Մանկատան սոցիալական որբերի վարքի շեղումների հոգեբանական յուրահատկությունները դեռահասության շրջանում և դրանց կանխարգելման ուղիները

Հոգեբանություն

Նյութը բացատրում է, թե ինչպես կրթական համակարգում կարելի է օգնել աշակերտներին և ուսանողներին հասկանալ իրենց հետաքրքրությունները, կարողությունները և ճիշտ ընտրել մասնագիտական ուղին։ Հիմնական գաղափարները․ Մասնագիտական ինքնորոշում Գործընթաց է, որի ընթացքում անձը ճանաչում է իրեն (հակումներ, հետաքրքրություններ, արժեքներ) և ընտրում է համապատասխան մասնագիտություն։ Մասնագիտական կայացում Արդեն ընտրված ոլորտում զարգանալը, հմտությունների ձևավորումը և մասնագետ դառնալը։ Հոգեբանական ուղղորդում Մասնագետների (հոգեբանների, խորհրդատուների, ուսուցիչների) աջակցությունը, որը օգնում է սովորողին ճիշտ կողմնորոշվել և խուսափել սխալ ընտրությունից։ Անհատական առանձնահատկությունների դերը Տաղանդներ, ընդունակություններ, անձնային գծեր և մոտիվացիա, որոնք կարևոր են մասնագիտության ընտրության մեջ։ Կրթական համակարգի դերը Դպրոցներն ու բուհերը պետք է ստեղծեն պայմաններ՝ կարիերայի կողմնորոշման, խորհրդատվության և ինքնաճանաչման զարգացման համար։ Խնդիրներ և դժվարություններ սխալ պատկերացումներ մասնագիտությունների մասին սոցիալական ճնշում (ընտանիք, հասարակություն) տեղեկատվության պակաս ինքնաճանաչման ցածր մակարդակ Գործնական մեթոդներ թեստեր, խորհրդատվություններ, քննարկումներ, կարիերայի ծրագրեր, որոնք օգնում են սովորողներին կողմնորոշվել։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի մ. թ. ա. XXIV–IX դարերի պատմության, հասարակական կյանքի և մշակութային փոփոխությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հնագիտական տվյալների և նյութական մշակույթի հուշարձանների վերլուծության վրա։ Ուսումնասիրության կենտրոնում գտնվում է երկարատև պատմական ժամանակաշրջան, որի ընթացքում տարածաշրջանի բնակչության կենսակերպում, տնտեսական գործունեության ձևերում, հասարակական հարաբերություններում, բնակավայրերի կառուցվածքում և մշակութային ավանդույթներում տեղի են ունեցել էական փոփոխություններ։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել այդ փոփոխությունների դինամիկան, դրանց հաջորդականությունը, փոխկապակցվածությունը և հնարավոր պատճառները՝ համադրելով տարբեր հնագիտական համալիրների տվյալները։ Հետազոտության կարևոր աղբյուր են բնակավայրերը, դամբարանները, ամրոցները, պաշտամունքային կառույցները, կենցաղային առարկաները, խեցեղենը, մետաղական իրերը, զարդերը, զենքերը և այլ նյութական մնացորդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել անցյալի հասարակությունների կյանքի տարբեր կողմերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութական մշակույթի փոփոխություններին, քանի որ դրանց ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել տեխնոլոգիական նորարարությունների տարածումը, տնտեսական մասնագիտացման զարգացումը, առևտրատնտեսական կապերի ընդլայնումը և տարբեր համայնքների միջև փոխազդեցությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Դամբարանների կառուցվածքի, թաղման ծեսերի, գույքային տարբերությունների և արժեքավոր իրերի բաշխման միջոցով հնարավոր է հետևել հասարակության շերտավորման, սոցիալական կարգավիճակի տարբերակման և իշխանության կենտրոնացման գործընթացներին։ Տարածաշրջանի պատմական զարգացումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված գործընթաց, այլ որպես հարակից մշակութային կենտրոնների հետ մշտական փոխազդեցության արդյունք։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրվում են բնակչության տեղաշարժերը, մշակութային ազդեցությունները, տնտեսական և տեխնոլոգիական կապերը, ինչպես նաև հարևան տարածաշրջանների հետ շփումների արդյունքում առաջացած փոփոխությունները։ Ժամանակաշրջանի վերջնամասում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում ամրացված բնակավայրերի, մետաղագործության զարգացման, ռազմական մշակույթի և ավելի բարդ քաղաքական ու հասարակական կազմակերպման գործընթացները, որոնք նախապատրաստում են հետագա պատմական զարգացումների հիմքը։ Հնագիտական նյութի ժամանակագրական և տարածական համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել մշակութային գործընթացների տեղային և ավելի լայն տարածաշրջանային դրսևորումները, ինչպես նաև գնահատել դրանց շարունակականությունն ու փոփոխականությունը։ Աշխատության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն հասարակությունների զարգացումը դիտարկում է սոցիալական և մշակութային փոփոխությունների ամբողջական շղթայի մեջ՝ փորձելով նյութական մշակույթի փաստերը կապել հասարակական կյանքի ավելի լայն գործընթացների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին և հին հասարակությունների սոցիալական ու տնտեսական զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության խորքային ուսումնասիրություն, որը հնագիտական տվյալների միջոցով փորձում է վերականգնել տարածաշրջանի հասարակությունների կենսակերպի, մշակույթի, սոցիալական կառուցվածքի և փոխհարաբերությունների աստիճանական փոփոխությունները՝ մ. թ. ա. XXIV–IX դարերի ընթացքում։

