Նոր գրքեր: Գյուղատնտեսություն: Ինֆորմացիոն բյուլետեն

Биология

Կենսաքիմիական և նյարդակենսաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է էստրադիոլի ազդեցության ուսումնասիրությանը գլխուղեղի որոշ ենթաբջջային կառուցվածքների ֆոսֆոինոզիտիդային կազմի վրա։ Քննության են առնվում ֆոսֆոինոզիտիդների դերը բջջային թաղանթների կառուցվածքում, ներբջջային ազդանշանային գործընթացներում և նյարդային բջիջների կենսագործունեության կարգավորման մեխանիզմներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հորմոնային ազդեցության պայմաններում տարբեր ենթաբջջային բաղադրամասերում լիպիդային կազմի հնարավոր փոփոխություններին և դրանց կենսաքիմիական նշանակությանը։ Վերլուծվում են էստրադիոլի մասնակցությամբ ընթացող կարգավորիչ գործընթացները, ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության առանձնահատկությունները և դրանց կապը բջջային ազդանշանների փոխանցման հետ։ Քննարկվում են նաև համապատասխան կենսաքիմիական ցուցանիշների որոշման, ենթաբջջային կառուցվածքների առանձնացման և ստացված տվյալների համեմատական գնահատման մեթոդական մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները ստերոիդային հորմոնների և գլխուղեղի բջիջների լիպիդային նյութափոխանակության միջև առկա փոխկապակցվածությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նյարդակենսաքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության, ֆիզիոլոգիայի և հորմոնային կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է 1990-2004 թվականներին Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքական գործընթացներում ադրբեջանական գործոնի դերի համակողմանի քաղաքագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, երբ Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախ պետականություն և սկսեցին ինքնուրույն ձևավորել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները։ Այս գործընթացը տեղի էր ունենում քաղաքական անկայունության, զինված հակամարտությունների, տնտեսական ճգնաժամերի և տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության վերափոխման պայմաններում, ինչի հետևանքով Ադրբեջանը աստիճանաբար դարձավ Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքական և աշխարհաքաղաքական դերակատարներից մեկը։ Աշխատության առանցքային ուղղություններից է Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը։ Անկախության առաջին տարիներին երկրի արտաքին քաղաքականությունը զգալիորեն պայմանավորվում էր ներքաղաքական պայքարով, իշխանափոխություններով և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությամբ։ Տարբեր քաղաքական ղեկավարությունների օրոք փոփոխվել են Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների նկատմամբ հարաբերությունների առաջնահերթությունները։ 1990-ականների սկզբին նկատվում էր տարբեր արտաքին քաղաքական ուղղությունների մրցակցություն, իսկ հետագայում ձևավորվեց բազմավեկտոր քաղաքականության միտում, որի նպատակն էր պահպանել Ադրբեջանի ինքնուրույնությունը և միաժամանակ օգտագործել տարբեր արտաքին կենտրոնների հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևորագույն բաղադրիչը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցության ուսումնասիրությունն է Ադրբեջանի միջազգային քաղաքականության վրա։ Հակամարտությունը դարձավ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգի հիմնական խնդիրներից մեկը և մեծապես պայմանավորեց երկրի հարաբերությունները հարևան պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Տարածքային ամբողջականության հարցը վերածվեց արտաքին քաղաքականության առանցքային ուղղության, իսկ միջազգային աջակցություն ստանալու և հակամարտության կարգավորման գործընթացում առավել նպաստավոր դիրք ապահովելու նպատակով Ադրբեջանը ակտիվացրեց իր դիվանագիտական գործունեությունը։ Հակամարտությունը միաժամանակ ազդեց Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարաբերությունների վրա և դարձավ տարածաշրջանային քաղաքականության առանցքային գործոններից մեկը։ 1994 թվականի հրադադարից հետո ռազմական գործողությունների ակտիվ փուլը փոխարինվեց երկարատև բանակցային գործընթացով, որտեղ կարևոր դեր ստացավ միջազգային միջնորդությունը։ Աշխատության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի գործոնի ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային ժառանգության, աշխարհագրական դիրքի և ռազմական-քաղաքական հնարավորությունների շնորհիվ Ռուսաստանը շարունակում էր պահպանել նշանակալի ազդեցություն Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանի քաղաքականության կարևոր խնդիրներից էր Մոսկվայի ազդեցության սահմանափակումը՝ միաժամանակ խուսափելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամբողջական խզումից։ Այս հակասական իրավիճակը նպաստեց բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, որի շրջանակում Ադրբեջանը փորձում էր