսական քաղաքականության սկզբունքներին և պետության տնտեսական կարգավորման գործիքներին, ներկայացվում են նաև ֆինանսական հարաբերությունների արդյունավետության և կայունության ապահովման գործոնները, ինչպես նաև ֆինանսական ռիսկերի և ճգնաժամերի ընդհանուր բնույթը, գրքում ընդգծվում է ֆինանսների դերը տնտեսական աճի, սոցիալական զարգացման և պետական կառավարման համակարգի կայունության ապահովման գործում, աշխատությունը համադրում է տեսական հիմքերը և ընդհանուր տնտեսագիտական վերլուծությունները՝ ձևավորելով ֆինանսական համակարգի ամբողջական և համակարգված պատկերացում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա գեղարվեստական խոսքի ինքնատիպությունը, բառապաշարային հարստությունը, շարահյուսական կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և պատմողական եղանակները։ Հետազոտության մեջ արձակը դիտարկվում է որպես լեզվական ամբողջական համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր բառային, քերականական և ոճական ընտրություն ծառայում է հեղինակի գեղարվեստական մտահղացման, կերպարների կերտման և ժամանակի ու միջավայրի վերարտադրման նպատակին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գրողի բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Կարող են առանձնացվել գրական, խոսակցական, բարբառային, հնաբառ և դարձվածաբանական միավորները, ինչպես նաև այն բառերն ու արտահայտությունները, որոնք բնորոշ են տարբեր սոցիալական միջավայրերի և կերպարների խոսքին։ Նման լեզվական շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս արձակին հաղորդել բնականություն, կենսականություն և ազգային-մշակութային յուրահատկություն։ Հատուկ ուշադրության է արժանի կերպարների անհատական խոսքի քննությունը։ Հեղինակը կերպարների բնավորությունը, սոցիալական պատկանելությունը, կրթական մակարդակը, հոգեբանական վիճակը և աշխարհայացքը կարող է բացահայտել ոչ միայն գործողությունների, այլև նրանց խոսքի միջոցով։ Երկխոսությունների, մենախոսությունների և խոսքային կրկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման կարևոր գործիք։ Աշխատության շրջանակում կարող է քննվել նաև հեղինակի պատմողական խոսքի կառուցվածքը։ Պատմողի դիրքորոշումը, նկարագրությունների և գործողությունների հարաբերակցությունը, պատմողական տեմպը, անցումներն ու ժամանակային կառուցվածքները ձևավորում են արձակի ընդհանուր ռիթմը։ Շարահյուսական տարբեր կառույցների՝ պարզ և բարդ նախադասությունների, զուգահեռությունների, կրկնությունների, ընդհատումների և այլ ձևերի կիրառությունը կարող է կապված լինել ինչպես բովանդակության, այնպես էլ հուզական ազդեցության ստեղծման հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ոճական և պատկերավորման միջոցներին։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, մակդիրները, խորհրդանշական պատկերները, հեգնանքը և այլ արտահայտչամիջոցներ նպաստում են հեղինակի գեղարվեստական աշխարհի ձևավորմանը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն եղանակները, որոնց միջոցով առօրյա իրականությունը վերածվում է գեղարվեստական պատկերի և ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային ու հուզական շերտեր։ Արձակի լեզվի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հումորի, երգիծանքի և հեգնանքի լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը։ Այդ միջոցները կարող են օգտագործվել մարդկային բնավորությունների, սոցիալական երևույթների և հասարակական հակասությունների ներկայացման ու գնահատման համար։ Դրանց միջոցով հեղինակի խոսքը կարող է միաժամանակ պահպանել պատմողական պարզությունը և ձեռք բերել քննադատական ու արտահայտիչ բնույթ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Հայկական կենցաղի, մշակույթի, ավանդույթների և պատմական հիշողության արտացոլումը կարող է դրսևորվել ոչ միայն թեմատիկ բովանդակության, այլև բառապաշարի, դարձվածքների, խոսքային պատկերների և կերպարների հաղորդակցման ձևերի միջոցով։ Այս առումով լեզուն հանդես է գալիս որպես ազգային մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման միջոց։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող է լինել նաև գրողի լեզվի կապը սփյուռքահայ գրական միջավայրի հետ։ Տարբեր լեզվամշակութային ազդեցությունների առկայությունը, հայերեն տարբերակների փոխազդեցությունը և լեզվական