Особенности окисления простейших С₁-С₄ углеводородов, a также этилена в термических условиях и под воздействием ИК-лазерного и УФ-облучения

Другие предметы

Այս գիրքը նվիրված է Երևանի բնակելի միջավայրի արդիականացման գործընթացներին, դրանցում ձևավորվող տարբեր կառուցվածքային և տարածական կազմավորումներին, ինչպես նաև այդ գործընթացների ընթացքում առաջացող քաղաքաշինական, ճարտարապետական և սոցիալական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են քաղաքի բնակելի տարածքների զարգացման առանձնահատկությունները, բնակելի թաղամասերի և առանձին շենքերի վերափոխման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ժամանակակից պահանջներին համապատասխան բնակելի միջավայր ստեղծելու հնարավորությունները։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են արդեն ձևավորված քաղաքային կառուցվածքի պայմաններում նոր պահանջների, բնակչության կարիքների և քաղաքաշինական սահմանափակումների համադրման ժամանակ։ Քննարկվում են բնակելի կառուցապատման խտության, տարածքի արդյունավետ օգտագործման, շենքերի ֆունկցիոնալ կազմակերպման, ենթակառուցվածքների զարգացման, կանաչ տարածքների պահպանման և հասարակական միջավայրի բարելավման հարցերը։ Առանձին կարևորություն է տրվում բնակելի միջավայրի որակի բարձրացմանը՝ ներառելով բնակարանների հարմարավետությունը, շենքերի տեխնիկական վիճակը, էներգաարդյունավետությունը, շրջակա տարածքների բարեկարգումը և բնակիչների համար անհրաժեշտ ծառայությունների հասանելիությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող են արդիականացման տարբեր մոտեցումները ազդել Երևանի քաղաքային կերպարի, բնակելի թաղամասերի կառուցվածքի և բնակիչների առօրյա կյանքի վրա։ Միաժամանակ ընդգծվում է պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրի պահպանման և ժամանակակից քաղաքաշինական լուծումների ներդրման հավասարակշռության կարևորությունը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, նախագծողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի բնակելի տարածքների վերափոխման, քաղաքային միջավայրի որակի բարելավման և քաղաքի կայուն զարգացման խնդիրներով։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է Հայ Բագրատունիների տերության պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա ձևավորման, տարածքային ընդարձակման, վարչական կառուցվածքի և պատմական զարգացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Բագրատունիների իշխանության վերելքը և 9-11-րդ դարերում հայկական պետականության վերականգնման գործընթացը, ինչպես նաև այն քաղաքական ու աշխարհագրական պայմանները, որոնք նպաստեցին թագավորության ամրապնդմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տերության տարածքի սահմաններին, պատմական գավառներին, քաղաքներին, բնակավայրերին, առևտրական ճանապարհներին և ռազմավարական նշանակություն ունեցող կենտրոններին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն աշխարհագրական միջավայրի մասին, որտեղ զարգանում էր Բագրատունյաց Հայաստանը, և հասկանալու բնական պայմանների, լեռնային համակարգերի, գետային ցանցի ու հաղորդակցության ուղիների ազդեցությունը քաղաքական և տնտեսական գործընթացների վրա։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Անիի՝ որպես քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կենտրոնի դերը, ինչպես նաև Բագրատունիների տերության կազմում գործող առանձին թագավորությունների և իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ներկայացվում են նաև հարևան պետությունների և իշխանությունների հետ քաղաքական հարաբերությունները, պատերազմներն ու տարածքային փոփոխությունները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ազդել են հայկական պետության սահմանների և ներքին կառուցվածքի վրա։ Պատմաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ուսումնասիրելու պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական հաջորդականությունը, այլև դրանք կապելու կոնկրետ տարածքների, բնակավայրերի և աշխարհագրական միջավայրի հետ։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային պատմության ամբողջական ընկալման համար, քանի որ Բագրատունիների ժամանակաշրջանը բնորոշվում է պետականության, քաղաքային կյանքի, առևտրի, ճարտարապետության և մշակույթի նշանակալի զարգացմամբ։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել Հայոց պատմությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ, միջնադարյան Հայաստանի տարածքային և քաղաքական կառուցվածքով հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Литература

