Նոր գրքեր: Տեխնիկա: (Ինֆորմացիոն ցանկ)= Новые книги:Техника: Информационный указатель

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գիտահետազոտական հաստատությունների (ԳԿՀ-երի) գործունեության վերլուծությանը 1979 թվականին՝ ընդգծելով դրանց գիտական ուղղությունները, կազմակերպչական կառուցվածքը և մեթոդական աշխատանքի առանձնահատկությունները խորհրդային գիտական համակարգի համատեքստում։ Հետազոտության մեջ ԳԿՀ-երը դիտարկվում են որպես գիտական արտադրության հիմնական օղակներ, որոնք ապահովում էին թե՛ հիմնարար, թե՛ կիրառական հետազոտությունների իրականացումը՝ համապատասխան պետական պլանավորման պահանջներին։ Աշխատությունը վերլուծում է տվյալ ժամանակաշրջանում գերակշռող գիտական ուղղությունները՝ տեխնիկական գիտություններ, ֆիզիկա, քիմիա, երկրաբանություն, կենսաբանություն և հումանիտար ոլորտներ, ինչպես նաև դրանց միջև համագործակցության մակարդակը և արդյունքների կիրառական նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտական աշխատանքի կազմակերպման մեթոդաբանությանը՝ ներառյալ թեմատիկ պլանավորումը, հաշվետվողականության համակարգը, փորձարարական աշխատանքների ընթացակարգերը և արդյունքների վավերացման ձևերը։ Միաժամանակ ներկայացվում են մեթոդական հանձնարարականներ, որոնք ուղղված են գիտահետազոտական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը՝ ընդգծելով պլանավորման ճշգրտությունը, փորձարարական տվյալների մշակման միասնական մոտեցումները և միջհաստատային համագործակցության ընդլայնումը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է գիտության և արտադրության կապին, որը խորհրդային մոդելում դիտարկվում էր որպես գիտական արդյունքների ներդրման հիմնական ուղի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1979 թվականի Հայաստանի գիտահետազոտական համակարգը բնութագրվում էր բարձր կազմակերպվածությամբ, սակայն միևնույն ժամանակ ենթակա էր կենտրոնացված պլանավորման սահմանափակումներին՝ ինչը ազդեց գիտական նորարարությունների զարգացման արագության վրա։

Տեխնոլոգիա

Այս աշխատանքը նվիրված է ակրիլաթթվի էսթերների սինթեզի մեթոդների և դրանց հետագա քիմիական փոխարկումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով օրգանական սինթեզի ժամանակակից մոտեցումները և այդ միացությունների կիրառական նշանակությունը պոլիմերային նյութերի, ծածկույթների, սոսինձների և արդյունաբերական քիմիայի այլ ոլորտներում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ակրիլաթթվի էսթերների ստացման հիմնական ուղիները, այդ թվում՝ էսթերացման ռեակցիաները համապատասխան ալկոհոլների և ակրիլաթթվի միջև, կատալիտիկ համակարգերի կիրառումը և ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացումը՝ բարձր ելք և մաքրություն ապահովելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այդ էսթերների քիմիական ակտիվությանը, մասնավորապես դրանց մասնակցությանը պոլիմերացման, կոպոլիմերացման, նուկլեոֆիլ ավելացման և այլ փոխարկումներում, որոնք պայմանավորված են նրանց կոնյուգացված կրկնակի կապի առկայությամբ։ Քննարկվում են նաև կառուցվածք–ռեակտիվություն հարաբերությունները, որոնք թույլ են տալիս կառավարել ստացվող պոլիմերների հատկությունները՝ կախված մոնոմերների կառուցվածքից և փոխարինիչներից։ Աշխատությունը ընդգծում է ակրիլաթթվի էսթերների կարևորությունը որպես բազմաֆունկցիոնալ միջանկյալ միացություններ ժամանակակից օրգանական և պոլիմերային քիմիայում, ինչպես նաև դրանց լայն կիրառելիությունը արդյունաբերական նոր նյութերի ստեղծման գործընթացներում:

