Մետաքսագործություն կամ որակյալ մետաքս արտադրելու արհեստ

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ պատմագիր Ղազար Փարպեցու երկերի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դասական գրաբարի զարգացման և հայ միջնադարյան մատենագրության պատմության համատեքստում։ Քննարկվում են հեղինակի լեզվի հնչյունաբանական, բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի գրական լեզվի նորմերի և պատմագրական արձակի ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառագործածության առանձնահատկություններին, բառերի իմաստային նրբերանգներին, հոմանիշային համակարգին, դարձվածային արտահայտություններին և պատմական ու հասարակական իրողություններն արտահայտող լեզվական միավորներին։ Ուսումնասիրվում են գոյականների, բայերի և խոսքի այլ մասերի քերականական կիրառությունները, նախադասությունների կառուցվածքը, շարադասության օրինաչափությունները և բարդ շարահյուսական կառույցների գործածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պատմագրական շարադրանքի ոճական առանձնահատկություններին, հեղինակային խոսքի արտահայտչականությանը, հռետորական միջոցներին և պատմական իրադարձությունների նկարագրության լեզվական ձևերին։ Կարևորվում են հեղինակի լեզվի համեմատությունը V դարի հայ մյուս մատենագիրների երկերի հետ, դասական գրաբարի ընդհանրությունների ու անհատական առանձնահատկությունների բացահայտումը, ինչպես նաև հայ գրական լեզվի պատմական զարգացման մեջ նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը։ Դիտարկվում են նաև ձեռագրական տարբերակների, բնագրագիտական ուսումնասիրությունների և լեզվական փաստերի համադրության հնարավորությունները՝ բառերի ու քերականական ձևերի պատմական մեկնաբանության նպատակով։ Հետազոտությունը նպաստում է գրաբարի կառուցվածքի, հայ պատմագրական արձակի լեզվական մշակույթի և վաղ միջնադարյան հայերեն գրավոր խոսքի զարգացման օրինաչափությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, գրաբարագետների, բանասերների, միջնադարյան գրականության հետազոտողների, պատմաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Journalism

