Նոր գրքեր օտար լեզուներով : Ինֆորմացիոն ցանկ (1988, Հունվար, թիվ 1)

Գրականություն

История русского литературного языка (XI – первая половина XIX вв.) աշխատությունը լեզվաբանության և պատմական լեզվաբանության ոլորտի հիմնարար ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ռուս գրական լեզվի զարգացման երկարատև պատմական գործընթացը XI դարից մինչև XIX դարի առաջին կեսը, այն բացատրում է գրաբար-եկեղեցական սլավոնական լեզվի ազդեցությունը, գրական նորմերի ձևավորումը և աշխարհիկ գրական լեզվի աստիճանական զարգացումը, գիրքը անդրադառնում է տարբեր դարաշրջանների լեզվական փոփոխություններին՝ հնչյունական, բառապաշարային և քերականական մակարդակներում, ինչպես նաև ընդգծում է գրողների և մշակութային գործիչների դերը լեզվի ստանդարտացման գործում, միաժամանակ վերլուծելով պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոնների ազդեցությունը լեզվի էվոլյուցիայի վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության, ռուս գրականության պատմության և մշակութաբանության ուսումնասիրության համար։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է իշխանական հարաբերությունների լեգիտիմացման խնդրի պատմահամեմատական և սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը՝ արխայիկ ու ժամանակակից հասարակական կառուցվածքների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հասարակության անդամների համար իշխանությունը ձեռք է բերում ընդունելի, հիմնավորված և ճանաչված բնույթ։ Լեգիտիմությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես իշխանության իրավական ձևակերպման արդյունք, այլև որպես հասարակության կողմից իշխանական կարգի ճանաչման, արժեքային ընդունման և սոցիալական պատկերացումների հետ դրա համապատասխանության խնդիր։ Արխայիկ հասարակությունների ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ավանդույթի, սովորույթի, առասպելաբանական պատկերացումների, ծիսակարգերի և սրբազան հեղինակության նշանակությանը։ Նման հասարակական միջավայրերում իշխանության հիմնավորումը կարող էր կապվել նախնիներից ժառանգված կարգի, առաջնորդի խորհրդանշական կարգավիճակի կամ հասարակական և տիեզերական կարգի պահպանման վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Ժամանակակից հասարակությունների դեպքում լեգիտիմացման խնդիրը դիտարկվում է առավել բարդ ինստիտուցիոնալ համակարգի շրջանակում, որտեղ կարևոր նշանակություն ունեն իրավական նորմերը, քաղաքական և հասարակական ինստիտուտները, հանրային մասնակցությունը, հաղորդակցությունը և իշխանության նկատմամբ հասարակական վստահությունը։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իշխանության հիմնավորման ձևերի պատմական փոփոխությունները՝ միաժամանակ ցույց տալով, որ հասարակական կարգի ընդունելիության խնդիրը պահպանվում է տարբեր հասարակական համակարգերում, թեև դրա արտահայտման միջոցները և գաղափարական հիմքերը փոխվում են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ավանդական, խարիզմատիկ և իրավական-ռացիոնալ լեգիտիմության տեսական տարբերակմանը՝ որպես իշխանության հասարակական ճանաչման տարբեր հիմքերի վերլուծության գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև լեգիտիմության և օրինականության տարբերությունները, հասարակական համաձայնության դերը, իշխանական ինստիտուտների նկատմամբ վստահության ձևավորումը և լեգիտիմացման ճգնաժամերի առաջացման ընդհանուր պայմանները։ Այսպիսով՝ իշխանությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կառավարման և ենթակայության հարաբերություն, այլև որպես մշակութային, արժեքային ու խորհրդանշական համակարգի մաս, որի կայունությունը կապված է հասարակության կողմից դրա հիմնավորվածության ընկալման հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքական փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի, մշակութաբանության և քաղաքական մարդաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով համեմատական տեսանկյունից բացահայտել իշխանական հարաբերությունների լեգիտիմացման պատմական ձևերն ու դրանց փոխակերպումները։

Այլ առարկաներ