ինքնության պահպանման խնդիրը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նրա արձակի առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական և ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել գրողի ստեղծագործական անհատականության մասին։ Բառապաշարի, շարահյուսության, կերպարների խոսքի, պատմողական կառուցվածքի և պատկերավորման միջոցների համատեղ ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են առանձին լեզվական տարրերը միավորվում և ձևավորում հեղինակի ինքնատիպ ոճը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայ արձակի պատմության, սփյուռքահայ գրականության, հայոց լեզվի ոճաբանության և գրական լեզվի զարգացման գործընթացների հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվի և ոճի այն հիմնական հատկանիշները, որոնց շնորհիվ նրա գեղարվեստական խոսքը ձեռք է բերում արտահայտչականություն, կերպարային ինքնատիպություն, ազգային-մշակութային հագեցվածություն և անհատական հեղինակային դիմագիծ։

Հոգեբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ազգային ինքնության ձևավորման հոգեբանական մեխանիզմներին՝ կենտրոնանալով տարածքային բաղադրիչի դերի վրա հայաստանաբնակ և սփյուռքահայ երիտասարդների ինքնընկալման մեջ։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես է տարածքը՝ որպես հայրենիքի, պատմական հիշողության և մշակութային պատկանելության խորհրդանիշ, ազդում ինքնության կառուցվածքի վրա և ինչպիսի տարբերություններ են առաջանում տարբեր սոցիալական միջավայրերում ձևավորված երիտասարդական խմբերի միջև։ Հայաստանաբնակ երիտասարդների դեպքում տարածքային ինքնությունը հաճախ հիմնվում է անմիջական կենսափորձի, սոցիալական միջավայրի և պետական ինստիտուտների հետ ամենօրյա փոխազդեցության վրա, մինչդեռ սփյուռքահայ երիտասարդների մոտ այն ավելի հաճախ կրում է խորհրդանշական և վերարտադրված բնույթ՝ ձևավորվելով ընտանիքային պատմությունների, համայնքային կառույցների և մշակութային հիշողության միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հուզական կապի, պատկանելության զգացման և պատմական հիշողության ազդեցությանը ինքնության կառուցման գործընթացում, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են գլոբալիզացիայի պայմաններում ձևավորվում բազմաշերտ և երբեմն հակասական ինքնություններ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ տարածքային բաղադրիչը ոչ միայն աշխարհագրական, այլ նաև հոգեբանական և մշակութային կատեգորիա է, որը շարունակաբար վերաիմաստավորվում է սոցիալական փորձի և հաղորդակցության միջոցով։

Ինֆորմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է անվտանգ երկկողմանի հաշվարկի (Secure Two-Party Computation, 2PC) շրջանակի նախագծման և իրականացման խնդիրներին՝ նպատակ ունենալով ապահովել գաղտնիության պահպանում այն դեպքերում, երբ երկու կողմեր ցանկանում են համատեղ հաշվարկել որևէ ֆունկցիա՝ առանց իրենց մասնավոր տվյալները բացահայտելու։ Հեղինակը վերլուծում է գաղտնիության պահպանող հաշվարկների տեսական հիմքերը՝ ներառյալ գաղտնագրման սխեմաները, գաղտնի բաժանման (secret sharing) մեթոդները և զրոյական գիտելիքի ապացույցների (zero-knowledge proofs) կիրառությունները։ Գրքում դիտարկվում են 2PC արձանագրությունների հիմնական մոտեցումները՝ Yao-ի խճճված սխեման (garbled circuits) և գաղտնի բաժանման վրա հիմնված պրոտոկոլները՝ համեմատելով դրանց արդյունավետությունը, հաշվարկային բարդությունը և հաղորդակցական ծախսերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում համակարգի անվտանգությանը՝ չարամիտ (malicious) և կիսահավատ (semi-honest) հակառակորդների մոդելներում, ինչպես նաև սխալների հանդուրժողականության ապահովմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև գործնական իրականացում՝ ծրագրային ճարտարապետություն, հաղորդակցման պրոտոկոլներ և օպտիմիզացիոն լուծումներ, որոնք բարձրացնում են համակարգի կիրառելիությունը իրական աշխարհի գաղտնիության պահպանող հավելվածներում՝ առողջապահություն, ֆինանսներ և տվյալների համատեղ վերլուծություն։ Աշխատությունը ընդգծում է գաղտնիության պահպանող հաշվարկների կարևորությունը ժամանակակից թվային անվտանգության և տվյալագիտության ոլորտներում։ Այն օգտակար է կրիպտոգրաֆների, ծրագրավորողների և կիբերանվտանգության մասնագետների համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-1994 