Особенности нерудного сырья Сирийской Арабской Республики и области его применения

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Արցախի և Զանգեզուրի գրողների ստեղծագործություններում բարբառային իրողությունների դրսևորմանը՝ ընդգծելով արևելահայ բարբառների տարածաշրջանային առանձնահատկությունների արտացոլումը գեղարվեստական խոսքում։ Նյութում վերլուծվում են բարբառային բառապաշարի, հնչյունական և ձևաբանական առանձնահատկությունների կիրառման ձևերը, ինչպես նաև դրանց գեղարվեստական գործառույթը՝ կերպարների բնութագրման, միջավայրի վերարտադրման և խոսքի արտահայտչականության ուժեղացման համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարբառային տարրերը հաճախ ծառայում են ոչ միայն լեզվական իսկության ապահովմանը, այլ նաև սոցիալ-մշակութային ինքնության ընդգծմանը՝ արտացոլելով տարածաշրջանների պատմական փորձը, կենսակերպը և արժեքային համակարգը։ Աշխատությունը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես են հեղինակները համադրում գրական լեզուն և խոսակցական շերտերը՝ ստեղծելով ոճական բազմաշերտություն և հուզական ավելի մեծ ներգործություն։

История

Այս հրատարակությունը 1893 թվականին Մոսկվայում տպագրված 8 էջանոց հաշվետվություն է, որը վերաբերում է գաղտնի խորհրդական, Լազարյան ինստիտուտի նախկին պրոֆեսոր Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի հոգևոր կտակի կատարմանը։ Ն. Օ. Էմինը հայագետ, պատմաբան, բանասեր և արևելագետ էր, որը երկար տարիներ կապված է եղել Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հետ․ նա սկզբում այնտեղ սովորել է, ապա դասավանդել հայերեն, զբաղեցրել տեսուչի պաշտոնը և հետագայում շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր։ Հաշվետվության բնույթը ցույց է տալիս, որ այն պարզապես կենսագրական կամ հուշագրական նյութ չէ, այլ փաստաթղթային բնույթի հրապարակում, որի հիմնական նպատակը հանգուցյալի կտակով նախատեսված կամ նրա կողմից սահմանված կամքի իրականացման ընթացքի և արդյունքների արձանագրումն է։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես Ն. Օ. Էմինի ժառանգության, նրա գրքերի ու ձեռագրերի, ինչպես նաև Լազարյան ինստիտուտի գիտակրթական միջավայրի պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Էմինի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայագիտության զարգացման հետ․ նա զբաղվել է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, ազգագրությամբ և Արևելքի ուսումնասիրությամբ, աշխատություններ հրապարակել հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն, ինչպես նաև կատարել է կարևոր թարգմանություններ։ Հոգևոր կտակի կատարման վերաբերյալ առանձին հաշվետվության գոյությունը վկայում է նաև այն մասին, որ նրա թողած գիտական և նյութական ժառանգությունը դիտարկվել է որպես հասարակական և կրթամշակութային նշանակություն ունեցող արժեք։ Հատկապես կարևոր է Էմինի գրադարանի և ձեռագրական հավաքածուների հարցը։ Լազարյան ինստիտուտի պատմական նյութերում նրա անունով առանձնացվում է գրադարանային ֆոնդ, իսկ հետագայում ձևավորվել է նաև Ն. Օ. Էմինի անունը կրող ազգագրական ֆոնդ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես գիտական ժառանգության պահպանման և ինստիտուցիոնալ փոխանցման պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Աշխատության արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն կապված է 19-րդ դարի վերջի հայագիտական և արևելագիտական գիտական միջավայրի հետ։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլև արևելագիտության կարևոր կենտրոն, որտեղ աշխատել են նշանավոր հայագետներ և արևելագետներ։ Ինստիտուտի գործունեությունը նպաստել է հայոց լեզվի, հայ գրականության, Հայաստանի պատմության և Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ռուս-հայկական գիտական և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Էմինի ժառանգության հետ կապված փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում գիտնականների անձնական գրադարանները, ձեռագրերը և այլ նյութերը փոխանցվում գիտակրթական հաստատություններին և ինչպես էին դրանք վերածվում հանրային գիտական ռեսուրսի։ Նման նյութը կարևոր է նաև գրքի և ձեռագրի պատմության տեսանկյունից։ Գիտնականի մահից հետո նրա