Նոր գրքեր։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններ։ Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն։ Պատմություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն: Աշխարհագրություն։ Հնագիտություն; Ազգագրություն։ (Ինֆորմացիոն ցանկ) (1976, Հուլիս, թիվ 7)

Linguistics

Լեզվաբանական և ուսումնական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է հայերենի և անգլերենի քերականական համակարգերի ներկայացմանը և համադրմանը։ Քննության են առնվում երկու լեզուների խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխության օրինաչափությունները, քերականական կարգերը և նախադասությունների կառուցման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գոյականի, ածականի, դերանվան, բայի և մյուս խոսքի մասերի գործածությանը, ինչպես նաև հոլովման, խոնարհման, ժամանակային ձևերի և շարահյուսական կապերի առանձնահատկություններին։ Երկու լեզուների քերականական նյութի զուգահեռ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց կառուցվածքային ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ավելի հստակ հասկանալու համապատասխան քերականական ձևերի կիրառությունը։ Աշխատությունը կարող է ներառել կանոնների բացատրություններ, լեզվական օրինակներ և գործնական դիտարկումներ, որոնք նպաստում են հայերենի ու անգլերենի համակարգված յուրացմանը։ Համեմատական մոտեցումը հատկապես կարևոր է լեզուների ուսուցման, թարգմանության և քերականական կառուցվածքների փոխադարձ մեկնաբանության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայերեն կամ անգլերեն ուսումնասիրողներին, լեզվի ուսուցիչներին, թարգմանիչներին, բանասերներին և համեմատական քերականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

History

Այս հրատարակությունը նվիրված է Գաղիայի և Պրուսիայի պատմական փոխհարաբերություններին՝ ներկայացնելով եվրոպական պատմության մեջ երկու պետությունների ունեցած դերն ու նրանց միջև ձևավորված քաղաքական և ռազմական հարաբերությունները։ Գաղիա անվանումը պատմականորեն գործածվել է Ֆրանսիայի համար, իսկ Պրուսիան եղել է Կենտրոնական Եվրոպայի ազդեցիկ պետություն, որի քաղաքական և ռազմական զարգացումները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել եվրոպական ուժերի հարաբերակցության վրա։ Աշխատության երկրորդ մասը շարունակում է թեմայի ուսումնասիրությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու երկու երկրների պատմական զարգացման և փոխադարձ առնչությունների մասին։ Նման պատմագիտական հրատարակությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել եվրոպական քաղաքական պատմության, պետությունների ձևավորման, տարածքային և իշխանական հարաբերությունների, ինչպես նաև միջազգային հակամարտությունների վերաբերյալ գիտելիքների տարածման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Ֆրանսիայի և Պրուսիայի պատմությամբ, եվրոպական քաղաքական զարգացումներով և 19-րդ դարի հայերեն պատմագիտական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է եվրոպական պատմության վերաբերյալ հայերեն գրավոր գիտելիքի տարածման և պատմական թեմաների լուսաբանման ավանդույթը դիտարկելու տեսանկյունից։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանահյուսության մեջ անեծքի և օրհնանքի ժանրերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ծագման, բովանդակային առանձնահատկությունների, գործառույթների և մշակութային նշանակության հիմնական կողմերը։ Անեծքն ու օրհնանքը ժողովրդական խոսքի հնագույն ու արտահայտիչ ձևերից են, որոնց միջոցով ժողովուրդն արտահայտել է իր վերաբերմունքը մարդու վարքի, հասարակական հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, կյանքի իրադարձությունների և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ։ Այս խոսքային ձևերը միավորում են լեզվական արտահայտչականությունը, հուզական ազդեցությունը, ավանդական պատկերացումները և ժողովրդական աշխարհայացքի տարրերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է անեծքի ու օրհնանքի տարբերակիչ հատկանիշների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով դրանց կառուցվածքը, բառապաշարը, պատկերավորությունը, հուզական երանգավորումը և հաղորդակցական նշանակությունը։ Անեծքը բանահյուսական միջավայրում կարող է արտահայտել զայրույթ, վիշտ, դատապարտում, անարդարության նկատմամբ բողոք կամ խախտված բարոյական կարգի վերականգնման ցանկություն, մինչդեռ օրհնանքը հիմնականում մարմնավորում է բարեմաղթանք, բարի կամք, պաշտպանություն, բարօրության ակնկալիք և դրական վերաբերմունք։ Երկու ժանրերն էլ կապված են ժողովրդական հավատալիքների, ավանդույթների, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունների և սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային պատկերացումների հետ։ Դրանց լեզվական ու իմաստային քննությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են ժողովրդի կենսափորձը, արժեքային համակարգը և աշխարհի մասին պատկերացումները դրսևորվում կայունացած խոսքային բանաձևերում։ Հայ բանահյուսության այս ժանրերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժողովրդական լեզվի հարստությունը, պատկերավոր մտածողությունը, խոսքի հուզական ազդեցության միջոցները և ավանդական հաղորդակցական մշակույթը հասկանալու համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում բանագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների և հայ ժողովրդական ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայերենի դարձվածային ու բանահյուսական արտահայտությունների, ժողովրդական խոսքի ժանրային համակարգի և ազգային մշակութային հիշողության ուսումնասիրության ընթացքում՝ նպաստելով բանավոր ժառանգության ճանաչմանն ու գիտական արժևորմանը։

