Նոր գրքեր։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններ։ Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն։ Պատմություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն: Աշխարհագրություն։ Հնագիտություն; Ազգագրություն։ (Ինֆորմացիոն ցանկ) (1976, Հուլիս, թիվ 7)

Лингвистика

Գիրքը հայերեն լեզվի ուսուցման և ընթերցանության զարգացման համար նախատեսված ընդարձակ ուսումնական ժողովածու է, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին ծանոթացնել հայերեն գրավոր խոսքին, զարգացնել տեքստերի ընկալման կարողությունները և նպաստել լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը։ Ընթերցարանները կարևոր տեղ են զբաղեցրել դպրոցական կրթության համակարգում՝ ծառայելով որպես լեզվի ուսուցման գործնական միջոց, որի օգնությամբ սովորողները ծանոթացել են գրական և ճանաչողական բնույթի նյութերի, հարստացրել իրենց բառապաշարը և կատարելագործել ընթերցանության ու արտահայտվելու հմտությունները։ Նման ձեռնարկներում ընդգրկվող տարբեր բնույթի տեքստերը հնարավորություն են տալիս լեզուն ուսումնասիրել ոչ միայն առանձին բառերի ու քերականական ձևերի միջոցով, այլև ամբողջական խոսքի համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նախադասությունների կառուցվածքին, բառերի իմաստային կապերին, շարադրանքի տրամաբանությանը և լեզվական արտահայտչամիջոցներին։ Ընթերցանության նյութերի հետ աշխատանքը նպաստում է նաև մտքերի հաջորդական ընկալմանը, բովանդակության վերարտադրմանը, ընթերցածի շուրջ դատողություններ անելու և սեփական խոսքը ձևակերպելու կարողությունների զարգացմանը։ Հայերեն լեզվի ընթերցարանի նշանակությունը պայմանավորված է նաև մայրենի լեզվով կրթության տարածման և գրագիտության մակարդակի բարձրացման գործում ունեցած դերով։ Այն կարող էր ծառայել ուսուցիչներին՝ դասերի կազմակերպման, ընթերցանության վարժությունների և լեզվական առաջադրանքների իրականացման ընթացքում, իսկ սովորողներին՝ ինքնուրույն ընթերցանության ու գիտելիքների խորացման համար։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, դպրոցական ընթերցարանների կազմման սկզբունքների և տասնիններորդ դարի հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է մայրենի լեզվի ուսուցման և գրավոր մշակույթի տարածման նշանակությունը հայ կրթական միջավայրում։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է երկլեզու անձի ես-կոնցեպցիայի ձևավորման և դրսևորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն հանգամանքի վրա, թե ինչպես կարող է երկու լեզուների իմացությունն ու գործածությունը ազդել անհատի ինքնընկալման, ինքնության կառուցվածքի, արժեքային համակարգի և սոցիալական վարքագծի վրա։ Երկլեզվությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երկու լեզվական համակարգերի տիրապետում, այլև որպես անհատի հոգեբանական և սոցիոմշակութային զարգացման գործոն, քանի որ տարբեր լեզուներ հաճախ կապված են տարբեր մշակութային միջավայրերի, հաղորդակցական փորձառությունների, սոցիալական դերերի և անձնական հիշողությունների հետ։ Այս պայմաններում երկլեզու անհատի ինքնության ձևավորումը կարող է ունենալ ավելի բարդ և բազմաշերտ կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է ես-կոնցեպցիան՝ անհատի կողմից սեփական անձի վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների, գնահատականների, համոզմունքների և ինքնության բաղադրիչների ամբողջությունը։ Այն ներառում է մարդու պատկերացումները սեփական հատկանիշների, կարողությունների, սոցիալական դիրքի, հարաբերությունների և արժեքների վերաբերյալ, ինչպես նաև այն զգացումը, թե ով է ինքը և ինչ տեղ է զբաղեցնում հասարակության մեջ։ Երկլեզու անձի դեպքում այդ ինքնապատկերը կարող է ձևավորվել երկու լեզվական և մշակութային համակարգերի փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այն հանգամանքը, թե արդյոք