անձնական հավաքածուի ճակատագիրը հաճախ որոշում էր հետագա հետազոտությունների հնարավորությունները։ Գրքերի և ձեռագրերի ճիշտ հաշվառումը, պահպանությունը և համապատասխան հաստատությանը փոխանցումը հնարավորություն էին տալիս պահպանել գիտական ժառանգությունը և այն հասանելի դարձնել հաջորդ սերունդների մասնագետներին։ Այդ պատճառով հաշվետվությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես 19-րդ դարի գիտական ժառանգության կառավարման մասին վկայող փաստաթուղթ։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրա կապով Ն. Օ. Էմինի անձնական կյանքի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Էմինը Նոր Ջուղայից ծագող հայ մտավորական էր, ծնվել է 1815 թվականին Նոր Ջուղայում, կրթություն ստացել Կալկաթայում, այնուհետև տեղափոխվել Ռուսաստան և կրթությունը շարունակել Մոսկվայում։ Նա սկզբում ռուսերեն չգիտեր, սակայն Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու տարիներին տիրապետեց լեզվին և հետագայում դարձավ ռուսալեզու գիտական միջավայրում ակտիվ գործող հայագետ։ Նրա գիտական գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայ պատմագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու թարգմանությունը, ինչի մասին վկայում են, օրինակ, Մովսես Խորենացու և Վարդան Մեծի պատմական երկերի ռուսերեն հրատարակությունները։ Այսպիսով, նրա թողած ժառանգությունը միայն անձնական ունեցվածք չէր, այլ հայագիտության և արևելագիտության համար կարևոր գիտական նյութերի ամբողջություն։ Փաստաթուղթը հետաքրքիր է նաև իրավական և հասարակական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր կտակի կատարման հաշվետվությունը ենթադրում է կտակարարի կամքի, ժառանգության և դրա տնօրինման վերաբերյալ որոշակի կազմակերպչական ու ֆինանսական գործընթացների առկայություն։ Հաշվետվության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու այդ գործընթացի մանրամասները և հասկանալու, թե ինչպիսի մեխանիզմներով էր գիտնականի կտակած ունեցվածքը կամ միջոցները օգտագործվում նրա ցանկություններին համապատասխան։ Այս առումով հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև 19-րդ դարի բարեգործական մշակույթի և մտավոր ժառանգության պահպանման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ, սակայն բովանդակալից փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի կյանքի վերջին շրջանի, նրա կտակի կատարման, գիտական ժառանգության պահպանման և Լազարյան ինստիտուտի պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր 19-րդ դարի վերջում գիտնականի անձնական գրադարանը, ձեռագրերը և այլ ժառանգությունը փոխանցվում կրթական ու գիտական միջավայրին և ինչ նշանակություն կարող էր ունենալ այդ գործընթացը հայագիտության հետագա զարգացման համար։ Հրատարակությունը հատկապես հետաքրքիր է հայագիտության, Լազարյան ինստիտուտի, 19-րդ դարի ռուսահայ մշակութային կյանքի, արևելագիտության և հայ գիտնականների ժառանգության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Лингвистика

Այս գիրքը ուսումնասիրում է պրոյեկտիվ մեթոդների գիտակիրառական առանձնահատկությունների համակարգումը՝ ներկայացնելով դրանց կիրառությունը հոգեբանական ախտորոշման և անհատական առանձնահատկությունների վերլուծության մեջ։ Գրքում քննարկվում են պրոյեկտիվ թեստերի հիմնական տեսակները՝ նկարչական, պատմողական և ասոցիատիվ մեթոդներ, ինչպես նաև դրանց տեսական հիմքերը հոգեվերլուծության և անձի հոգեբանության շրջանակներում։ Հեղինակը անդրադառնում է տվյալների մեկնաբանման սկզբունքներին, մեթոդների վավերականության և հուսալիության հարցերին, ինչպես նաև դրանց կիրառման սահմանափակումներին գիտական և կլինիկական հետազոտություններում։ Նյութում ներկայացվում են նաև պրոյեկտիվ մեթոդների կիրառման օրինակներ հոգեբանական խորհրդատվության, կրթության և կազմակերպչական հոգեբանության ոլորտներում։ Գիրքը համադրում է տեսական հիմքերը և գործնական մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ այս մեթոդների կիրառական արժեքը և գիտական քննարկումների շրջանակը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է պտուղների հասունացման ընթացքում տեղի ունեցող կենսաքիմիական փոփոխությունների, դրանց պահպանման տեխնոլոգիական պայմանների և տեղական բուսական հումքից