Նյութը լրագրողական և վերլուծական բնույթի հրապարակում է, որը կենտրոնանում է պատերազմի մասնակիցների վկայությունների, ռազմական գործողությունների ընթացքում ձևավորվող բռնության մշակույթի և հակամարտության պայմաններում մարդու իրավունքների պաշտպանության խնդիրների վրա։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմություններին ու հայտարարություններին, որոնց միջոցով ներկայացվում են պատերազմի մասնակիցների վերաբերմունքը հակառակորդի նկատմամբ, ռազմական միջավայրում տարածվող ագրեսիվ հռետորաբանությունը և դրա հասարակական հետևանքները։ Առանց բռնության տեսարանները մանրամասն նկարագրելու՝ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես կարող են երկարատև հակամարտությունը, թշնամանքի խորացումը, քարոզչական պատկերացումները և պատերազմի փորձառությունը ազդել անհատների վարքագծի ու հանրային խոսույթի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատերազմի ընթացքում հնարավոր իրավախախտումների վերաբերյալ վկայությունների արժանահավատության գնահատմանը։ Լրագրողական ուսումնասիրության տեսանկյունից կարևոր է տարբերակել անմիջական վկայությունը, երկրորդային տեղեկությունը, պաշտոնական հայտարարությունը և անկախ հաստատում ստացած փաստը։ Պատերազմական պայմաններում տեղեկությունների ստուգումը հաճախ բարդանում է հակամարտող կողմերի սահմանափակ հասանելիությամբ, տեղեկատվական պայքարով և իրադարձությունների վերաբերյալ հակադիր մեկնաբանություններով։ Այդ պատճառով նյութի կարևոր բաղադրիչներից է աղբյուրների համադրումը և վիճահարույց պնդումների նկատմամբ քննադատական մոտեցումը։ Քննության է առնվում նաև ռազմական բռնության մասին հրապարակային խոսքի ազդեցությունը հասարակության վրա։ Պատերազմի մասնակիցների կողմից բռնությունը հավանության արժանացնող կամ դրանով պարծեցող հայտարարությունները կարող են նպաստել հակառակորդի ապամարդկայնացմանը և թշնամանքի պահպանմանը նույնիսկ ակտիվ ռազմական գործողությունների ավարտից հետո։ Նման երևույթները դիտարկվում են ոչ միայն անհատական վարքագծի, այլև ավելի լայն սոցիալական միջավայրի համատեքստում՝ ներառելով պատերազմի մասին հանրային հիշողությունը, ազգային պատմությունները, լրատվամիջոցների ազդեցությունը և հակամարտության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային մարդասիրական իրավունքի և մարդու իրավունքների սկզբունքներին։ Զինված հակամարտության պայմաններում ևս գործում են իրավական սահմանափակումներ, որոնք նախատեսված են մարտական գործողություններին չմասնակցող անձանց և այլ պաշտպանված խմբերի իրավունքների պահպանման համար։ Հնարավոր խախտումների վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր են փաստերի պատշաճ փաստագրումը, անկախ քննությունը և իրավական պատասխանատվության հարցերի քննարկումը։ Միաժամանակ լրագրողական հրապարակումը ինքնին չի կարող փոխարինել իրավասու մարմինների կողմից իրականացվող քննությանը, և առանձին վկայությունները պետք է դիտարկվեն դրանց աղբյուրի, համատեքստի և հաստատվածության աստիճանի հաշվառմամբ։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև պատերազմի հոգեբանական և հասարակական հետևանքներին՝ ցույց տալով, որ զինված հակամարտության ազդեցությունը չի սահմանափակվում մարտական գործողությունների ժամանակահատվածով։ Հակամարտությունից հետո հասարակությունները կարող են շարունակել բախվել փոխադարձ անվստահության, թշնամական պատկերացումների, տեղահանության, կորստի և պատմական հիշողության շուրջ հակասությունների հետ։ Այդ պայմաններում ռազմական բռնության մասին պատմությունների տարածումը կարող է դառնալ ինչպես փաստագրման և պատասխանատվության պահանջի, այնպես էլ նոր հակադրությունների աղբյուր։ Հետևաբար առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում տեղեկատվության պատասխանատու ներկայացումը՝ զոհերի և տուժածների արժանապատվությունը պահպանելու և չստուգված պնդումները որպես հաստատված փաստ չներկայացնելու սկզբունքով։ Առանձին ուղղություն է լրատվամիջոցների դերի ուսումնասիրությունը։ Պատերազմի մասին լրագրությունը պահանջում է փաստերի ստուգման, աղբյուրների պաշտպանության, հակադիր տեսակետների ներկայացման և զգայուն նյութի պատասխանատու լուսաբանման մասնագիտական չափանիշներ։ Լրագրողը կարող է աշխատել ականատեսների պատմությունների, հարցազրույցների, պաշտոնական փաստաթղթերի, իրավապաշտպան կազմակերպությունների նյութերի և այլ աղբյուրների հետ՝ փորձելով վերականգնել իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ պատերազմի մասնակիցների հիշողությունները և մեկնաբանությունները կարող են արտացոլել նրանց անձնական փորձը և ինքնին բավարար չլինել լայն ընդհանրացումների համար։ Կարևորվում է նաև անհատական պատասխանատվության և ամբողջ հասարակության վերաբերյալ ընդհանրացումների տարբերակումը։ Առանձին անձանց գործողությունները կամ հայտարարությունները չեն կարող ինքնաբերաբար վերագրվել ամբողջ ազգային, էթնիկական կամ հասարակական խմբին։ Այս սկզբունքը հատկապես կարևոր է երկարատև հակամարտությունների լուսաբանման ժամանակ, երբ առանձին դեպքերի ընդհանրացումը կարող է խորացնել հավաքական մեղադրանքներն ու թշնամանքը։ Հետազոտական տեսանկյունից նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պատերազմի, տեղեկատվության և հասարակական հիշողության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բռնության մասին վկայությունները ներառվում են հակամարտության վերաբերյալ ավելի լայն պատմությունների մեջ։ Այն կարող է օգտակար լինել հակամարտությունների ուսումնասիրությամբ, պատերազմական լրագրությամբ, մարդու իրավունքներով, միջազգային մարդասիրական իրավունքով, մեդիա հետազոտություններով և հասարակական հիշողության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Literature