տարբեր լեզուների օգտագործումը հանգեցնում է անձի ինքնընկալման որոշակի տարբերությունների։ Անհատը կարող է նույն իրավիճակը կամ սեփական անձի որոշակի կողմերը տարբեր կերպ ընկալել և արտահայտել՝ կախված օգտագործվող լեզվից, հաղորդակցական միջավայրից կամ զրուցակցից։ Այս երևույթը կարող է կապված լինել ոչ միայն լեզվական կառուցվածքների, այլև յուրաքանչյուր լեզվի հետ կապված մշակութային նորմերի, հուզական փորձի և սոցիալական ասոցիացիաների հետ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել լեզվի և ինքնության փոխհարաբերությանը։ Լեզուն հաճախ հանդես է գալիս որպես ազգային, մշակութային և սոցիալական պատկանելության կարևոր ցուցիչ։ Երկու լեզուներով հաղորդակցվող անհատի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ առկա լինեն տարբեր մշակութային ինքնությունների տարրեր, որոնք կարող են փոխլրացնել միմյանց կամ որոշ իրավիճակներում առաջացնել ներքին հակասություններ։ Այդ պատճառով երկլեզու անձի ինքնությունը կարող է դիտարկվել որպես դինամիկ համակարգ, որը փոփոխվում է՝ կախված սոցիալական միջավայրից, հաղորդակցական իրավիճակից և անհատի կենսափորձից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն կարող է լինել լեզվի ընտրության խնդիրը։ Երկլեզու մարդը տարբեր իրավիճակներում կարող է ընտրել այս կամ այն լեզուն՝ հաշվի առնելով զրուցակցին, թեման, միջավայրը, հաղորդակցության նպատակը և իր հուզական վիճակը։ Լեզվի այդ ընտրությունը կարող է կապված լինել նաև ինքնության որոշակի կողմերի ակտիվացման հետ։ Օրինակ՝ ընտանեկան միջավայրում օգտագործվող լեզուն կարող է կապված լինել անձնական և հուզական ինքնության հետ, մինչդեռ կրթական կամ մասնագիտական միջավայրում գերակշռող լեզուն կարող է առնչվել սոցիալական և մասնագիտական ինքնընկալմանը։ Երկլեզու անձի ես-կոնցեպցիայի ձևավորման վրա կարող են ազդել նաև լեզուների յուրացման ժամանակը և պայմանները։ Մանկության վաղ շրջանում երկու լեզուների յուրացումը կարող է ստեղծել այլ հոգելեզվաբանական պայմաններ, քան երկրորդ լեզվի ավելի ուշ յուրացումը։ Կարևոր կարող են լինել նաև այն միջավայրը, որտեղ յուրաքանչյուր լեզու է սովորել, լեզվի գործածության հաճախականությունը, լեզվական գերակայությունը և տվյալ լեզվով ունեցած հաղորդակցական ու մշակութային փորձը։ Այս գործոնները կարող են որոշել, թե երկու լեզուներից յուրաքանչյուրն ինչ դեր է զբաղեցնում անձի ինքնության կառուցվածքում։ Աշխատության մեջ կարող է քննարկվել նաև երկլեզվության ազդեցությունը սոցիալական ինքնության վրա։ Երկլեզու անհատը կարող է միաժամանակ պատկանել տարբեր սոցիալական և մշակութային խմբերի, իսկ նրա ինքնության ձևավորման վրա կարող են ազդել այդ խմբերի կողմից ընդունված նորմերը և երկլեզու լինելու նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքը։ Դրական վերաբերմունքի պայմաններում երկլեզվությունը կարող է ընկալվել որպես մշակութային և հաղորդակցական առավելություն, մինչդեռ որոշ սոցիալական միջավայրերում այն կարող է առաջացնել ինքնության անորոշության կամ օտարվածության զգացում։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվական ինքնության և սոցիալական ինքնագնահատականի փոխհարաբերությանը։ Կարևոր է նաև լեզուների միջև փոխազդեցության խնդիրը։ Երկլեզու անձի խոսքում կարող են դիտվել լեզուների փոխազդեցության տարբեր դրսևորումներ, օրինակ՝ կոդերի փոփոխություն, փոխառություններ և լեզվական տարրերի փոխադարձ ազդեցություն։ Դրանք կարող են ոչ միայն հաղորդակցական հարմարության միջոց լինել, այլև որոշ դեպքերում արտահայտել անձի բազմաշերտ ինքնությունը և նրա պատկանելությունը տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերի։ Հետազոտության մեթոդաբանական հատվածում կարող են կիրառվել հարցումներ, հոգեբանական և հոգելեզվաբանական թեստեր, ինքնագնահատման մեթոդներ, հարցազրույցներ և տարբեր լեզուներով ստացված պատասխանների համեմատական