թվականներին Ղարաբաղյան հակամարտության շուրջ ձևավորված միջազգային դիվանագիտական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ստեղծված նոր քաղաքական իրադրությանը, հակամարտության ռազմականացմանը և դրա կարգավորման ուղղությամբ միջազգային դերակատարների ձեռնարկած քայլերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հակամարտությունը վերածվեց լայնածավալ ռազմական բախման, իսկ դրա կարգավորումը աստիճանաբար դարձավ ոչ միայն Հայաստանի և Ադրբեջանի, այլև տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքականության կարևորագույն խնդիրներից մեկը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ԽՍՀՄ փլուզման հետևանքով ստեղծված աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրի վրա։ Խորհրդային կենտրոնական իշխանության թուլացումը և հետագայում վերացումը փոխեցին հակամարտության կողմերի քաղաքական ու ռազմական հնարավորությունները, իսկ նորանկախ պետությունների ձևավորումը խնդիրը տեղափոխեց միջազգային հարաբերությունների ավելի լայն հարթություն։ Այդ պայմաններում տարբեր պետություններ և միջազգային կազմակերպություններ սկսեցին ներգրավվել հակամարտության կարգավորման գործընթացում՝ փորձելով հասնել ռազմական գործողությունների դադարեցման և քաղաքական բանակցությունների մեկնարկի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային կազմակերպությունների, հատկապես ՄԱԿ-ի և ԵԱՀԽ-ի, գործունեության ուսումնասիրությունը։ 1992 թվականին ԵԱՀԽ-ի շրջանակներում ձևավորվեց հակամարտության խաղաղ կարգավորմանն ուղղված գործընթաց, որի առանցքային բաղադրիչներից էր բանակցությունների կազմակերպման և խաղաղ կարգավորման հնարավոր մեխանիզմների ձևավորումը։ Հետագա տարիներին այս գործընթացը դարձավ հակամարտության միջազգային միջնորդության հիմնական հարթակներից մեկը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների և եվրոպական պետությունների դիրքորոշումներին։ Այդ ժամանակաշրջանում Ռուսաստանը տարածաշրջանում ուներ առանձնահատուկ քաղաքական, ռազմական և պատմական ազդեցություն, իսկ արևմտյան պետությունները աստիճանաբար ավելի մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում Հարավային Կովկասի անվտանգության և հակամարտության կարգավորման նկատմամբ։ Տարբեր դերակատարների շահերի համադրումն ու երբեմն հակասությունը էական ազդեցություն էին ունենում բանակցային գործընթացի ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ռազմական գործողությունների և դիվանագիտական նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Ռազմաճակատում իրավիճակի փոփոխությունները անմիջականորեն ազդում էին բանակցային դիրքորոշումների վրա, իսկ միջազգային միջնորդների առաջարկները, հայտարարություններն ու հնարավոր համաձայնությունների նախագծերը փոխկապակցվում էին ռազմական իրադրության հետ։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակամարտությունը ոչ միայն որպես ռազմական դիմակայություն, այլև որպես քաղաքական և դիվանագիտական գործընթաց, որի զարգացումը պայմանավորված էր բազմաթիվ ներքին և արտաքին գործոններով։ Հետազոտության առանձին խնդիր է միջազգային իրավունքի և տարածքային ամբողջականության ու ժողովուրդների ինքնորոշման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքորոշումներում այս սկզբունքները հաճախ հանդես էին գալիս որպես կարևոր իրավաքաղաքական փաստարկներ, իսկ դրանց մեկնաբանության տարբերությունները բարդացնում էին միասնական կարգավորման ձևաչափի ձևավորումը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել նաև տարածքային կարգավիճակի, անվտանգության երաշխիքների, բնակչության իրավունքների և ռազմական գործողությունների դադարեցման հետ կապված հարցերը։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել 1992-1994 թվականների ընթացքում իրականացված բանակցային և միջնորդական տարբեր նախաձեռնությունները, դրանց նպատակները, արդյունքները և սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի 1994 թվականի մայիսին ձեռք բերված հրադադարի համաձայնությունը, որը դադարեցրեց լայնածավալ ռազմական գործողությունները և ստեղծեց հակամարտության հետագա քաղաքական կարգավորման համար անհրաժեշտ հարաբերական կայունության պայմաններ։ Միաժամանակ հրադադարը ինքնին չլուծեց հակամարտության հիմնարար քաղաքական խնդիրները, ինչի հետևանքով կարգավորման