Очистка природных и сточных вод методами электроокисления и электрокоагуляции

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքի արտադրողականության աճի ռեզերվները այն ներքին և արտաքին հնարավորություններն են, որոնց միջոցով հնարավոր է բարձրացնել մեկ աշխատողի կամ մեկ աշխատանքային ժամի հաշվով արտադրվող արդյունքի ծավալը՝ առանց պարտադիր նոր աշխատուժ ներգրավելու։ Արտադրողականությունը հանդիսանում է տնտեսական արդյունավետության հիմնական ցուցանիշներից մեկը, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե որքան արդյունավետ է օգտագործվում աշխատանքային ռեսուրսը արտադրական գործընթացում։ Արտադրողականության աճի ռեզերվների բացահայտումը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես առանձին ձեռնարկությունների, այնպես էլ ամբողջ տնտեսության համար, քանի որ այն ուղղակիորեն կապված է արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցման, շահույթի աճի և տնտեսական մրցունակության բարձրացման հետ։ Ռեզերվները կարելի է պայմանականորեն բաժանել մի քանի հիմնական խմբերի՝ տեխնիկական, կազմակերպչական, սոցիալական և տնտեսական։ Տեխնիկական ռեզերվները կապված են արտադրության տեխնոլոգիական մակարդակի բարելավման հետ, ինչպիսիք են նոր մեքենաների և սարքավորումների ներդրումը, ավտոմատացումը, թվայնացումը և նորարարական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Կազմակերպչական ռեզերվները վերաբերում են աշխատանքի ճիշտ կազմակերպմանը, արտադրական գործընթացների օպտիմալացմանը, աշխատաժամանակի արդյունավետ օգտագործմանը և կառավարման համակարգի բարելավմանը։ Այս շրջանակում կարևոր դեր ունեն աշխատանքի բաժանման և մասնագիտացման խորացումը, ինչպես նաև արտադրական գործընթացների ռիթմիկության ապահովումը։ Սոցիալական ռեզերվները կապված են աշխատողների մոտիվացիայի, աշխատանքային պայմանների, աշխատավարձի համակարգի և մասնագիտական զարգացման հնարավորությունների հետ, քանի որ բարձր մոտիվացիան և բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը նպաստում են աշխատանքի որակի և արդյունավետության բարձրացմանը։ Տնտեսական ռեզերվները ներառում են արտադրական ծախսերի նվազեցումը, նյութերի և էներգիայի խնայող օգտագործումը, ինչպես նաև ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը։ Աշխատանքի արտադրողականության աճի վրա մեծ ազդեցություն ունի նաև մարդկային կապիտալի զարգացումը՝ կրթության, վերապատրաստման և մասնագիտական հմտությունների բարձրացման միջոցով։ Ժամանակակից պայմաններում կարևոր դեր ունեն նաև թվային տեխնոլոգիաները, արհեստական բանականության կիրառումը և տեղեկատվական համակարգերի ներդրումը, որոնք զգալիորեն արագացնում և հեշտացնում են արտադրական գործընթացները։ Արտադրողականության բարձրացումը ոչ միայն տնտեսվարող սուբյեկտների շահութաբերության աղբյուր է, այլև ազգային տնտեսության զարգացման հիմնական շարժիչ ուժերից մեկը, քանի որ այն նպաստում է ՀՆԱ-ի աճին, բնակչության եկամուտների բարձրացմանը և սոցիալական բարեկեցության ընդլայնմանը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է միաժամանակ երկու պետության քաղաքացիություն ունենալու իրավական կարգավիճակի սահմանադրաիրավական ուսումնասիրությանը և ժամանակակից հասարակական զարգացման պայմաններում դրա նշանակության բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքացիության ինստիտուտի տեսական հիմքերն են, անձի և պետության միջև կայուն իրավական կապի բովանդակությունը, ինչպես նաև այն առանձնահատկությունները, որոնք առաջանում են մեկից ավելի պետությունների նկատմամբ քաղաքացիական պատկանելության դեպքում։ Քննության են առնվում քաղաքացիության ձեռքբերման, պահպանման և դադարեցման ընդհանուր սահմանադրաիրավական սկզբունքները, անձի իրավունքների ու պարտականությունների հարաբերակցությունը և տարբեր իրավակարգերի միաժամանակյա կիրառությունից առաջացող իրավական հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ միգրացիոն գործընթացների ակտիվացումը, բնակչության միջազգային շարժունակությունը, սփյուռքային համայնքների գոյությունը և պետությունների միջև սոցիալական ու տնտեսական կապերի ընդլայնումը նոր նշանակություն են հաղորդում բազմակի քաղաքացիության իրավական կարգավորմանը։ Վերլուծվում են անձի քաղաքական, սոցիալական և քաղաքացիական իրավունքների իրականացման հետ կապված հարցերը, ինչպես նաև պետության նկատմամբ նրա պարտականությունների սահմանման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տարբեր պետությունների սահմանադրական և օրենսդրական մոտեցումների համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ ազգային իրավակարգերին բնորոշ տարբերությունները։ Քննարկվում են նաև իրավական որոշակիության, հավասարության, պետական ինքնիշխանության և քաղաքացու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքների փոխհարաբերությունները։ Միջազգային իրավական չափանիշների և ներպետական կարգավորումների համադրումը հնարավորություն է տալիս քաղաքացիության այս ձևը դիտարկել ոչ միայն ազգային սահմանադրական իրավունքի, այլև պետությունների միջև իրավական փոխգործակցության համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է իրավական կարգավորման այնպիսի համակարգի ձևավորումը, որը կարող է հստակեցնել անձի կարգավիճակը և կանխել տարբեր իրավակարգերի միջև հնարավոր հակասությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է քաղաքացիության ինստիտուտի ժամանակակից վերափոխումների սահմանադրաիրավական վերլուծություն՝ այն կապելով հասարակական հարաբերությունների, միջազգային շարժունակության և պետություն-անհատ իրավական կապի զարգացման միտումների հետ։