վերլուծություն։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպիսի տարբերություններ կարող են դրսևորվել երկլեզու անձի ինքնաներկայացման և ինքնագնահատման մեջ՝ կախված լեզվից կամ հաղորդակցական իրավիճակից։ Ուսումնասիրության տեսական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է լեզվաբանական, հոգեբանական և սոցիոմշակութային մոտեցումները՝ երկլեզու անձի ինքնությունը դիտարկելով որպես փոխկապակցված լեզվական և անձնային գործընթացների արդյունք։ Գործնական տեսանկյունից արդյունքները կարող են օգտակար լինել երկլեզու կրթության կազմակերպման, օտար լեզուների ուսուցման, միջմշակութային հաղորդակցության, հոգեբանական խորհրդատվության և բազմալեզու միջավայրերում սոցիալական ինտեգրման խնդիրների ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հոգելեզվաբաններին, հոգեբաններին, սոցիոլոգներին, մանկավարժներին և երկլեզվության ու միջմշակութային հաղորդակցության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է այն բարդ փոխհարաբերությունները, որոնք ձևավորվում են լեզվի, ինքնության և անձի ինքնընկալման միջև, և ցույց է տալիս, որ երկլեզու անհատի ես-կոնցեպցիան կարող է ներառել միաժամանակ մի քանի լեզվական, մշակութային և սոցիալական ինքնության բաղադրիչներ, որոնք տարբեր իրավիճակներում կարող են տարբեր կերպ ակտիվանալ և դրսևորվել։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է տրիտիկալեի՝ ցորենի և տարեկանի խաչասերման արդյունքում ստացված հացահատիկային մշակաբույսի, տարբեր սորտերի և հեռանկարային ձևերի կենսաբանական, ագրոնոմիական ու տնտեսական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության Արարատյան հարթավայրի հողակլիմայական պայմաններում։ Քննարկվում են մշակաբույսի աճի և զարգացման օրինաչափությունները, տեղական բնական պայմաններին հարմարվողականությունը, բերքատվության ձևավորման գործոնները և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ դրա օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնասիրվող սորտերի և ձևերի վեգետացիոն շրջանի տևողությանը, բույսերի աճման ինտենսիվությանը, հասկի կառուցվածքին, հատիկների ձևավորմանը և բերքի քանակական ու որակական ցուցանիշներին։ Ուսումնասիրվում են բարձր ջերմաստիճանի, խոնավության ապահովվածության, հողի հատկությունների և մշակության ագրոտեխնիկական պայմանների ազդեցությունները բույսերի կենսագործունեության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում երաշտադիմացկունության, հիվանդությունների նկատմամբ դիմադրողականության, բերքատվության կայունության և տարբեր սորտերի համեմատական գնահատման հարցերին։ Կարևորվում են Արարատյան հարթավայրի ոռոգելի երկրագործության առանձնահատկությունները, հողային և ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, ինչպես նաև տեղական պայմաններին առավել հարմարված սորտերի ընտրության նշանակությունը։ Դիտարկվում են տրիտիկալեի կիրառման հնարավորությունները հացահատիկի և անասնակերի արտադրության մեջ, դրա սննդային ու կերային արժեքը և մշակության տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Հետազոտության թեման կարող է նպաստել հացահատիկային մշակաբույսերի տեսականու ընդլայնմանը, սելեկցիոն աշխատանքների կատարելագործմանը և գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ագրոնոմների, բուսաբույծների, սելեկցիոներների, գյուղատնտեսական գիտությունների հետազոտողների, ֆերմերների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Վանաձորի (նախկին Կիրովական) արվեստագետների ստեղծագործական գործընթացներում տեղայնության (լոկալ ինքնության) և նորարարական միտումների փոխազդեցության ուսումնասիրությանը XX դարի երկրորդ կեսում՝ ընդգծելով տարածաշրջանային արվեստի զարգացման առանձնահատկությունները խորհրդային և հետխորհրդային մշակութային միջավայրերում։ Հեղինակը վերլուծում է այն գործոնները, որոնք