Организационно-правовые основы деятельности органов управления культурой Армении (1920-2000 гг.)

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու և ուղղափառ-կաթողիկե եկեղեցական ավանդույթի միջև մերձեցման ու հնարավոր միության խնդրին՝ այն դիտարկելով աստվածաբանական, եկեղեցագիտական, պատմական և կանոնական հարաբերությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում քրիստոնեական եկեղեցիների միջև գոյություն ունեցող դավանական ընդհանրություններն ու տարբերություններն են, պատմական բաժանումների պատճառները և դրանց հաղթահարման համար առաջարկվող մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական հարցերին, եկեղեցու բնույթի և միասնության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցական խորհուրդների ճանաչմանը, նվիրապետական կառուցվածքին, ծիսական ավանդույթներին և կանոնական հաղորդակցության հնարավորություններին։ Քննվում է, թե պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են ձևավորվել հայկական և բյուզանդական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունները, ինչպիսի աստվածաբանական բանավեճեր են առաջացել և ինչ ազդեցություն են ունեցել քաղաքական ու մշակութային պայմանները միջեկեղեցական կապերի զարգացման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում եկեղեցական միասնության հասկացության մեկնաբանությունը՝ տարբերակելով դավանական համաձայնության, ծիսական բազմազանության և վարչական ինքնուրույնության խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ երկխոսության այնպիսի միջոցների, ինչպիսիք են փոխադարձ աստվածաբանական քննարկումները, պատմական փաստաթղթերի համեմատական ուսումնասիրությունը, դավանական ձևակերպումների իմաստային ճշգրտումը և եկեղեցական ավանդությունների փոխադարձ ճանաչման հնարավորությունների գնահատումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ եկեղեցական բաժանումների պատմությունը պայմանավորված է եղել ոչ միայն զուտ աստվածաբանական տարաձայնություններով, այլև լեզվական, մշակութային, քաղաքական և պատմական տարբերություններով։ Այս տեսանկյունից մերձեցումը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որը պահանջում է պատմական ժառանգության քննադատական ուսումնասիրություն և տարբեր ավանդույթների ինքնության նկատմամբ զգուշավոր վերաբերմունք։ Անդրադարձ է կատարվում նաև վաղ քրիստոնեական եկեղեցու ընդհանուր ժառանգությանը՝ որպես երկխոսության կարևոր հիմքի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է եկեղեցու պատմության, համեմատական աստվածաբանության, դավանաբանության և կանոնական իրավունքի մոտեցումները՝ լուսաբանելով հայկական և արևելաքրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունների պատմական փորձն ու միասնության շուրջ ձևավորված գաղափարները։