Լեզվաբանություն

Գիրքը հայերենի քերականության ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանն ուղղված աշխատություն է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել լեզվի կառուցվածքն ու գործածության կանոնները։ Այն պատկանում է հայերեն ուսումնական գրականության այն ավանդույթին, որի շրջանակում քերականական գիտելիքները ներկայացվում էին լեզվի ուսուցումը կազմակերպելու, գրագիտությունը զարգացնելու և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառությունը խթանելու նպատակով։ Նման աշխատություններում քերականական նյութը սովորաբար ընդգրկում է լեզվի հնչյունային և գրային համակարգը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխությունները, նախադասության կառուցվածքն ու շարահյուսական կապերը։ Այս գիտելիքները կարևոր են լեզվական երևույթները ճանաչելու, բառերի և նախադասությունների կառուցվածքը հասկանալու, ինչպես նաև գրավոր ու բանավոր խոսքը ճիշտ կազմելու համար։ Վերնագրում գործածված «նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է արտահայտել քերականական նյութը նոր եղանակով ներկայացնելու կամ այն ժամանակի կրթական պահանջներին համապատասխան համակարգելու ձգտումը։ Այդուհանդերձ, աշխատության կոնկրետ բովանդակության և մեթոդի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներքին կառուցվածքը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, հայագիտական գրականության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն քերականական տերմինաբանության ձևավորման, ուսումնական ձեռնարկների զարգացման և լեզվական գիտելիքների փոխանցման պատմական եղանակների հետազոտության տեսանկյունից։