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Медицина

Այս կլինիկա-էնդոկրինոլոգիական ուսումնասիրությունը նվիրված է երեխաների մոտ տարբեր ձևերի ցածր աճի (նիզկորոսլության) կլինիկական, հորմոնալ և մետաբոլիկ առանձնահատկությունների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են աճի խանգարումների հիմնական տեսակները՝ ներառյալ սահմանադրական աճի հետաձգումը, հորմոնալ դեֆիցիտներով պայմանավորված ձևերը և քրոնիկ հիվանդությունների հետևանքով առաջացող երկրորդային նիզկորոսլությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է աճի հորմոնի, թիրեոիդ հորմոնների, ինսուլինանման աճի գործոնների և այլ էնդոկրին կարգավորիչների դերը երեխայի ֆիզիկական զարգացման գործընթացում՝ համադրելով կլինիկական դիտարկումները լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների տվյալների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութափոխանակային փոփոխություններին, ախտորոշման վաղ փուլերին և բուժման անհատական մոտեցումներին՝ ներառյալ հորմոնալ թերապիայի արդյունավետության գնահատումը։ Աշխատությունը նպաստում է մանկական էնդոկրինոլոգիայի խնդիրների ավելի խորքային ըմբռնմանը և կարող է օգտակար լինել բժիշկների, մանկական էնդոկրինոլոգների և կլինիկական հետազոտողների համար։

Литература

Արաբական գրականության պատմություն (19–20-րդ դարի առաջին կես) աշխատությունը գրականագիտության և արևելագիտության ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է արաբական գրականության զարգացման հիմնական փուլերը XIX դարի վերածննդից մինչև XX դարի առաջին կեսը, այն վերլուծում է Նահդայի (արաբական վերածնունդ) շարժման ազդեցությունը գրական գործընթացների վրա, ինչպես նաև նոր գրական ժանրերի ձևավորումը՝ վեպ, պատմվածք, էսսե և լրագրողական գրականություն, գիրքը անդրադառնում է այդ շրջանի կարևոր հեղինակներին, նրանց գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին, միաժամանակ ընդգծելով եվրոպական գրականության ազդեցությունը արաբական մտավոր կյանքի վրա և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր արևելագիտության, գրականության պատմության և մշակութային ուսումնասիրությունների համար։

История

Աշխատությունը ներկայացնում է հայերեն տպագիր և ձեռագիր գրքերի մատենագիտական ցանկ՝ կազմված Ալեքսանդր Խուդաբաշյանի անձնական մատենադարանի հավաքածուի հիման վրա։ Այն կարևոր տեղեկատու աղբյուր է հայ գրավոր ժառանգության պահպանման, նկարագրման և համակարգման պատմության ուսումնասիրության համար։ Գրքերի այբբենական դասավորությունը հեշտացնում է առանձին վերնագրերի որոնումը, համեմատությունը և նույնականացումը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով կողմնորոշվելու հավաքածուի բովանդակության մեջ։ Ցանկում տպագիր հրատարակությունների և ձեռագրերի համատեղ ընդգրկումը առանձնահատուկ արժեք ունի, քանի որ արտացոլում է հայ գրքի մշակույթի երկու կարևոր ավանդույթների՝ ձեռագրական ընդօրինակման և տպագրական տարածման շարունակականությունը։ Նման մատենագիտական նկարագրություններում սովորաբար ներառվում են ստեղծագործությունների վերնագրերը, հեղինակների անունները և գրքերի տարբերակման համար անհրաժեշտ այլ տվյալներ, որոնք օգտակար են հետազոտական աշխատանքի ընթացքում։ Անձնական մատենադարանի կազմի ուսումնասիրությունը կարող է պատկերացում տալ հավաքածուի ձևավորման սկզբունքների, գրքերի ձեռքբերման և պահպանման մշակույթի, ինչպես նաև տվյալ ժամանակաշրջանում հայերեն գրականության նկատմամբ հետաքրքրության մասին։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի հայագիտության, մատենագիտության, ձեռագրագիտության և գրադարանային գործի պատմության համար։ Այն նաև ընդգծում է անհատական հավաքածուների դերը ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման գործում՝ ցույց տալով, որ մասնավոր գրադարանները կարող են դառնալ գիտական ուսումնասիրությունների և պատմական հիշողության պահպանման արժեքավոր աղբյուրներ։