պեկտինի ստացման հնարավորությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է պտղի ձևավորումից մինչև լիարժեք հասունացում և հետբերքահավաքային պահպանում ընթացող ֆիզիոլոգիական ու կենսաքիմիական գործընթացների վրա, որոնք պայմանավորում են արտադրանքի սննդային արժեքը, կառուցվածքը, համային հատկությունները և պահպանունակությունը։ Քննության են առնվում հասունացման տարբեր փուլերում ածխաջրերի, օրգանական թթուների, պեկտինային նյութերի, գունանյութերի և կենսաբանական այլ բաղադրիչների քանակական ու որակական փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բջջապատերի կառուցվածքային վերափոխումներին և պեկտինային միացությունների փոփոխություններին, քանի որ դրանք անմիջականորեն կապված են պտղի հյուսվածքների փափկացման և հասունացման աստիճանի հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև ֆերմենտային գործընթացների նշանակությունը և դրանց ազդեցությունը պահպանման ընթացքում արտադրանքի որակական ցուցանիշների փոփոխության վրա։ Հասունացման կենսաքիմիական առանձնահատկությունների բացահայտումը դիտարկվում է որպես պահպանման առավել արդյունավետ տեխնոլոգիական ռեժիմների ընտրության գիտական հիմք։ Քննության են առնվում ջերմաստիճանի, օդի հարաբերական խոնավության, պահպանման տևողության և միջավայրի այլ գործոնների ազդեցությունները պտուղների որակի ու պահպանունակության վրա։ Կարևորվում է հետբերքահավաքային կորուստների նվազեցումը, սննդային արժեքի հնարավորինս երկար պահպանումը և ապրանքային տեսքի վատթարացման կանխումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբեր տեսակների և սորտերի կենսաբանական առանձնահատկություններին, քանի որ դրանց հասունացման արագությունը, կենսաքիմիական կազմը և պահպանման պայմանների նկատմամբ արձագանքը կարող են էապես տարբերվել։ Պահպանման տեխնոլոգիաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր ռեժիմների արդյունավետությունը և ընտրել տվյալ հումքի առանձնահատկություններին առավել համապատասխան պայմաններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տեղական բուսական հումքի օգտագործմամբ պեկտինի ստացման հնարավորության գնահատումը։ Պեկտինը դիտարկվում է որպես բուսական ծագման արժեքավոր բնական նյութ, որի պարունակությունը և հատկությունները կախված են հումքի տեսակից, հասունության աստիճանից և մշակման պայմաններից։ Ուսումնասիրվում են պեկտինով հարուստ տեղական հումքի հնարավոր աղբյուրները, այդ թվում՝ պտուղների վերամշակման ընթացքում առաջացող բուսական մնացորդների նպատակային օգտագործման հեռանկարները։ Նման մոտեցումը կարևոր է ոչ միայն նոր արտադրանքի ստացման, այլև սննդի արդյունաբերության երկրորդային հումքի առավել ամբողջական օգտագործման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում պեկտինային նյութերի առանձնացման և ստացված արտադրանքի հիմնական ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատման տեխնոլոգիական սկզբունքները։ Կարևորվում է հումքի նախնական մշակման, արդյունահանման պայմանների և հետագա մաքրման փուլերի ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի ելքի և որակի վրա։ Տարբեր տեխնոլոգիական պարամետրերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել պեկտինի առավել արդյունավետ ստացման պայմանները և գնահատել տեղական հումքի արդյունաբերական օգտագործման նպատակահարմարությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում ստացված պեկտինի հատկությունների գնահատմանը՝ սննդի արտադրության մեջ դրա հետագա կիրառման հնարավորությունները պարզելու համար։ Հետազոտությունը միավորում է կենսաքիմիական և տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ պտղի հասունացման գործընթացները կապելով պահպանման և վերամշակման հետ։ Այսպիսի համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ուսումնասիրել պտուղների կենսաբանական փոփոխությունները, այլև դրանց վերաբերյալ ստացված գիտելիքները կիրառել արտադրական խնդիրների լուծման համար։ Տեղական հումքի արդյունավետ օգտագործումը կարող է նպաստել վերամշակման խորության բարձրացմանը, թափոնների քանակի նվազեցմանը և հավելյալ արժեք ունեցող արտադրանքի ստացմանը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է պտղաբուծական արտադրանքի հետբերքահավաքային