Պատմագիտական և արևելագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարի առաջին կեսին Իրանում տեղի ունեցած հասարակական-քաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությանը և այդ գործընթացներում Հաջի Միրզա Աղասի Երևանցու պատմական դերակատարության գնահատմանը։ Քննության են առնվում Ղաջարական Իրանի քաղաքական համակարգի առանձնահատկությունները, պետական կառավարման կառուցվածքը, հասարակական հարաբերությունները և ներքին ու արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ֆաթհ Ալի շահի և Մոհամմադ շահի կառավարման ժամանակաշրջանների պատմական իրադարձություններին, արքունական իշխանության կազմակերպմանը, պետական բարեփոխումների փորձերին և տարածաշրջանային քաղաքական հարաբերություններին։ Վերլուծվում են Հաջի Միրզա Աղասի Երևանցու կենսագրության հիմնական հանգամանքները, նրա քաղաքական գործունեությունը, Մոհամմադ շահի արքունիքում ունեցած ազդեցությունը և Իրանի պետական կառավարման համակարգում զբաղեցրած դիրքը։ Քննարկվում են նրա գործունեության հետ կապված վարչական, տնտեսական, ռազմական և արտաքին քաղաքական հիմնախնդիրները, ինչպես նաև ժամանակակիցների ու հետագա պատմագիրների կողմից նրա քաղաքական որոշումներին տրված տարբեր գնահատականները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Իրանի հարաբերությունները հարևան պետությունների հետ, ռուս-իրանական և անգլո-իրանական քաղաքական փոխազդեցությունները, ինչպես նաև Հարավային Կովկասում տեղի ունեցած փոփոխությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի հասարակական-քաղաքական կյանքի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պարսկական, հայկական և այլ պատմական աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրության նշանակությանը՝ Հաջի Միրզա Աղասու գործունեության և Ղաջարական Իրանի պատմության առավել ամբողջական լուսաբանման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Իրանի նոր շրջանի պատմության, արևելագիտության, հայ-իրանական հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության և XIX դարի Մերձավոր Արևելքի քաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է կիսախմբերի միջոցով ծնվող C*-հանրահաշիվների կառուցվածքային և օպերատորային հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ֆունկցիոնալ անալիզի և օպերատորների հանրահաշիվների տեսության շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում կիսախմբերի հանրահաշվական կառուցվածքի և դրանց համապատասխանող օպերատորային ներկայացումների միջև կապն է, որի միջոցով հնարավոր է հանրահաշվական տվյալները տեղափոխել անալիտիկ միջավայր և ուսումնասիրել C*-հանրահաշիվների մեթոդներով։ Քննության են առնվում կիսախմբերի ներկայացումները Հիլբերտյան տարածություններում, դրանց հետ կապված օպերատորների ընտանիքները և այդ օպերատորներից առաջացող նորմով փակ հանրահաշիվների կառուցման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե սկզբնական կիսախմբի կառուցվածքային հատկություններն ինչպես են արտացոլվում համապատասխան C*-հանրահաշվի հատկություններում և հակառակը՝ որքանով է օպերատորային հանրահաշիվը պահպանում կիսախմբի վերաբերյալ տեղեկատվությունը։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների, իդեալների, հոմոմորֆիզմների, սպեկտրային հատկությունների և հանրահաշվական հարաբերությունների հետ կապված խնդիրներ։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ունիվերսալ կառուցումների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով սահմանվում են որոշակի հարաբերություններով տրված օպերատորներից ծնվող C*-հանրահաշիվներ և համեմատվում դրանց տարբեր ներկայացումները։ Հետազոտության շրջանակում հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև կիսախմբային գործողությունների և դինամիկական համակարգերի հետ կապերը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս նույն կառուցվածքները դիտարկել ինչպես հանրահաշվական, այնպես էլ անալիտիկ տեսանկյուններից։ Կիսախմբերից առաջացող օպերատորային հանրահաշիվների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարբեր դասերի C*-հանրահաշիվների դասակարգման, դրանց ներկայացումների կառուցվածքի և ինվարիանտների բացահայտման խնդիրների զարգացմանը։ Տեսական արդյունքները կարևոր են նաև օպերատորների տեսության, ոչ կոմուտատիվ երկրաչափության և մաթեմատիկական ֆիզիկայի որոշ ուղղությունների համար, որտեղ C*-հանրահաշիվները ծառայում են որպես բարդ կառուցվածքների նկարագրման ընդհանուր լեզու։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգում է կիսախմբերի տեսության և օպերատորային հանրահաշիվների