հավասարակշռել Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և արևմտյան պետությունների հետ հարաբերությունները։ Մյուս կարևոր ուղղությունը թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացումն է։ Թուրքիան դարձավ Ադրբեջանի կարևոր քաղաքական, տնտեսական և ռազմավարական գործընկերներից մեկը։ Երկու երկրների համագործակցությունը զարգացավ քաղաքականության, անվտանգության, ռազմական պատրաստության, էներգետիկայի, տրանսպորտի և մշակույթի ոլորտներում։ Այդ հարաբերությունների խորացումը Ադրբեջանի համար կարևոր էր ոչ միայն արտաքին աջակցության տեսանկյունից, այլև Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշիռ ստեղծելու և դեպի արևմտյան շուկաներ ու հաղորդակցության ուղիներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնման առումով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Իրանի գործոնին։ Ադրբեջանի և Իրանի հարաբերությունները պայմանավորվում էին ընդհանուր սահմանով, Կասպից ծովի խնդիրներով, տնտեսական շահերով, էներգետիկ ռեսուրսներով և երկու երկրների քաղաքական առաջնահերթություններով։ Միաժամանակ Բաքվի և Թեհրանի միջև առկա էին քաղաքական և ռազմավարական տարաձայնություններ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածներում բարդացնում էին երկկողմ հարաբերությունները։ Աշխատության կարևորագույն թեմաներից է Կասպից ծովի նավթային և գազային ռեսուրսների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ 1990-ականներին Ադրբեջանի էներգետիկ ներուժը վերածվեց ոչ միայն տնտեսական, այլև աշխարհաքաղաքական կարևոր ռեսուրսի։ Արևմտյան նավթային ընկերությունների ներգրավումը, էներգետիկ նախագծերի զարգացումը և նավթի արտահանման այլընտրանքային ուղիների ձևավորման ձգտումը մեծացրին Ադրբեջանի միջազգային նշանակությունը։ Նավթային խոշոր համաձայնագրերը և հետագա խողովակաշարային նախագծերը նպաստեցին Ադրբեջանի կապերի ամրապնդմանը արևմտյան պետությունների և միջազգային ընկերությունների հետ, իսկ էներգետիկ հաղորդուղիների հարցը դարձավ տարածաշրջանային մրցակցության կարևոր բաղադրիչ։ Այս գործընթացներում էական նշանակություն ստացավ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա համագործակցությունը, որի միջոցով ձևավորվում էր արևելք-արևմուտք էներգետիկ և տրանսպորտային ուղղություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է վերլուծվել նաև Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը Վրաստանի հետ։ Երկու երկրները աստիճանաբար դարձան տարածաշրջանային տնտեսական և էներգետիկ համագործակցության կարևոր գործընկերներ։ Վրաստանի տարածքը Ադրբեջանի համար ձեռք բերեց ռազմավարական նշանակություն՝ որպես էներգակիրների և տրանսպորտային հաղորդակցության արևմտյան ուղղություն, իսկ Վրաստանի համար Ադրբեջանի էներգետիկ և տնտեսական ներուժը կարևոր գործոն էր սեփական աշխարհաքաղաքական դիրքի ամրապնդման գործում։ Այս փոխկապակցվածությունը նպաստեց տարածաշրջանային նոր համագործակցության ձևաչափերի առաջացմանը և Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին ուժերի հետ Ադրբեջանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Անկախությունից հետո Ադրբեջանը ձգտեց ամրապնդել իր միջազգային իրավական դիրքը, ընդլայնել դիվանագիտական կապերը և ներգրավվել միջազգային ու տարածաշրջանային կազմակերպությունների գործունեության մեջ։ ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ աստիճանաբար աճեց՝ կապված էներգետիկ ռեսուրսների, տարածաշրջանային անվտանգության, Ռուսաստանի ազդեցության և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրների հետ։ Միաժամանակ Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն ունեին նաև ժողովրդավարացման, մարդու իրավունքների և ներքաղաքական կայունության հարցերը։ 1990-2004 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ադրբեջանական գործոնի բազմաշերտ բնույթը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Ադրբեջանի ռազմական և քաղաքական ներուժը, այլև աշխարհագրական դիրքը, էներգետիկ ռեսուրսները, տրանսպորտային նշանակությունը, արտաքին քաղաքական կապերը և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքավորումը։ Ադրբեջանը ձգտում էր իր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հնարավորությունները վերածել տարածաշրջանային ազդեցության գործիքների՝ միաժամանակ խուսափելով որևէ մեկ արտաքին ուժից ամբողջական կախվածությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ 1990-2004 թվականներին ադրբեջանական գործոնը Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից էր։ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, էներգետիկ քաղաքականության, թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական համագործակցության, Ռուսաստանի և Իրանի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև արևմտյան պետությունների հետ կապերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության և միջազգային քաղաքական գործընթացների ձևավորման մասին։