գործընթացը շարունակվեց նաև հետագա տարիներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությունը։ Երկու պետությունների դիվանագիտական դիրքորոշումները ձևավորվում էին ինչպես ռազմական իրավիճակի, այնպես էլ ներքաղաքական զարգացումների, միջազգային աջակցության որոնման և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այդ քաղաքականությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու տարբեր ժամանակահատվածներում բանակցային դիրքորոշումները փոխվում էին և ինչու չէր հաջողվում արագ հասնել համապարփակ քաղաքական համաձայնության։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է 1991-1994 թվականների իրադարձությունների համակողմանի դիտարկման մեջ՝ ռազմական, դիվանագիտական, միջազգային-իրավական և աշխարհաքաղաքական գործոնների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հակամարտության միջազգայինացման հիմնական փուլերը, միջնորդական գործընթացների առանձնահատկությունները և տարածաշրջանային ու գլոբալ դերակատարների շահերի ազդեցությունը կարգավորման հնարավորությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1991-1994 թվականների Ղարաբաղյան հակամարտությունը որպես բարդ միջազգային-քաղաքական գործընթաց, որի ընթացքում ռազմական զարգացումներին զուգահեռ ձևավորվեց բազմակողմ դիվանագիտական միջնորդության համակարգ, իսկ 1994 թվականի հրադադարով ստեղծվեց հակամարտության հետագա բանակցային կարգավորման հիմքը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի և Ռուսաստանի կայսրության տարածքում հայերի նկատմամբ իրականացված ջարդերի ու բռնությունների պատմաքաղաքական ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային, կրոնական և աշխարհաքաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալներն են, հայ բնակչության քաղաքական և սոցիալական վիճակը, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք նպաստել են հայերի նկատմամբ թշնամական վերաբերմունքի և բռնությունների տարածմանը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել Ռուսաստանի կայսրության տարբեր տարածաշրջաններում հայ համայնքների դրությունը, նրանց հասարակական և տնտեսական դերակատարությունը, ինչպես նաև կայսերական վարչական քաղաքականության և տարածաշրջանային հակասությունների ազդեցությունը համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պանիսլամիզմի գաղափարական և քաղաքական դրսևորումների խնդրին՝ փորձելով բացահայտել դրանց հնարավոր ազդեցությունը ազգային և կրոնական հարաբերությունների սրման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն ժամանակաշրջանի մամուլի, քաղաքական գրականության, պաշտոնական փաստաթղթերի և այլ պատմական աղբյուրների միջոցով ձևավորված պատկերացումներին՝ հնարավորություն տալով համեմատել տարբեր կողմերի դիրքորոշումները։ Հայկական ջարդերի քննությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես առանձին բռնությունների պատմություն, այլև որպես ավելի լայն տարածաշրջանային գործընթացների բաղադրիչ, որտեղ փոխազդում էին ազգային ինքնության, կրոնական պատկանելության, կայսերական քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների գործոնները։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև այդ իրադարձությունների հետևանքները հայ բնակչության ժողովրդագրական, տնտեսական և հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ազգային քաղաքական շարժումների և ինքնապաշտպանական գաղափարների զարգացման վրա։ Հայկական հարցի և հայերի նկատմամբ բռնությունների փոխկապակցվածության վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայության քաղաքական խնդիրների ու տարածաշրջանային միջավայրի մասին։ Միաժամանակ կարևոր է պատմական իրադարձությունները դիտարկել աղբյուրագիտական քննադատությամբ՝ տարբերակելով փաստական տվյալները քաղաքական մեկնաբանություններից և գնահատականներից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Ռուսաստանի կայսրության պատմությամբ, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ, ազգային հարաբերություններով և հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին ու ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Հայկական հարցի միջազգային և տարածաշրջանային համատեքստի, հայ համայնքների պատմական դրության և ազգային-կրոնական հակասությունների ուսումնասիրության համար։