Մաթեմատիկա

Ն. Տյուզենճյանի աշխատությունը նվիրված է համարակալության՝ թվերի, դրանց նշանակության, գրության և գործնական կիրառության ուսումնասիրությանը։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու թվային համակարգին և հաշվարկների իրականացման համար անհրաժեշտ հիմնական գիտելիքներին՝ դրանք ներկայացնելով գործնական ու կիրառական ուղղվածությամբ։ Համարակալության ուսումնասիրությունը կարևոր հիմք է թվաբանական գործողությունների, մեծությունների համեմատության, թվային արտահայտությունների ընթերցման և հաշվարկային խնդիրների լուծման համար։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կապված է թվերի ճանաչման և կիրառման, թվային գրառումների, հաշվարկման եղանակների ու առօրյա տնտեսական և կենցաղային գործունեության մեջ թվային գիտելիքների օգտագործման հետ։ Գործնական բնույթը մատնանշում է տեսական բացատրությունները կիրառական հմտությունների հետ համադրելու մոտեցումը՝ սովորողին հնարավորություն տալով ամրապնդելու հաշվարկային կարողությունները և զարգացնելու տրամաբանական մտածողությունը։ Նման ուսումնական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել թվաբանական գրագիտության տարածման և մաթեմատիկական տարրական գիտելիքների համակարգված ուսուցման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայկական մաթեմատիկական և ուսումնական գրականության, թվաբանության դասավանդման պատմության ու գործնական կրթության մեթոդների ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հնությունից հետո ազգագրության (էթնոգրաֆիայի) զարգացման պատմական ընթացքի և տեսական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով այն գիտակարգային և մեթոդաբանական փոփոխությունները, որոնք ձևավորել են ժամանակակից մարդաբանությունն ու ազգագրական գիտությունը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են հին աշխարհի մասին պատկերացումները և վաղ ճանապարհորդական նկարագրությունները աստիճանաբար վերածվել համակարգված գիտական հետազոտության՝ կենտրոնանալով տարբեր ժողովուրդների մշակույթների, սովորույթների, սոցիալական կառուցվածքների և ինքնության ուսումնասիրության վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև միջնադարյան և նոր ժամանակների աղբյուրները, եվրոպական գիտական մտքի զարգացումը և գաղութային փորձառության ազդեցությունը ազգագրական գիտելիքի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դաշտային հետազոտությունների մեթոդների առաջացմանը, համեմատական մարդաբանության ձևավորմանը և մշակութային հարաբերականության գաղափարի զարգացմանը։ Վերլուծվում են նաև ազգագրության կապերը պատմության, սոցիոլոգիայի և լեզվաբանության հետ՝ ընդգծելով դրա միջառարկայական բնույթը։ Գիրքը ներկայացնում է ազգագրության զարգացման ընդհանուր պատկերը հնությունից հետո՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն դարձել ժամանակակից սոցիալական գիտությունների կարևոր բաղադրիչ։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հանցագործություն կատարած անձի բռնման ընթացքում վնաս պատճառելու քրեաիրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը, դրա ժամանակակից վիճակի գնահատմանը և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում տվյալ իրավական ինստիտուտը դիտարկվում է քրեական իրավունքի այն կառուցակարգերի համատեքստում, որոնք որոշակի պայմանների առկայության դեպքում կարող են բացառել արարքի հանցավորությունը կամ ազդել դրա իրավական գնահատման վրա։ Վերլուծվում են անձին բռնելու իրավաչափ նպատակը, անհրաժեշտության և համաչափության պահանջները, ինչպես նաև այն իրավական սահմանները, որոնց շրջանակում հնարավոր է հարկադրանքի կիրառում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բռնման անհրաժեշտության և պատճառված վնասի բնույթի միջև հարաբերակցությանը, քանի որ իրավական գնահատման համար կարևոր է տարբերակել իրավաչափ գործողությունը սահմանազանցումից։ Քննության են առնվում այն հանգամանքները, որոնք կարող են նշանակություն ունենալ կիրառված միջոցների իրավաչափությունը որոշելիս՝ ստեղծված իրավիճակը, վտանգի բնույթը, անձի վարքագիծը և այլ փաստական պայմաններ։ Ուսումնասիրվում են նաև անհրաժեշտ պաշտպանության և հանցանք կատարած անձի բռնման ընթացքում վնաս պատճառելու ինստիտուտների տարբերություններն ու փոխհարաբերությունները, քանի որ դրանց նպատակները և կիրառման իրավական հիմքերը կարող են տարբերվել։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գործող քրեական օրենսդրության համապատասխան դրույթների, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանման խնդիրների և տեսական մոտեցումների համադրումը։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքացու և իրավապահ մարմինների գործողությունների իրավական գնահատման առանձնահատկություններին, մարդու իրավունքների պաշտպանության պահանջներին և պետական հարկադրանքի սահմաններին։ Համեմատական իրավական ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև այլ երկրների համապատասխան կարգավորումները՝ տարբեր մոդելների առավելություններն ու խնդիրները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատության արդյունքում առանձնացվում են օրենսդրական ձևակերպումների հստակեցման, իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականության ապահովման և իրավաչափ ու անհամաչափ գործողությունների տարբերակման չափանիշների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի քրեական իրավունքի տեսության և իրավակիրառ գործունեության համար՝ նպաստելով անձի բռնման իրավական հիմքերի, թույլատրելի սահմանների և պատասխանատվության պայմանների առավել հստակ ու համակարգված ընկալմանը։