Գրականություն

Ալբեր Քամյուը 20-րդ դարի ֆրանսիական գրականության և էքզիստենցիալիստական մտածողության կարևորագույն ներկայացուցիչներից է, թեև ինքը հաճախ չէր ընդունում իրեն որպես էքզիստենցիալիստ՝ ավելի շատ ընդգծելով աբսուրդի փիլիսոփայությունը։ Նա ծնվել է Ալժիրում և իր ստեղծագործություններում հաճախ անդրադարձել է մարդու և աշխարհի միջև հակասությանը, կյանքի իմաստի որոնմանը և այն գաղափարին, որ մարդը ապրում է մի իրականությունում, որտեղ վերջնական ու բացարձակ իմաստ չկա, սակայն նա պետք է շարունակի ապրել և գործել՝ պահպանելով իր բարոյական պատասխանատվությունը։ Քամյուի հայտնի ստեղծագործություններից են «Օտարը», «Ժանտախտը» և «Սիզիփոսի առասպելը», որոնցում նա ներկայացնում է մարդու միայնությունը, հասարակության օտարացումը և անհատի պայքարը անիմաստության դեմ։ Նրա փիլիսոփայական մոտեցման կենտրոնում աբսուրդի գաղափարն է, ըստ որի մարդու իմաստ փնտրելու ձգտումը բախվում է աշխարհի անտարբերությանը, սակայն հենց այդ հակասության գիտակցումն է տալիս մարդուն ազատություն և հնարավորություն ստեղծելու սեփական արժեքները։ Քամյուն նաև ակտիվորեն մասնակցել է իր ժամանակի հասարակական և քաղաքական քննարկումներին՝ պաշտպանելով արդարության, ազատության և մարդկային արժանապատվության գաղափարները։ 1957 թվականին նա ստացել է Նոբելյան մրցանակ գրականության ոլորտում իր ստեղծագործական կարևոր ավանդի համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է աշխարհաբար լեզվով գրված և տպագրված գրքերի զարգացման պատմությանը հայ տպագրության սկզբից մինչև 1850 թվականը՝ ներկայացնելով այդ ժամանակահատվածի գրական-մշակութային գործընթացների ամբողջական պատկերը։ Այն ներառում է առաջաբան, որտեղ քննարկվում են հայ տպագրության ձևավորման պատմական պայմանները, աշխարհաբար գրականության աստիճանական ձևավորումը և դրա դերը հայ հասարակական ու կրթական կյանքի զարգացման մեջ, ինչպես նաև մատենագիտական ցանկ, որտեղ համակարգված կերպով ներկայացված են տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած հիմնական աշխատությունները, դրանց հեղինակները, տպագրության վայրերն ու տարիները։ Ուշադրություն է դարձվում այն փաստին, թե ինչպես է աշխարհաբար լեզուն աստիճանաբար սկսել փոխարինել գրաբարին որոշ գործառույթներում՝ դառնալով ավելի հասկանալի լայն ընթերցող հանրության համար և նպաստելով գրագիտության տարածմանը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ գրքի պատմության, մատենագիտության և լեզվական զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ոչ միայն փաստագրում է տպագիր ժառանգությունը, այլ նաև բացահայտում է մշակութային և հասարակական փոփոխությունները, որոնք ազդել են հայ գրականության ձևավորման վրա։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ կոմպոզիտորների կողմից կլառնետի համար գրված մենանվագ և անսամբլային ստեղծագործությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց գեղարվեստական, ոճական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է հայ երաժշտական ստեղծագործական դպրոցի զարգացումը կլառնետի ռեպերտուարում՝ դիտարկելով ինչպես մենակատարային պիեսները, այնպես էլ կամերային անսամբլների կազմում կլառնետի կիրառումը։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտական լեզվի առանձնահատկություններին՝ մեղեդայնություն, ռիթմիկ կառուցվածք, ազգային-ֆոլկլորային տարրերի ներմուծում և ժամանակակից կոմպոզիտորական տեխնիկաների կիրառություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև կատարողական խնդիրները՝ շնչառության վերահսկում, արտահայտչական հնարավորություններ, տեխնիկական բարդություններ և դրանց հաղթահարման մեթոդներ։ Գրքում ներկայացվում է նաև ստեղծագործությունների պատմական և գեղարվեստական համատեքստը՝ ցույց տալով կլառնետի դերի ընդլայնումը հայ երաժշտական մշակույթում XX–XXI դարերում։ Աշխատությունը օգտակար է երաժշտագետների, կատարողների, կոնսերվատորիայի ուսանողների և հայ ժամանակակից երաժշտության հետազոտողների համար՝ որպես համակարգված ուսումնասիրություն կլառնետի ռեպերտուարի վերաբերյալ։