Պատմություն

Նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած ռազմական էսկալացիայից հետո Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Աննալենա Բերբոքի դիրքորոշմանը և տարածաշրջանում միջազգային դիտորդների ներկայության անհրաժեշտության վերաբերյալ նրա պահանջին։ Բերբոքը, անդրադառնալով Լեռնային Ղարաբաղում ստեղծված իրավիճակին, ընդգծում էր, որ միջազգային հանրությունը բավարար տեղեկություն չունի այնտեղ բնակվող մարդկանց իրական դրության մասին, և անհրաժեշտ է ապահովել թափանցիկություն ու միջազգային դիտորդների մուտքը տարածաշրջան։ Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարությունը նույնպես նշել էր, որ տվյալ պահին տեղեկատվական հնարավորությունները սահմանափակ էին, ուստի անհրաժեշտ էր հնարավորինս արագ միջազգային «աչքեր և ականջներ» ունենալ տեղում՝ բնակչության անվտանգության և իրավիճակի օբյեկտիվ գնահատման համար։ Նյութի հիմնական թեման Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև երկարատև հակամարտության հերթական սրման միջազգային արձագանքն է։ 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ադրբեջանը ռազմական գործողություն սկսեց Լեռնային Ղարաբաղում, ինչից հետո հայտարարվեց հրադադարի մասին, իսկ տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը առաջացրեց լուրջ հումանիտար և քաղաքական մտահոգություններ։ Գերմանիայի պաշտոնական դիրքորոշմամբ՝ անհրաժեշտ էր անհապաղ դադարեցնել ռազմական գործողությունները, պաշտպանել խաղաղ բնակչությանը և վերադառնալ բանակցային գործընթացին։ Բերբոքը շեշտում էր, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կայուն խաղաղությունը հնարավոր է միայն բանակցությունների միջոցով։ Միջազգային դիտորդների հարցը նյութում առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ նրանց ներկայությունը դիտարկվում էր որպես տարածաշրջանում տեղի ունեցող զարգացումների վերաբերյալ անկախ և առավել վստահելի տեղեկատվություն ստանալու միջոց։ Գերմանիան պատրաստակամություն էր հայտնում գործընկերների հետ աշխատելու դիտորդների հնարավորինս արագ տեղակայման ուղղությամբ։ Միաժամանակ քննարկվում էր այն հարցը, թե ինչ ձևաչափով և ինչ մանդատով կարող էր իրականացվել նման առաքելությունը։ Այդ ժամանակ գործող Եվրոպական միության դիտորդական առաքելությունը Հայաստանում ուներ այլ մանդատ․ այն դիտարկում էր Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանային իրավիճակը Հայաստանի տարածքից և իրավասություն չուներ Լեռնային Ղարաբաղում դիտարկում իրականացնելու։ Նյութի կարևոր բաղադրիչներից է նաև Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության անվտանգության և իրավունքների խնդիրը։ Գերմանական կողմը հայտարարում էր, որ Ադրբեջանի կողմից տրված անվտանգության և մարդու իրավունքների պաշտպանության երաշխիքները պետք է իրականություն դառնան, իսկ բնակչության նկատմամբ միջազգային վերահսկողության և թափանցիկության ապահովումը կարող էր վստահության կարևոր միջոց լինել։ Բերբոքը ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդում իր ելույթում ընդգծում էր նաև, որ Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության հարկադիր տեղահանումը անընդունելի է, և պետք է ապահովել մարդկանց անվտանգությունն ու իրավունքների պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրվող նյութը կարելի է դիտարկել նաև ավելի լայն՝ Հայաստան-Ադրբեջան հարաբերությունների և Հարավային Կովկասում միջազգային դերակատարների քաղաքականության համատեքստում։ Գերմանիայի մոտեցումը միաժամանակ ներառում էր երկու հիմնական ուղղություն՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության բանակցությունների աջակցություն և տարածաշրջանում մարդու իրավունքների ու անվտանգության միջազգային վերահսկողության անհրաժեշտության շեշտադրում։ Գերմանիան հանդես էր գալիս որպես Եվրոպական միության շրջանակում դիվանագիտական գործընթացին աջակցող երկիր և փորձում էր նպաստել հակամարտության խաղաղ կարգավորմանը։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում նաև հումանիտար բաղադրիչին։ Լեռնային Ղարաբաղում ռազմական գործողություններից և դրան հաջորդած իրադարձություններից հետո մեծ թվով մարդիկ ստիպված եղան հեռանալ իրենց բնակության վայրերից և տեղափոխվել Հայաստան։ Գերմանիան հայտարարել էր նաև մարդասիրական օգնության ընդլայնման մասին՝ աջակցելով Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի աշխատանքներին և տեղահանված մարդկանց օգնությանը։ Հետագայում Բերբոքի այցը Հայաստան և Ադրբեջան ևս շարունակեց այս քաղաքական գիծը։ 2023 թվականի նոյեմբերին նա այցելեց Երևան, հանդիպեց Հայաստանի պաշտոնյաների հետ և ծանոթացավ Եվրոպական միության քաղաքացիական դիտորդական առաքելության աշխատանքին, ապա այցելեց Բաքու՝ քննարկելու խաղաղության գործընթացը և տարածաշրջանային խնդիրները։ Այդ այցի ընթացքում Գերմանիայի դիրքորոշումը ներկայացվում էր որպես Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կայուն խաղաղության հաստատմանն ուղղված դիվանագիտական ջանքերի աջակցություն։ Այսպիսով, նյութը կարևոր է ոչ միայն որպես 2023 թվականի Լեռնային Ղարաբաղի իրադարձությունների վերաբերյալ գերմանական քաղաքական արձագանքի արտացոլում, այլև որպես միջազգային դիտորդական մեխանիզմների, հումանիտար պաշտպանության և հակամարտությունների խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ եվրոպական մոտեցումների օրինակ։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր Գերմանիան գնահատում տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակը, ինչ դեր էր վերապահում միջազգային հանրությանը և ինչպիսի միջոցներ էր առաջարկում բնակչության անվտանգության, իրավիճակի թափանցիկության և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև բանակցային գործընթացի պահպանման համար։