Лингвистика

Այս աշխատանքը նվիրված է հայկական կրոնաեկեղեցական բառապաշարի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ձևավորման, զարգացման և պատմական դինամիկայի առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում են կրոնական տերմինների, աղոթաբանական, ծիսական և աստվածաշնչյան արտահայտությունների ծագումն ու էվոլյուցիան, ինչպես նաև դրանց տեղը հայոց լեզվի տարբեր շրջանների բառապաշարում։ Աշխատությունը դիտարկում է միջնադարյան և նոր ժամանակների հայ եկեղեցական գրականության ազդեցությունը բառապաշարի զարգացման վրա, ընդգծելով լեզվաբանական, սոցիալական և մշակութային գործոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառերի շարադասական, իմաստային և ոճաբանական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև քրիստոնեական տերմինների ներմուծման և հարմարվողականության գործընթացին։ Նյութը կարևոր է լեզվաբանների, կրոնագետների, պատմաբանների և հայոց լեզվի զարգացման հետազոտողների համար՝ նպաստելով հայ կրոնական լեզվական ժառանգության ամբողջական պատկերացմանը և նրա հետազոտման նոր հնարավորությունների բացմանը։

История

Հայ ժողովրդի պատմության քրեստոմատիա. Հատոր 2-ը աղբյուրագիտական ժողովածու է, որը շարունակում է առաջին հատորի տրամաբանությունը և ներառում է հայ ժողովրդի պատմության հետագա փուլերի վերաբերյալ սկզբնաղբյուրների ընտրանի՝ հիմնականում ընդգրկելով նոր և նորագույն շրջանը, որտեղ ներկայացվում են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային գործընթացները արտացոլող փաստաթղթեր, պատմիչների վկայություններ, պաշտոնական արձանագրություններ և հրապարակախոսական նյութեր, աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների ազդեցության տակ ձևավորված պատմական իրավիճակին, ազգային-ազատագրական շարժումներին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանն ու գործունեությանը, ինչպես նաև 20-րդ դարի սկզբի ճակատագրական իրադարձություններին, ներառյալ պատերազմական և ժողովրդագրական ծանր փոփոխությունները, միաժամանակ նյութերը ուղեկցվում են գիտական մեկնաբանություններով, որոնք օգնում են հասկանալ աղբյուրների տարբեր տեսակետները, դրանց արժանահավատությունը և պատմական համատեքստը, աշխատությունը ծառայում է որպես կարևոր ուսումնական և հետազոտական գործիք՝ զարգացնելով աղբյուրների քննադատական ընթերցման հմտությունները և խորացնելով հայ ժողովրդի նորագույն պատմության ընկալումը։