Այլ առարկաներ

Կենսագործունեության անվտանգություն բաժինը ուսումնասիրում է մարդու կյանքի, առողջության և շրջակա միջավայրի պաշտպանության հիմնարար սկզբունքները՝ տարբեր վտանգավոր իրավիճակներում։ Այն ընդգրկում է գիտելիքների և գործնական հմտությունների ամբողջություն, որոնք անհրաժեշտ են անվտանգ վարքագիծ ձևավորելու համար ինչպես առօրյա կյանքում, այնպես էլ արտակարգ իրավիճակներում։ Այս բաժինը նպատակ ունի սովորեցնել մարդկանց ճանաչել վտանգները, կանխել դրանց առաջացումը և ճիշտ արձագանքել տարբեր ռիսկային իրավիճակներում՝ նվազեցնելով վնասների հավանականությունը։ Կենսագործունեության անվտանգության մեջ ուսումնասիրվում են հիմնական վտանգների տեսակները՝ բնական (երկրաշարժ, ջրհեղեղ, սողանք), տեխնածին (հրդեհներ, քիմիական վթարներ, արդյունաբերական աղետներ), ինչպես նաև սոցիալական և կենցաղային վտանգներ։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հրդեհային անվտանգության կանոնները, էլեկտրական սարքավորումների անվտանգ օգտագործումը, ճանապարհային երթևեկության կանոնները և առաջին օգնության հիմունքները։ Բաժինը նաև ընդգծում է առողջ ապրելակերպի նշանակությունը՝ ներառելով ճիշտ սնունդ, հիգիենա, ֆիզիկական ակտիվություն և վնասակար սովորություններից խուսափում, որոնք անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու անվտանգության և առողջության վրա։ Ժամանակակից պայմաններում մեծ նշանակություն ունի տեղեկատվական անվտանգությունը և տեխնոլոգիական ռիսկերի կառավարումը, քանի որ նոր տեխնոլոգիաները նույնպես կարող են վտանգներ ստեղծել։ Կենսագործունեության անվտանգության ուսուցումը նպաստում է պատասխանատու վարքագծի ձևավորմանը, հասարակության իրազեկվածության բարձրացմանը և արտակարգ իրավիճակներում ճիշտ որոշումներ կայացնելու ունակության զարգացմանը։