Culture

Աշխատանքը նվիրված է հայ հիմներգության ձևավորման հայեցակարգի ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից գիտական հետազոտությունների և երաժշտագիտական մոտեցումների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ հոգևոր երաժշտության կարևորագույն դրսևորումներից մեկի՝ հիմներգության ձևավորման, զարգացման և պատմական կերպափոխումների հարցերն են։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննության առնվել հիմներգության ծագումնաբանական հիմքերը, ձևավորման պատմական փուլերը, երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները և դրա կապը հայկական եկեղեցական ու մշակութային ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիմներգության ձևավորման վրա ազդած կրոնական, հասարակական, մշակութային և երաժշտատեսական գործոններին, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա կառուցվածքային և ոճական փոփոխություններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ հոգևոր երաժշտության ժառանգության ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ ձայնեղանակային համակարգերը, մեղեդիական դարձվածքները, ռիթմական առանձնահատկությունները, տեքստ-երաժշտություն փոխհարաբերությունը և կատարողական ավանդույթները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայ հիմներգության ուսումնասիրման տարբեր գիտական հայեցակարգերին և մեթոդաբանական մոտեցումներին՝ համադրելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական և երաժշտավերլուծական տվյալները։ Արդի փուլում հիմներգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերանայելու նախկին տեսակետները, համադրելու նորահայտ կամ վերագնահատված աղբյուրները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայկական հոգևոր երաժշտության զարգացման ներքին օրինաչափությունների մասին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև ազգային ինքնության և հոգևոր մշակույթի պահպանման գործում հիմներգության ունեցած դերի բացահայտումը, քանի որ այն ոչ միայն երաժշտական ժառանգության բաղադրիչ է, այլև պատմական հիշողության, կրոնական ավանդույթի և մշակութային ինքնության փոխանցման միջոց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ երաժշտության պատմության և տեսության, հայ հոգևոր երաժշտության, մշակութաբանության և հայագիտության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, եկեղեցական երաժշտության մասնագետներին, կատարողներին, հետազոտողներին և հայկական երաժշտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Literature

Այս ստեղծագործությունը Մուրացանի սոցիալ-հոգեբանական արձակի բնորոշ նմուշներից է, որտեղ հեղինակը փորձում է բացահայտել մարդու բնավորության, վարքագծի և ճակատագրի մեջ թաքնված հակասությունները՝ դրանք ներկայացնելով որպես «հանելուկ», որը աստիճանաբար բացվում է պատմության զարգացման ընթացքում։ Գործում կենտրոնական շեշտը դրվում է իրադարձությունների տրամաբանական շղթայի և կերպարների ներքին շարժառիթների բացահայտման վրա, ինչի շնորհիվ ընթերցողը ոչ միայն հետևում է սյուժեին, այլև մասնակցում է նրա իմաստային բացահայտմանը։ Մուրացանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում բարոյական ընտրությունների խնդրին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են սխալները, թաքցված մտադրությունները կամ հասարակական կարծիքի ազդեցությունը ձևավորում մարդու ճակատագիրը և փոխում նրա կյանքի ընթացքը։ Պատմությունը կառուցված է այնպես, որ սկզբում անորոշ թվացող իրավիճակը աստիճանաբար ձեռք է բերում հստակություն, և վերջում «հանելուկը» լուծվում է՝ բացահայտելով թե՛ մարդկային բնույթի բարդությունը, թե՛ հասարակական հարաբերությունների հակասականությունը։ Լեզուն բնորոշ է 19-րդ դարի հայ ռեալիստական արձակին՝ համադրելով դիտողական մանրամասնություն, բարոյախոսական ենթատեքստ և հոգեբանական վերլուծություն, ինչը ստեղծագործությանը տալիս է ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ ուսուցողական արժեք։