կորուստների նվազեցման, պահպանման տեխնոլոգիաների կատարելագործման և տեղական հումքային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությամբ։ Այն կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև սննդի արդյունաբերության համար անհրաժեշտ բնական բաղադրիչների տեղական արտադրության զարգացման և պտուղների վերամշակման մնացորդների օգտակար կիրառման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սննդի կենսաքիմիայի, սննդի տեխնոլոգիայի, պտուղների պահպանման և վերամշակման, կենսատեխնոլոգիայի ու գյուղատնտեսական արտադրանքի ապրանքագիտության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Այս ինֆորմացիոն ցանկը վերաբերում է 2011 թվականի երկրորդ կիսամյակում գրադարանային համակարգերում հաշվառված նոր գիտական և մասնագիտական գրականությանը՝ ընդգրկելով տարբեր ոլորտներ, այդ թվում՝ տեխնիկա, ինֆորմատիկա, ինժեներական գիտություններ և կիրառական հետազոտություններ։ Այն ծառայում է որպես գրադարանային համալրման հաշվետվական-տեղեկատվական աղբյուր, որի միջոցով համակարգվում են նոր ստացված հրատարակությունները, դրանց թեմատիկ ուղղվածությունը և գիտական արժեքը։ Ցանկում ներառված նյութերը հիմնականում ներկայացնում են ժամանակակից տեխնոլոգիական զարգացումների տարբեր ասպեկտներ՝ ավտոմատացում, համակարգչային տեխնոլոգիաներ, չափման և կառավարման համակարգեր, էներգետիկա և արդյունաբերական ինժեներիա, ինչպես նաև կիրառական գիտությունների նոր արդյունքներ։ Այսպիսի գրացուցակները կարևոր դեր ունեն գիտական տեղեկատվության հասանելիության ապահովման, մասնագետների և հետազոտողների համար արդի աղբյուրների ընտրության, ինչպես նաև գրադարանային ֆոնդերի համակարգված զարգացման գործում։ Դրանք թույլ են տալիս հետևել գիտատեխնիկական մտքի զարգացման միտումներին տվյալ ժամանակահատվածում և ապահովել տեղեկատվական հոսքերի արդյունավետ կազմակերպում։

История

Այս աշխատանքը նվիրված է 1918 թվականի հայ-վրացական զինված հակամարտության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով փաստական տվյալների, արխիվային նյութերի և ժամանակակից փաստաթղթերի քննության վրա, որի նպատակն է վերականգնել իրադարձությունների իրական ընթացքը և վերլուծել դրանց քաղաքական, ռազմական և սոցիալական պատճառները։ Հեղինակը ներկայացնում է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Հարավային Կովկասում ձևավորված բարդ իրավիճակը, երբ նորաստեղծ Հայաստանի և Վրաստանի հանրապետությունները բախվեցին սահմանային հարցերի շուրջ՝ հատկապես Լոռու, Բորչալուի և Ջավախքի շրջաններում, որոնք ունեն խառը բնակչություն և ռազմավարական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ հակամարտությունը ծագել է ինչպես տարածքային պահանջներից, այնպես էլ ազգային ինքնորոշման գործընթացների և նախկին կայսերական վարչական սահմանների փլուզման հետևանքով առաջացած վակուումից։ Մանրամասն նկարագրվում են ռազմական գործողությունները 1918 թվականի դեկտեմբերին, ներառյալ առանձին ճակատամարտերը, զորքերի տեղաշարժերը և կողմերի ռազմական հնարավորությունները, ինչպես նաև տեղական բնակչության մասնակցությունը և ազդեցությունը հակամարտության ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական միջամտությանը՝ մասնավորապես բրիտանական կողմի դերակատարությանը, որը հանգեցրեց զինադադարի հաստատմանը և Լոռու տարածքում չեզոք գոտու ստեղծմանը։ Աշխատության աղբյուրագիտական հիմքը կազմված է տարբեր արխիվային փաստաթղթերից, պաշտոնական հաղորդագրություններից, ռազմական զեկույցներից և ժամանակակից պատմագրական ուսումնասիրություններից, որոնք համադրվում են՝ փորձելով նվազեցնել ազգային պատմագրությունների կողմնակալությունները և վերականգնել իրադարձությունների բազմակողմանի պատկերը։ Բացի ռազմական և քաղաքական վերլուծությունից, քննարկվում են նաև հակամարտության սոցիալական հետևանքները՝ ներառյալ քաղաքացիական բնակչության տեղաշարժերը, ձերբակալությունները և տարածաշրջանային լարվածության աճը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1918 թվականի հայ-վրացական զինված հակամարտությունը որպես բարդ և բազմաշերտ պատմական երևույթ, որը ձևավորվել է տարածաշրջանային պետականության ձևավորման դժվարին պայմաններում և հետագայում ազդել է հայ-վրացական հարաբերությունների զարգացման վրա։