Այս ստեղծագործությունը Րաֆֆու արձակի այն գործերից է, որտեղ հեղինակը կենտրոնանում է մարդու ներքին պայքարի, հավատքի և աշխարհիկ կյանքի միջև ընտրության բարդության վրա։ Պատմության առանցքում միանձնուհու կերպարն է, որի «ուխտյալ» լինելու հանգամանքը ոչ միայն կրոնական պարտավորություն է, այլ նաև անձնական ճակատագրի ծանր բեռ, որը ձևավորում է նրա զգացմունքները, որոշումները և կյանքի ամբողջ ընթացքը։ Րաֆֆին հոգեբանական խորությամբ բացահայտում է այդ ներքին հակասությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են սիրո, պարտքի և ինքնազոհության գաղափարները բախվել մարդու հոգում և ստեղծել դրամատիկ լարվածություն։ Ստեղծագործությունում զգալի է նաև հասարակական և բարոյական միջավայրի ազդեցությունը, որը հաճախ սահմանում է մարդու վարքի սահմանները և նրա ազատ ընտրության հնարավորությունները։ Լեզուն բնորոշ է Րաֆֆու ռոմանտիկական արձակին՝ զգացմունքային, պատկերավոր և գաղափարապես խտացված, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին խորապես ընկալել կերպարի հոգեբանական վիճակը և պատմության բարոյական ենթատեքստը։

Pedagogy

Գիրքը նախատեսված է երեխաների կրթության և բարոյական դաստիարակության համար՝ ընթերցանության վարժությունները համադրելով խրատական ու դաստիարակչական նյութերի հետ։ Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է երկու փոխկապակցված նպատակ՝ զարգացնել մանկական ընթերցանության կարողությունները և ընթերցանության միջոցով ձևավորել բարոյական պատկերացումներ։ Նման ուսումնական գրքերում ընթերցանությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես լեզվական հմտություն, այլև որպես երեխայի մտածողության, խոսքի, դատողության և վարքագծի զարգացման միջոց։ Բարոյական դասերը կարող էին ուղղված լինել ազնվության, աշխատասիրության, հնազանդության, պատասխանատվության, բարության, ճշմարտախոսության և ուրիշների նկատմամբ հարգանքի ձևավորմանը։ Դաստիարակչական ընթերցանության միջոցով երեխաներին սովորեցնում էին տարբերակել ընդունելի ու անընդունելի վարքագիծը, հասկանալ սեփական արարքների հետևանքները և կիրառել սովորածը առօրյա հարաբերություններում։ Վերնագրում նշված վարժությունները ենթադրում են նյութի ուսումնական կիրառում՝ ընթերցանության և բարոյական դատողությունների զարգացման նպատակով, թեև առանձին առաջադրանքների կառուցվածքը հնարավոր չէ հաստատել միայն մատենագիտական տվյալներով։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու մանկավարժական մտքի, երեխաների կրթության մեթոդների և բարոյական դաստիարակության ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է այն մոտեցումը, ըստ որի գրագիտության զարգացումը և բնավորության ձևավորումը դիտարկվում էին որպես կրթական միասնական գործընթացի մասեր։