ձևավորել են Վանաձորի արվեստային դպրոցի ինքնատիպությունը՝ ներառյալ տեղական բնապատկերի ազդեցությունը, ժողովրդական մշակույթի տարրերի ներգրավումը և մասնագիտական կրթական հաստատությունների դերը։ Գրքում դիտարկվում են նաև արվեստագետների ստեղծագործական որոնումները՝ ավանդականի և ավանգարդի, ռեալիստական և մոդեռնիստական մոտեցումների միջև եղած փոխլրացումները և հակադրությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նորարարական գեղարվեստական լեզվի ձևավորմանը՝ տեխնիկայի, կոմպոզիցիայի և թեմատիկ բազմազանության մակարդակներում, ինչպես նաև տեղայնության արտահայտման ձևերին՝ որպես մշակութային ինքնության պահպանման միջոց։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Վանաձորի արվեստագետների աշխատանքները համահայկական և խորհրդային արվեստի ընդհանուր համատեքստում՝ ցույց տալով տարածաշրջանային կենտրոնների ներդրումը արվեստի զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր է արվեստաբանների, մշակութաբանների և հայ արվեստի պատմության հետազոտողների համար՝ նպաստելով տեղային արվեստի երևույթների ավելի խոր և համակարգված ըմբռնմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսական բարեփոխումների նպատակների և պետության դերակատարության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության (ԻԻՀ) օրինակով։ Վերլուծվում են տնտեսական վերափոխումների հիմնական ուղղությունները՝ շուկայական մեխանիզմների աստիճանական ներդրումը, պետական սեկտորի վերակազմավորումը, սուբսիդիաների քաղաքականության փոփոխությունները և մասնավոր հատվածի զարգացման խթանման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության կարգավորող և ուղղորդող գործառույթներին՝ մակրոտնտեսական կայունության ապահովման, ռազմավարական ոլորտների վերահսկման և սոցիալ-տնտեսական հավասարակշռության պահպանման համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է ԻԻՀ տնտեսական համակարգի առանձնահատկությունները, ներքին և արտաքին գործոնների ազդեցությունը բարեփոխումների արդյունավետության վրա, ինչպես նաև միջազգային տնտեսական հարաբերությունների դերը վերափոխումների գործընթացում։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտել պետության և շուկայի փոխազդեցության մոդելները՝ համադրելով տեսական մոտեցումները և գործնական փորձը Իրանի օրինակով։

Биология

Այս աշխատանքը նվիրված է գենետիկորեն մոդիֆիկացված կարտոֆիլի հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրա կենսաբանական, ագրոնոմիական և մոլեկուլային առանձնահատկությունների համապարփակ վերլուծություն։ Վերլուծվում են այն գենետիկական փոփոխությունները, որոնք կատարվում են կարտոֆիլի բույսի վրա՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել բերքատվությունը, դիմադրողականությունը վնասատուների, հիվանդությունների և շրջակա միջավայրի անբարենպաստ գործոնների նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մուտացված կամ ներմուծված գեների ազդեցությանը բույսի ֆիզիոլոգիական գործընթացների վրա՝ ներառյալ աճի կարգավորումը, օսլայի կուտակումը, պալարների որակը և սննդային արժեքը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև լաբորատոր և դաշտային փորձարկումների արդյունքների վերլուծությունը, որոնք թույլ են տալիս գնահատել գենետիկ փոփոխությունների կայունությունը տարբեր կլիմայական պայմաններում։ Միաժամանակ քննարկվում են գենետիկորեն մոդիֆիկացված մշակաբույսերի կիրառման հնարավոր ռիսկերն ու առավելությունները՝ ներառյալ էկոլոգիական ազդեցությունները, կենսաանվտանգության խնդիրները և գյուղատնտեսական արտադրողականության բարձրացման հեռանկարները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է, որ գենետիկ ինժեներիայի կիրառումը կարտոֆիլի մշակման մեջ կարող է դառնալ կարևոր գործիք սննդային անվտանգության ապահովման և գյուղատնտեսության արդիականացման համար։