միջև առկա կապերը՝ նպաստելով դրանց կառուցվածքային օրինաչափությունների և անալիտիկ ներկայացումների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սեֆյան Իրանի վարչական կառուցվածքի և սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը XVIII դարի առաջին քառորդում՝ ընդգծելով պետության կառավարման համակարգի փոփոխությունները և տարածաշրջանային իշխանությունների դերակատարությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Սեֆյան վարչական բաժանումների հիմնական մակարդակները՝ նահանգներ, բեյլերբեյություններ և տեղական կառավարման միավորներ, ինչպես նաև դրանց ենթակայության և վերահսկման մեխանիզմները կենտրոնական իշխանության կողմից։ Գրքում դիտարկվում են տնտեսական հարաբերությունները՝ հողային սեփականության ձևերը, հարկային համակարգը, գյուղատնտեսության և արհեստագործության կազմակերպումը, ինչպես նաև առևտրային կապերի զարգացումը ներքին և արտաքին շուկաների միջև։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական կառուցվածքին՝ ազնվականության, հոգևորականության, գյուղացիության և քաղաքային բնակչության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև նրանց տնտեսական դերակատարությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև քաղաքական անկայունության և կենտրոնական իշխանության թուլացման ազդեցությունը վարչական համակարգի արդյունավետության վրա տվյալ ժամանակահատվածում։ Աշխատությունը կարևոր է իրանագետների, պատմաբանների և սոցիալ-տնտեսական պատմության հետազոտողների համար՝ նպաստելով Սեֆյան Իրանի ուշ շրջանի կառավարման համակարգի և հասարակական հարաբերությունների խորացված ըմբռնմանը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան պատկերազարդ ձեռագրերից մեկի ուսումնասիրությանը, որը ձևավորվել է քաղկեդոնական միջավայրում և կարևոր նյութ է հայ-բյուզանդական ու հայ-վրացական մշակութային փոխազդեցությունների հետազոտման համար։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Մառը, ձեռագրական հուշարձանը դիտարկում է ոչ միայն որպես մանրանկարչական արվեստի նմուշ, այլև որպես որոշակի էթնոդավանական միջավայրի պատմության և մշակույթի վկայություն։ Հետազոտության առանցքում հայ քաղկեդոնական համայնքների մշակութային առանձնահատկությունների բացահայտումն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես կարող էին հայկական լեզվական և ձեռագրական ավանդույթները համադրվել բյուզանդական ու վրացական եկեղեցական-գեղարվեստական ազդեցությունների հետ։ Հեղինակի ուշադրությունը գրավում է այն հանգամանքը, որ նման միջավայրերում հայերենը կարող էր պահպանել իր նշանակությունը եկեղեցական և մշակութային կյանքում՝ միաժամանակ փոխազդելով հարևան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Պատկերազարդման համակարգը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մանրանկարների պատկերագրությունը, սրբերի ներկայացման ձևերը, գրությունների լեզուն և գեղարվեստական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նման տարրերի համադրությունը կարևոր է ձեռագրի ստեղծման միջավայրի և մշակութային պատկանելության վերաբերյալ գիտական ենթադրությունների հիմնավորման համար։ Հետագա ուսումնասիրություններում այս նյութը կապվել է նաև 1313 թվականի հայկական Ավետարանի հետ, որտեղ հայկական տեքստը զուգակցվում է վրացերեն գրություններով ուղեկցվող պատկերների հետ, ինչը հետազոտողները դիտարկել են հայ քաղկեդոնական մշակութային միջավայրի բնորոշ դրսևորումներից մեկը։ Հուշարձանի քննությունը միաժամանակ նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի կրոնական բազմազանության և տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև մշակութային հաղորդակցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մանրանկարչության և եկեղեցական որմնանկարչության պատկերագրական ընդհանրությունների հարցը, քանի որ նման համեմատությունները կարող են ցույց տալ գեղարվեստական պատկերների տարածման և վերարտադրման ճանապարհները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայ ձեռագրագիտության, արվեստաբանության, եկեղեցական պատմության և հայ-վրացական ու հայ-բյուզանդական մշակութային կապերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պատկերազարդ ձեռագիրը որպես միջնադարյան բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցությունների արժեքավոր սկզբնաղբյուր։