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. XII դարի Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած լայնածավալ ճգնաժամային գործընթացների և դրանց ազդեցության ուսումնասիրությանը հայկական լեռնաշխարհի վրա։ Գրքում վերլուծվում են բրոնզի դարի ավարտին տեղի ունեցած քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային փոփոխությունները, որոնք հանգեցրին տարածաշրջանի բազմաթիվ պետությունների և քաղաքակրթական կենտրոնների անկմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հայկական լեռնաշխարհի պատմական զարգացումները տվյալ ժամանակաշրջանում, բնակչության տեղաշարժերը, տեղական իշխանությունների ձևավորման գործընթացները, տնտեսական հարաբերությունների փոփոխությունները և արտաքին կապերը։ Աշխատությունում քննարկվում են հնագիտական տվյալները, գրավոր աղբյուրները և պատմական վերլուծությունները՝ բացահայտելու համար տարածաշրջանի դերը Մերձավոր Արևելքի ընդհանուր ճգնաժամային իրավիճակում։ Գիրքը ներկայացնում է հին աշխարհի քաղաքական վերափոխումների, մշակութային փոխազդեցությունների և հայկական լեռնաշխարհի պատմական գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Այն նախատեսված է պատմաբանների, հնագետների, հայագետների, հին աշխարհի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի հնագույն պատմությամբ և Մերձավոր Արևելքի քաղաքակրթական զարգացումներով։