Religion

Գիրքը ներկայացնում է Դավթի սաղմոսները՝ աստվածաշնչյան հոգևոր ժառանգության կարևորագույն ստեղծագործություններից մեկը, որն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում քրիստոնեական աղոթական և եկեղեցական ավանդության մեջ։ Սաղմոսները բանաստեղծական բնույթի հոգևոր երգեր ու աղոթքներ են, որոնցում արտահայտվում են մարդու հավատը, Աստծուն ուղղված փառաբանությունը, երախտագիտությունը, ապաշխարությունը, օգնության խնդրանքը և հոգևոր մխիթարության որոնումը։ Դրանց բովանդակությունն ընդգրկում է մարդկային ապրումների ու հոգևոր վիճակների լայն շրջանակ՝ ուրախությունից և հույսից մինչև վիշտ, զղջում և կյանքի դժվարություններին դիմակայելու ձգտում։ Սաղմոսների լեզուն առանձնանում է պատկերավորությամբ, խորհրդանշական արտահայտություններով և բանաստեղծական կառուցվածքով՝ հաղորդելով դրանց գեղարվեստական ու գաղափարական խորություն։ Դարերի ընթացքում դրանք կիրառվել են քրիստոնեական եկեղեցու ժամերգություններում, ծիսական արարողություններում և անհատական աղոթքի ժամանակ՝ դառնալով հավատացյալի հոգևոր կյանքի կարևոր բաղադրիչ։ Հայերեն սաղմոսագրքի հրատարակությունները նպաստել են աստվածաշնչյան գրականության տարածմանը և հայ հոգևոր ընթերցանության ավանդույթի պահպանմանը։ Լոնդոնում տպագրված այս օրինակը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ գրքի աշխարհագրության և արտերկրում հայերեն տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է աստվածաշնչագիտությամբ, հայ եկեղեցական մշակույթով և հայ տպագրության պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1905-1911 թվականների Իրանի սահմանադրական հեղափոխության ընթացքում հայերի մասնակցության, նրանց քաղաքական, հասարակական և ռազմական գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Իրանի հայ համայնքի դերն է այն ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական գործընթացներում, երբ երկրում ձևավորվեց սահմանադրական կարգ հաստատելու, միապետական իշխանությունը սահմանափակելու և ներկայացուցչական կառավարման սկզբունքներ ներդնելու լայն շարժում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայերի մասնակցությունը ոչ միայն որպես առանձին համայնքի պատմության դրվագ, այլև որպես Իրանի ընդհանուր քաղաքական և հասարակական վերափոխումների կարևոր բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել Իրանի հայ համայնքի սոցիալ-տնտեսական և մշակութային դրությունը հեղափոխությանը նախորդող շրջանում, հայկական բնակավայրերի և կազմակերպությունների հասարակական կյանքը, ինչպես նաև այն քաղաքական գաղափարները, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայերի՝ սահմանադրական շարժմանը միանալու վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության, քաղաքացիական իրավունքների, օրինականության և ներկայացուցչական կառավարման գաղափարների տարածմանը հայ համայնքի շրջանում։ Հայերի մասնակցությունը դրսևորվել է տարբեր ձևերով՝ քաղաքական և հասարակական գործունեությունից մինչև զինված պայքար, ինքնապաշտպանական ջոկատների և հեղափոխական ուժերի կազմում մասնակցություն։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հայ գործիչների և կազմակերպությունների գործունեության ուսումնասիրությունը, նրանց հարաբերությունները իրանական սահմանադրական շարժման ներկայացուցիչների հետ և ընդհանուր քաղաքական նպատակների շուրջ համագործակցությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև Թավրիզի սահմանադրական պայքարի համատեքստում հայերի մասնակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ քաղաքը հեղափոխական շարժման կարևոր կենտրոններից էր, իսկ տեղի հայ համայնքը ակտիվ դերակատարություն է ունեցել այդ իրադարձություններում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ հայ կամավորների և զինյալների գործունեությանը, նրանց մասնակցությանը ռազմական գործողություններին, ինչպես նաև հեղափոխական պայքարի ընթացքում հայերի և այլ քաղաքական ու ազգային խմբերի համագործակցության ձևերին։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է քննարկել այն պատճառները, որոնք պայմանավորել են հայերի ակտիվ ներգրավվածությունը՝ ներառյալ համայնքի քաղաքական շահերը, անվտանգության խնդիրները, սահմանադրական ազատությունների նկատմամբ հետաքրքրությունը և Իրանի հասարակական կյանքում ավելի լայն քաղաքացիական իրավունքների հաստատման ձգտումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հեղափոխության ավարտից հետո հայ համայնքի դրության փոփոխություններին և այդ իրադարձությունների երկարաժամկետ ազդեցությանը հայ-իրանական հարաբերությունների ու Իրանի հայ համայնքի պատմության վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել պատմական փաստաթղթեր, մամուլի նյութեր, հուշագրություններ, ժամանակակիցների վկայություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ իրադարձությունների բազմակողմանի պատկերը վերականգնելու համար։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ ցույց է տալիս Իրանի հայերի ինտեգրվածությունը երկրի հասարակական և քաղաքական կյանքում և նրանց փոխհարաբերությունները տարածաշրջանի ավելի լայն քաղաքական գործընթացների հետ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, իրանագետներին, հայագետներին, քաղաքագետներին, ազգագրագետներին, ինչպես նաև Իրանի սահմանադրական շարժման և հայ համայնքների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես հայերի պատմական դերակատարությունը Իրանի սահմանադրական հեղափոխության ընթացքում ամբողջականորեն ներկայացնելու և այդ մասնակցությունը ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական ու տարածաշրջանային զարգացումների համատեքստում հասկանալու տեսանկյունից։