Pedagogy

Աշխատանքը նվիրված է կրտսեր դպրոցականների իմացական մտածողության զարգացման կարևորագույն հիմնախնդրին՝ ինֆորմատիկայի նախագիտելիքների ուսուցման գործընթացի համատեքստում։ Այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես կարելի է վաղ դպրոցական տարիքում համակարգված և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան ուսուցման միջոցով նպաստել երեխայի տրամաբանական, վերլուծական, համեմատական, ընդհանրացնող և ստեղծագործական մտածողության ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այն գաղափարն է, որ ժամանակակից կրթական միջավայրում ինֆորմատիկայի նախագիտելիքները պետք չէ սահմանափակել միայն համակարգչի կամ թվային տեխնոլոգիաների հետ նախնական ծանոթությամբ․ դրանք կարող են դառնալ երեխայի ճանաչողական ակտիվության խթանման, խնդիրների լուծման հմտությունների ձևավորման և մտածողության կառուցվածքային զարգացման արդյունավետ միջոց։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում կրտսեր դպրոցական տարիքի հոգեբանական և մանկավարժական առանձնահատկություններին, քանի որ այս փուլում երեխաների մտածողությունը աստիճանաբար անցում է կատարում առավել կոնկրետ գործողություններից դեպի տրամաբանական կապերի գիտակցում, պատճառահետևանքային հարաբերությունների բացահայտում և վերացականացման տարրերի ձևավորում։ Ինֆորմատիկայի նախագիտելիքների ուսուցումը դիտարկվում է որպես այնպիսի կրթական գործընթաց, որի ընթացքում երեխան կարող է սովորել տեղեկատվություն տարբերակել, դասակարգել, համեմատել, հաջորդականություններ կառուցել, օրինաչափություններ բացահայտել, քայլերի հերթականություն սահմանել և առաջադրված խնդիրների լուծման համար ընտրել համապատասխան գործողություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ալգորիթմական մտածողության նախադրյալների ձևավորմանը, քանի որ գործողությունների հաջորդականությունը հասկանալը, խնդիրը փոքր քայլերի բաժանելը, պայմանների և արդյունքների միջև կապեր տեսնելը կարևոր հիմք են ոչ միայն հետագա ինֆորմատիկայի ուսուցման, այլև ընդհանուր ճանաչողական զարգացման համար։ Նյութը կարևորում է նաև ուսուցման խաղային և գործնական բնույթը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ կրտսեր դպրոցականի համար արդյունավետ են այնպիսի առաջադրանքները, որոնք միավորում են ճանաչողական հետաքրքրությունը, երևակայությունը, փորձարկումը և ինքնուրույն գործունեությունը։ Խնդիրների, տրամաբանական վարժությունների, դասակարգման ու հաջորդականացման առաջադրանքների, պայմանական իրավիճակների և պարզ ալգորիթմական գործողությունների միջոցով երեխան ոչ միայն ձեռք է բերում ինֆորմատիկային առնչվող նախնական պատկերացումներ, այլև զարգացնում է ուշադրությունը, հիշողությունը, ընկալումը, խոսքային և տրամաբանական կարողությունները։ Աշխատանքը կարևոր է նաև նրանով, որ ուսուցման գործընթացը դիտարկում է ոչ թե որպես պատրաստի գիտելիքի փոխանցում, այլ որպես երեխայի ակտիվ մտավոր գործունեության կազմակերպում։ Այս մոտեցման դեպքում մանկավարժի դերը կայանում է համապատասխան խնդրային իրավիճակների ստեղծման, երեխային ինքնուրույն մտածելու ուղղորդման, հարցադրումների միջոցով որոնողական գործունեության խթանման և սովորողի անհատական հնարավորություններին համապատասխան առաջադրանքների ընտրության մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տարրական դասարանների ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև ինֆորմատիկայի նախնական ուսուցմամբ զբաղվողների համար, քանի որ ներկայացվող մոտեցումները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարելի է թվային և տեղեկատվական միջավայրին վերաբերող նախնական գիտելիքները վերածել երեխայի համակողմանի մտավոր զարգացման գործիքի։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է, որ ինֆորմատիկայի նախագիտելիքների ճիշտ կազմակերպված ուսուցումը կարող է նպաստել ոչ միայն տեխնոլոգիական գրագիտության նախադրյալների ստեղծմանը, այլև սովորողի ինքնուրույնության, տրամաբանական դատողության, խնդիրներ լուծելու կարողության, ճանաչողական հետաքրքրության և նոր իրավիճակներում գիտելիքը կիրառելու հմտության զարգացմանը։