Գրականություն

Հովհաննես Իսակովը հայ մշակույթի և գրական կյանքի կարևոր ներկայացուցիչներից է, որի գործունեությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ազգային մտածողության, հասարակական կյանքի և մշակութային արժեքների ձևավորման վրա։ Նրա կյանքն ու գործունեությունը կապված են հայ ժողովրդի պատմության բարդ և կարևոր ժամանակաշրջանների հետ, երբ ազգային ինքնագիտակցության, կրթության և մշակույթի պահպանման խնդիրները առանձնահատուկ նշանակություն ունեին։ Իսակովի ստեղծագործություններում արտահայտվում են հայրենասիրությունը, ժողովրդի ճակատագրի նկատմամբ անհանգստությունը, մարդկային բարձր արժեքների պաշտպանությունը և ազգային ավանդույթների նկատմամբ հարգանքը։ Նրա գրական աշխարհը հարուստ է զգացմունքային պատկերներով, խոր գաղափարական շերտերով և հասարակական խնդիրների վերլուծությամբ, ինչի շնորհիվ նա դարձել է հայ ընթերցողի համար սիրված ու կարևոր հեղինակ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ հանդիպում են մարդու ներաշխարհի, կյանքի դժվարությունների, պայքարի, արդարության և բարոյականության թեմաները, որոնք ներկայացվում են պարզ, բայց ազդեցիկ լեզվով։ Իսակովը մեծ ուշադրություն է դարձրել նաև կրթության, երիտասարդության դաստիարակության և ազգային արժեքների պահպանման հարցերին՝ իր գրականությամբ փոխանցելով սեր հայրենիքի, ժողովրդի և մշակույթի նկատմամբ։ Նրա գործունեությունը չի սահմանափակվել միայն գրական ստեղծագործություններով, քանի որ նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հասարակական և մշակութային կյանքին՝ նպաստելով ազգային մշակույթի զարգացմանը և նոր գաղափարների տարածմանը։ Նրա աշխատանքները առանձնանում են լեզվական հարստությամբ, պատկերավոր արտահայտություններով և խոր զգացմունքայնությամբ, ինչի շնորհիվ դրանք մինչ այսօր պահպանել են իրենց արդիականությունը։ Հովհաննես Իսակովի անունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ մշակույթի պատմության մեջ, քանի որ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը հանդիսանում է ազգային հոգևոր արժեքների կարևոր մաս և շարունակում է հետաքրքրել նոր սերունդներին՝ նպաստելով հայ գրականության և մշակույթի զարգացմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Ավստրո-Հունգարիայի և Ռումինիայի տարածքներում հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է հայերի ներկայության պատմական ընթացքը Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի այդ երկրներում՝ ուշադրություն դարձնելով նրանց բնակության, տնտեսական գործունեության, հասարակական կազմակերպման և համայնքային ինքնության պահպանման առանձնահատկություններին։ Քննության են առնվում հայկական համայնքների ձևավորման նախադրյալները, նրանց կապերը տեղի հասարակությունների հետ և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի առևտրական, արհեստագործական և տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև կրթական, մշակութային և հոգևոր կյանքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են համայնքային կառույցների, եկեղեցական հաստատությունների, դպրոցների, մշակութային կազմակերպությունների և այլ միավորումների նշանակությունը հայկական ինքնության պահպանման ու սերունդների միջև մշակութային կապի ապահովման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև հայերի ինտեգրման և ազգային ինքնության պահպանման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են հայկական համայնքները հարմարվել տվյալ երկրների հասարակական ու քաղաքական միջավայրին՝ միաժամանակ պահպանելով լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Ավստրո-Հունգարիայում և Ռումինիայում հայկական համայնքների պատմական ժառանգության, նրանց փոխհարաբերությունների և եվրոպական հասարակական կյանքում ունեցած ներդրման մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, մշակութաբաններին, արևելաեվրոպական պատմության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների պայմաններում վթարային կամ բնակության համար վտանգավոր շենքերից մարդկանց անվտանգ դուրսբերման, ժամանակավոր տեղավորման և հետագա տարաբնակեցման կազմակերպման մեթոդների ուսումնասիրմանն ու կատարելագործմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բնական և տեխնածին վտանգների հետևանքով շենքերի վնասման տարբեր իրավիճակներ, բնակչության համար առաջացող ռիսկերը և դրանց նվազեցմանն ուղղված կազմակերպական ու կառավարչական միջոցառումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարահանման գործընթացի պլանավորմանը՝ հաշվի առնելով շենքի կառուցվածքը, բնակիչների թվաքանակը, ելքերի հասանելիությունը, մարդկանց շարժունակությունը, հնարավոր խոչընդոտները և անվտանգ հավաքման տարածքների ընտրությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են ներառվել ռիսկերի գնահատման, սցենարային վերլուծության, մաթեմատիկական և համակարգչային մոդելավորման, տարածական վերլուծության ու համեմատական գնահատման մեթոդներ։ Մարդկային հոսքերի մոդելավորման միջոցով հնարավոր է գնահատել մարդկանց շարժման ժամանակը և տարբեր կազմակերպական տարբերակների արդյունավետությունը՝ առանց իրական վտանգավոր իրավիճակ ստեղծելու։ Աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ քարտեզագրելու վտանգավոր տարածքները, ժամանակավոր հավաքման վայրերը, տրանսպորտային երթուղիները և բնակչության տեղավորման համար նախատեսված անվտանգ գոտիները։ Կարևոր ուղղություն է տարահանման և տարաբնակեցման գործընթացների փոխկապակցված ուսումնասիրությունը, քանի որ մարդկանց շենքից անվտանգ դուրսբերումից հետո անհրաժեշտ է կազմակերպել նրանց ժամանակավոր կամ ավելի երկարաժամկետ տեղավորումը՝ հաշվի առնելով բնակության, սննդի, բժշկական օգնության, տրանսպորտի և սոցիալական աջակցության պահանջները։ Քննության են առնվում նաև պետական կառավարման, տեղական ինքնակառավարման, փրկարարական և այլ պատասխանատու կառույցների միջև տեղեկատվության փոխանակման ու գործողությունների համակարգման հարցերը։ Սցենարային մեթոդով կարող են համեմատվել տարբեր արտակարգ իրավիճակներում կիրառվող կազմակերպական լուծումները, իսկ վիճակագրական տվյալների և նախկին դեպքերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու առավել հաճախ հանդիպող խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխաների, տարեցների, հաշմանդամություն ունեցող և օգնության լրացուցիչ կարիք ունեցող անձանց անվտանգ տեղափոխման պահանջներին։ Աշխատությունն ունի կիրառական նշանակություն քաղաքացիական պաշտպանության, արտակարգ իրավիճակների կառավարման և քաղաքային անվտանգության ոլորտների համար՝ նպաստելով բնակչության պաշտպանության պլանավորման, ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման և արտակարգ իրավիճակներում կազմակերպված ու անվտանգ արձագանքման մեխանիզմների զարգացմանը։