Միգրացիոն գործընթացները և դրանց սոցիալ-տնտեսական հետևանքները (Հայաստանի Հանրապետության օրինակով)

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իշխանության անկախության ապահովման կարևոր ինստիտուտներից մեկի կազմավորման և գործունեության հետ կապված իրավական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են համապատասխան մարմնի ձևավորման սկզբունքները, կազմը, անդամների ընտրության կամ նշանակման ընթացակարգերը, լիազորությունների շրջանակը և դատական համակարգում նրա ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավորների անկախության երաշխավորմանը, նրանց նշանակման, պաշտոնավարման և կարգապահական պատասխանատվության հետ կապված գործընթացներին, ինչպես նաև դատական իշխանության ինքնուրույնության և արդյունավետ գործունեության ապահովման մեխանիզմներին։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր պետություններում գործող համանման կառույցների կազմակերպման և գործունեության առանձնահատկությունները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Քննարկվում են մարմնի իրավական կարգավիճակի, լիազորությունների իրականացման, որոշումների ընդունման և այլ պետական մարմինների հետ փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեսական ու գործնական խնդիրներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև օրենսդրական կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին և այն իրավական երաշխիքներին, որոնք կարող են նպաստել դատական համակարգի անկախության, հաշվետվողականության և արդյունավետության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Հայաստանի դատական կառավարման համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների և դրա կատարելագործման վերաբերյալ իրավահամեմատական մոտեցումների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատական համակարգի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավագիտություն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Կոլյա Տեր Հովհաննիսյանի ստեղծագործական բազմակողմանիությունը՝ ընդգրկելով նրա պոեզիան, հրապարակախոսությունը և մտավորական մտորումները, որոնք վերաբերում են մարդու ներքին աշխարհի, ազգային ինքնության, մշակութային արժեքների և ժամանակակից հասարակության խնդիրներին: Գրքում առանձնանում են զգացմունքային խորը փոխանցումները, բառի ճշգրտությունը և պատկերային իմաստների շերտավորությունը, ինչն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս դիպչել հեղինակային տեսլականի ու մտածողության էությանը: Աշխատությունը ներկայացնում է թե՛ անձնական և հոգևոր փորձառություններ, թե՛ ազգային, մշակութային ու պատմական համատեքստում անդրադառնալով ստեղծագործողի պատասխանատվությանը, մտավոր ազատությանը և հասարակությանը ազդելու կարողությանը, միաժամանակ ընթերցողին հաղորդելով գրական ու մարդկային արժեքների համադրություն, որը ներշնչում է մտորումների, ինքնատարբերության և մշակութային իրազեկության անհրաժեշտություն:

Կրոն

Մ. Ա. սկզբնատառերով ներկայացված հեղինակի «Հայոց եկեղեցին և ամերիկացի քարոզիչք» աշխատությունը վերաբերում է հայ եկեղեցու և ամերիկացի բողոքական քարոզիչների միջև առկա հարաբերություններին ու կրոնական փոխգործակցությանը։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ հրատարակության կենտրոնական թեման Հայ եկեղեցու և ամերիկացի միսիոներների գործունեության առնչություններն են՝ 19-րդ դարի կրոնական ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանում Օսմանյան կայսրության հայաբնակ բնակավայրերում ակտիվացել էին ամերիկյան բողոքական միսիոներական կազմակերպությունների գործունեությունը, որոնք զբաղվում էին կրոնական քարոզչությամբ, կրթական հաստատությունների հիմնադրմամբ, գրքերի ու թերթերի հրատարակությամբ և հասարակական տարբեր նախաձեռնություններով։ Նրանց գործունեությունը շփման նոր ձևեր էր ստեղծում հայ համայնքների և ամերիկյան կրոնական կազմակերպությունների միջև՝ միաժամանակ առաջացնելով քննարկումներ դավանաբանական տարբերությունների, եկեղեցական ավանդույթների և կրոնական ինքնության պահպանման շուրջ։ Հայոց եկեղեցին, ունենալով դարավոր պատմություն, ինքնուրույն ծիսակարգ և դավանաբանական ավանդույթ, կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի հոգևոր, կրթական և համայնքային կյանքում։ Ամերիկացի բողոքական քարոզիչների գործունեությունը որոշ միջավայրերում նպաստում էր կրթության և տպագրության զարգացմանը, սակայն նրանց դավանաբանական մոտեցումները կարող էին հակասություններ առաջացնել Հայ եկեղեցու ուսմունքի և ավանդական եկեղեցական կառույցների հետ։ Նման թեմաներով աշխատությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն կրոնական գաղափարների տարածումը, այլև այն հասարակական արձագանքները, որոնք առաջանում էին տարբեր քրիստոնեական ուղղությունների հանդիպման ժամանակ։ Գրքի վերնագիրը հուշում է, որ հեղինակը կարող է քննարկել ամերիկացի քարոզիչների գործունեության բնույթը, նրանց հարաբերությունները հայ հոգևորականության հետ և այդ հարաբերությունների շուրջ ձևավորված դիրքորոշումները։ Այնուամենայնիվ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել հեղինակի կոնկրետ փաստարկները, գնահատականները կամ ներկայացված պատմական դեպքերը։ Կոստանդնուպոլիսը 19-րդ դարում հայ մամուլի, գրահրատարակչության և հասարակական քննարկումների կարևոր կենտրոններից էր։ Հովհաննես Մյուհենտիսյանի տպարանում լույս տեսած այս աշխատությունը կարող է դիտարկվել այդ ժամանակաշրջանի հայ կրոնական հրապարակախոսության և դավանաբանական բանավեճերի համատեքստում։ Այն արժեքավոր նյութ կարող է լինել Հայ եկեղեցու պատմությամբ, բողոքական միսիոներական շարժումների տարածմամբ, հայ-ամերիկյան կրոնական շփումներով և օսմանյան ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կյանքով զբաղվող ուսումնասիրողների համար։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնա

Մշակույթ

Հրատարակությունը երգերի փոքրածավալ ժողովածու է՝ կապված Ագապյան վարժարանի կրթական և մշակութային գործունեության հետ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ դպրոցական միջավայրում երգեցողության և երաժշտական դաստիարակության կարևորությունը։ Դպրոցական երգարանները կրթական գործընթացի բաղկացուցիչ մասն էին և նպաստում էին աշակերտների գեղագիտական ճաշակի ձևավորմանը, երաժշտական ունակությունների զարգացմանը, խմբային երգեցողության հմտությունների ձեռքբերմանը և դպրոցական համայնքի միասնականության ամրապնդմանը։ Երգը կրթական միջավայրում դիտարկվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական ինքնարտահայտման միջոց, այլև որպես դաստիարակչական գործիք, որի միջոցով փոխանցվում էին բարոյական, ազգային և մշակութային արժեքներ։ Վարժարանի անվան հետ կապված այս ժողովածուն կարևոր է նաև Կոստանդնուպոլսի հայ կրթական հաստատությունների գործունեության և դպրոցական երաժշտական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն վկայում է հայ համայնքի կրթական միջավայրում ուսումնական ու գեղարվեստական նյութերի պատրաստման և տարածման մասին։ Թեև հրատարակությունը փոքրածավալ է, այն կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել 19-րդ դարի հայ դպրոցական երգեցողության, մանկավարժական մշակույթի և հայ երաժշտական ժառանգության պատմության ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային շուկայի ձևավորման, գործունեության և զարգացման ընթացքում առաջացող տնտեսական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսական արտադրության և շուկայական հարաբերությունների փոխկապակցվածությունն է՝ արտադրողից մինչև վերջնական սպառող ձևավորվող տնտեսական կապերի համատեքստում։ Քննվում են գյուղատնտեսական արտադրանքի առաջարկի և պահանջարկի ձևավորման առանձնահատկությունները, գնագոյացման մեխանիզմները, արտադրանքի իրացման կազմակերպումը, մեծածախ և մանրածախ առևտրի համակարգերը, ինչպես նաև շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոքր և մասնատված գյուղացիական տնտեսությունների շուկա մուտք գործելու հնարավորություններին, դրանց բանակցային դիրքին, արտադրանքի անհրաժեշտ ծավալների համախմբման և կայուն իրացման ուղիների ձևավորման խնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսական կոոպերացիայի, պահեստավորման, վերամշակման, փոխադրման, լոգիստիկ ծառայությունների և շուկայական տեղեկատվության հասանելիության հնարավոր ազդեցությունները ագրարային շուկայի արդյունավետության վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղատնտեսական արտադրության սեզոնային բնույթի և բնակլիմայական պայմաններից կախվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ գործոնները կարող են առաջացնել առաջարկի ու գների զգալի տատանումներ և մեծացնել արտադրողների տնտեսական ռիսկերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև ներմուծման և արտահանման գործընթացները, տեղական արտադրանքի մրցունակությունը, որակի ապահովման համակարգերը և ագրոպարենային արժեշղթաների զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության, ներդրումների, ապահովագրական մեխանիզմների և պետական աջակցության հնարավոր դերին՝ շուկայի կայուն զարգացման պայմանների ձևավորման տեսանկյունից։ Հիմնախնդիրների լուծման հնարավոր ուղղությունները կարող են կապվել շուկայական ենթակառուցվածքների կատարելագործման, արտադրողների համագործակցության ընդլայնման, տեղեկատվական ապահովման բարելավման, վերամշակման և պահպանման կարողությունների զարգացման ու արդյունավետ կառավարման մեխանիզմների ներդրման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, շուկայի կազմակերպման և գյուղատնտեսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ագրարային շուկայի արդյունավետ գործունեության, արտադրողների մրցունակության և գյուղատնտեսության կայուն զարգացման տնտեսական նախադրյալները։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր հասարակական գործիչ, բարերար և ազգային շահերի ներկայացուցիչ Պողոս Նուբարի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի վերջի և XX դարի առաջին տասնամյակների հայկական հասարակական ու քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում նրա կազմակերպչական, բարեգործական, դիվանագիտական և ազգային գործունեության հիմնական ուղղություններն են, ինչպես նաև սփյուռքահայ համայնքների ներուժը համազգային խնդիրների լուծմանը ծառայեցնելու նրա նախաձեռնությունները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում 1906 թվականին Կահիրեում Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության հիմնադրմանը և Պողոս Նուբարի ղեկավար դերակատարությանը․ նա կազմակերպության նախագահն էր հիմնադրումից մինչև 1928 թվականը։ Միությունը սկզբնական շրջանում շեշտադրում էր կրթական, սոցիալ-տնտեսական և մարդասիրական գործունեությունը՝ ձևավորելով տարբեր երկրներում գործող հայկական կառույցների լայն ցանց։ Ուսումնասիրվում է նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրան հաջորդած ժամանակաշրջանում նրա քաղաքական ու դիվանագիտական գործունեությունը, երբ հայկական հարցը կրկին հայտնվել էր միջազգային բանակցությունների օրակարգում։ Պողոս Նուբարը ղեկավարել է Հայ ազգային պատվիրակությունը և հայկական շահերը ներկայացրել հետպատերազմյան միջազգային բանակցությունների ընթացքում, այդ թվում՝ 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա գործունեության տարբեր ոլորտների փոխկապակցվածության բացահայտումը․ բարեգործությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես սոցիալական օգնություն, այլև որպես կրթության, տնտեսական զարգացման, համայնքային կազմակերպվածության և ազգային հաստատությունների ամրապնդման միջոց։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Հայաստանի հետ նրա կապերին, հայրենադարձությանն ու սոցիալական ենթակառուցվածքների զարգացմանն ուղղված նախաձեռնություններին և հետագայում Նուբարաշենի ստեղծման գաղափարին։ Միաժամանակ նրա քաղաքական գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների և հայկական տարբեր քաղաքական ու հասարակական շրջանակների դիրքորոշումների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով հասկանալ ազգային ներկայացուցչության և դիվանագիտական գործունեության բարդությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց նորագույն պատմության, հասարակական շարժումների, հայկական սփյուռքի և դիվանագիտության պատմության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Պողոս Նուբարի դերը հայկական կազմակերպական կյանքի, բարեգործական համակարգի և ազգային շահերի միջազգային ներկայացման գործընթացներում։