Մշակույթ

Այս աշխատանքը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ժամանակակից գիտական գրականության համակարգված մատենագիտական հավաքածու, որը նպատակ ունի ապահովել տեսական և մեթոդաբանական հիմք արվեստագիտական, մշակութաբանական և հումանիտար հետազոտությունների համար։ Նյութը ընդգրկում է տարբեր գիտական դպրոցների ներկայացուցիչների աշխատություններ, որոնք ձևավորել են ժամանակակից մշակութային տեսության հիմնական ուղղությունները՝ կառուցվածքաբանություն, հետկառուցվածքաբանություն, սեմիոտիկա, հետմոդեռնիզմ և մշակութային ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հեղինակներին, ովքեր ուսումնասիրել են արվեստի և հասարակության փոխկապակցվածությունը՝ վերլուծելով արվեստի սոցիալական դերակատարությունը, գաղափարական բովանդակությունը և մշակութային հիշողության ձևավորման գործընթացները։ Նյութում ներառված գրականությունը նաև անդրադառնում է արվեստի ընկալման փոփոխություններին ժամանակակից մեդիա միջավայրում, թվային տեխնոլոգիաների ազդեցությանը ստեղծագործական գործընթացների վրա և գլոբալացման պայմաններում մշակութային ինքնությունների փոխակերպմանը։ Մատենագիտական ցանկը ծառայում է որպես գիտական հղումների համակարգ, որը հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին կողմնորոշվել բազմազան տեսական աղբյուրների մեջ, ձևավորել համապարփակ պատկերացում արվեստի զարգացման վերաբերյալ և կիրառել դրանք գիտական աշխատանքներում՝ ապահովելով ժամանակակից մշակութաբանական ուսումնասիրությունների խորացված և բազմակողմանի մոտեցում։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է իմունային համակարգի որոշ բաղադրիչների և կոմպլեմենտի դասական ակտիվացման ուղու առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը շիզոֆրենիայի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում շրջանառվող իմունային համալիրների և կոմպլեմենտային համակարգի փոխհարաբերությունն է՝ որպես օրգանիզմի իմունաբանական վիճակը բնութագրող գործընթաց։ Իմունային համալիրները ձևավորվում են հակածինների և դրանց համապատասխան հակամարմինների փոխազդեցության արդյունքում և որոշ պայմաններում կարող են մասնակցել կոմպլեմենտային համակարգի ակտիվացմանը։ Կոմպլեմենտը բնածին իմունային պաշտպանության կարևոր բաղադրիչ է և ներառում է փոխկապակցված սպիտակուցների համակարգ, որի դասական ուղին սերտորեն կապված է հակամարմինների մասնակցությամբ ընթացող իմունային արձագանքների հետ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե այս ցուցանիշների փոփոխությունները որքանով կարող են կապված լինել հիվանդության ժամանակ դիտվող իմունաբանական առանձնահատկությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իմունային համալիրների մակարդակի և կոմպլեմենտային բաղադրիչների ակտիվության հնարավոր փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև դրանց հարաբերությանը կլինիկական և կենսաբանական այլ ցուցանիշների հետ։ Նման ուսումնասիրությունները տեղավորվում են հոգենյարդաիմունաբանության ավելի լայն ուղղության մեջ, որը հետազոտում է նյարդային և իմունային համակարգերի փոխազդեցությունները հոգեկան խանգարումների ժամանակ։ Կարևոր է տարբերակել հայտնաբերվող իմունաբանական փոփոխությունների և հիվանդության պատճառների միջև հարաբերությունը, քանի որ որևէ կենսաբանական ցուցանիշի վիճակագրական կապը ինքնին չի ապացուցում պատճառահետևանքային մեխանիզմ։ Այդ պատճառով արդյունքների մեկնաբանման ժամանակ նշանակություն ունեն ուսումնասիրվող խմբերի առանձնահատկությունները, հիվանդության ընթացքը, ուղեկցող գործոնները և կիրառվող հետազոտական մեթոդները։ Իմունային համակարգի վերաբերյալ տվյալների համադրումը կարող է նպաստել հիվանդության կենսաբանական բազմազանության ավելի լավ ընկալմանը և հետագա հետազոտությունների համար հնարավոր կենսամարկերների առանձնացմանը, սակայն դրանք չեն դիտարկվում որպես ինքնուրույն ախտորոշիչ չափանիշ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իմունաբանության, նյարդակենսաբանության և հոգենյարդաիմունաբանության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով իմունային համալիրների և կոմպլեմենտային համակարգի հնարավոր մասնակցությունը շիզոֆրենիայի հետ կապված կենսաբանական փոփոխություններին։

Գրականություն

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է արևմտահայ պոեզիայի կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական աշխարհը՝ կենտրոնանալով պատմության և ավանդության գեղարվեստական վերաիմաստավորման վրա նրա պոետիկայում։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես է բանաստեղծական խոսքում պատմական հիշողությունը վերածվում գեղարվեստական պատկերի և ինչ ձևերով են ազգային ավանդությունները, առասպելական շերտերը և ժողովրդական պատկերացումները ներթափանցում ստեղծագործական մտածողության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարին, որ պատմությունը այստեղ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի փաստերի շարադրանք, այլ որպես մշակութային ինքնության ձևավորման աղբյուր, որը վերաիմաստավորվում է խորհրդանշական և էպիկական մակարդակներում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է լեզվական պատկերավորման հարստությունը, բնապաշտական և հերոսական մոտիվների համադրությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես է ավանդությունը դառնում ազգային ինքնագիտակցության և գեղագիտական տեսլականի հիմք՝ ստեղծելով բազմաշերտ պոետիկ համակարգ, որտեղ անցյալը և ներկան միահյուսվում են գաղափարական ու զգայական ամբողջության մեջ։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։