Другие предметы

Այս գիրքը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների պայմաններում բնակչության արագ և արդյունավետ տեղաբաշխման ու ժամանակավոր բնակեցման համակարգի ձևավորման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես կարելի է նախապես մշակված, կազմակերպված և փոխկապակցված մեխանիզմների միջոցով ապահովել մարդկանց անվտանգ տեղափոխումը վտանգավոր տարածքներից դեպի ավելի ապահով բնակավայրեր կամ ժամանակավոր տեղակայման վայրեր։ Հեղինակը դիտարկում է արտակարգ վերաբնակեցումը ոչ միայն որպես մարդկանց ֆիզիկական տեղափոխման գործընթաց, այլև որպես բարդ կառավարչական, տարածական, սոցիալական և ենթակառուցվածքային խնդիր, որի արդյունավետ իրականացումը պահանջում է տարբեր կառույցների համակարգված համագործակցություն։ Ուշադրություն է դարձվում բնակչության հնարավոր թվաքանակի գնահատմանը, վտանգի գոտիների առանձնացմանը, անվտանգ տարածքների ընտրությանը, բնակեցման վայրերի նախապատրաստմանը, տրանսպորտային և հաղորդակցական կապերի կազմակերպմանը, ինչպես նաև անհրաժեշտ կենսապահովման պայմանների ստեղծմանը։ Առանձին կարևորություն ունի այն մոտեցումը, ըստ որի արտակարգ իրավիճակների ժամանակ մարդկանց տեղավորումը պետք է իրականացվի ոչ թե միայն իրավիճակին արձագանքելու եղանակով, այլ նախապես մշակված պլանների, հաշվարկների և կազմակերպչական միջոցառումների հիման վրա։ Այս համատեքստում քննարկվում են ժամանակավոր կացարանների, սննդի և ջրի մատակարարման, բժշկական օգնության, սանիտարահիգիենիկ պայմանների, կապի, անվտանգության և սոցիալական աջակցության ապահովման հարցերը։ Աշխատությունը նաև առնչվում է տարածքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, բնակավայրերի հնարավորությունների գնահատմանը և այնպիսի համակարգի կառուցմանը, որը կարող է գործել բնակչության մեծածավալ տեղաշարժերի դեպքում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր սցենարների կանխատեսումը, քանի որ բնական աղետները, տեխնածին վթարները, ռազմական կամ այլ լայնածավալ արտակարգ իրավիճակները կարող են պահանջել տարբեր ծավալի և բնույթի վերաբնակեցման գործողություններ։ Այս տեսանկյունից գիրքը կարող է հետաքրքրել արտակարգ իրավիճակների կառավարման, քաղաքաշինության, տարածքային պլանավորման, քաղաքացիական պաշտպանության, բնակչության տարհանման և ենթակառուցվածքների կառավարման ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին։ Այն հատկապես օգտակար է այն առումով, որ խնդիրը ներկայացնում է համակարգային տեսանկյունից՝ ընդգծելով, որ բնակչության անվտանգ տեղավորումը կախված է ոչ միայն տարհանման արագությունից, այլև ընդունող տարածքների նախապատրաստվածությունից, նյութական և մարդկային ռեսուրսների առկայությունից, կառավարման արդյունավետությունից և բնակչության կարիքների ճիշտ գնահատումից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես արտակարգ պայմաններում բնակչության կազմակերպված տեղաբաշխման և ժամանակավոր բնակեցման համակարգի նախագծմանն ու կատարելագործմանը վերաբերող մասնագիտական ուսումնասիրություն, որը միավորում է տարածական կազմակերպման, ռիսկերի կառավարման, լոգիստիկայի և բնակչության պաշտպանության տարբեր ուղղություններ։

Литература

Հրատարակությունը պատկանում է հայատառ թուրքերեն գրականության պատմական ժառանգությանը, որը ձևավորվել է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների բազմալեզու մշակութային միջավայրում։ Վերնագրի «հիքյայեսի» բաղադրիչը թուրքերենում նշանակում է «պատմությունը» կամ «պատումը», ուստի այն մատնանշում է պատմողական բնույթի ստեղծագործություն։ «Իքի գուզու» արտահայտությունը կարելի է հասկանալ որպես «երկու գառի» կամ «երկու գառների» պատմություն, ինչը վերնագրին հաղորդում է հեքիաթային կամ կենդանական պատումի հնարավոր բնույթ։ Կենդանիների կերպարների միջոցով պատմություններ ներկայացնելու ավանդույթը տարածված է տարբեր ժողովուրդների բանավոր և գրավոր գրականություններում․ նման պատումները հաճախ օգտագործվում են մարդկային վարքի, փոխհարաբերությունների, խոհեմության, միամտության կամ բարոյական ընտրության հարցերն արտահայտելու համար։ Սակայն կենդանիների մասին պատմությունների դեպքում կերպարներն ու դրանց խորհրդանշական իմաստները կախված են կոնկրետ ստեղծագործությունից և չեն կարող որոշվել միայն վերնագրով։ Հայատառ թուրքերեն գրականությունը նշանակալի մշակութային երևույթ է, քանի որ թուրքերեն տեքստերը գրվել են հայոց այբուբենով և շրջանառվել հայ համայնքների ընթերցողների շրջանում։ Այս ավանդույթը արտացոլում է լեզվի, գրի և համայնքային ինքնության բարդ փոխհարաբերությունները՝ միաժամանակ ընդլայնելով հայկական տպագրության պատմության շրջանակը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայատառ թուրքերենի, Օսմանյան շրջանի հայ գրական կյանքի, կարճ պատմողական երկերի և ժողովրդական պատումների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է մատենագիտական ու լեզվաբանական հետազոտությունների տեսանկյունից՝ նպաստելով հայատառ թուրքերեն տպագիր ժառանգության պահպանմանն ու ուսումնասիրմանը։