Պետության և մենաշնորհների ազդեցությունը շուկայի վրա

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայերենի շարահյուսության կարևոր խնդիրներից մեկին՝ անորոշ դերբայի գործառույթներին ստորոգյալի կազմում և հատկապես եղանակավորող–անորոշ դերբայ կառույցի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն լեզվական պայմաններն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները, որոնց շրջանակում անորոշ դերբայը մասնակցում է բարդ ստորոգյալի ձևավորմանը՝ արտահայտելով գործողության նպատակ, հնարավորություն, անհրաժեշտություն, ցանկություն, մտադրություն կամ այլ եղանակային նշանակություններ։ Հեղինակը քննարկում է եղանակավորող բայերի և անորոշ դերբայի փոխհարաբերությունը, դրանց իմաստային ու քերականական գործառույթները, ինչպես նաև նման կառույցների տեղը հայերենի բայական համակարգում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր լեզվական միջավայրերում անորոշ դերբայի կիրառության առանձնահատկությունները, շարահյուսական կապերը և իմաստային նրբերանգները՝ հիմնվելով գրական լեզվի և լեզվական փաստական նյութի վերլուծության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսական լեզվաբանության, քերականության և գործնական լեզվագործածության տեսանկյուններից առաջացող հարցերին՝ նպաստելով հայերենի ստորոգայական համակարգի առավել խորքային ընկալմանը։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայոց լեզվի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի քերականական կառուցվածքի և շարահյուսական երևույթների ուսումնասիրությամբ։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է մեխանիկական դեղնուկի համալիր բուժման մեջ դիսկրետ պլազմաֆերեզի կիրառման ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել այս արտամարմնային բուժական մեթոդի հնարավոր դերը այն հիվանդների վիճակի բարելավման գործում, որոնց մոտ լեղուղիների խցանման հետևանքով զարգացել է մեխանիկական դեղնուկ և դրա հետ կապված համակարգային խանգարումներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել մեխանիկական դեղնուկի առաջացման հիմնական պատճառները, դրա կլինիկական դրսևորումները և օրգանիզմում առաջացող նյութափոխանակային փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեղու արտահոսքի խանգարման հետևանքով արյան մեջ բիլիռուբինի և այլ նյութերի կուտակմանը, ինչպես նաև լյարդի ֆունկցիայի, արյան մակարդելիության և ընդհանուր հոմեոստազի փոփոխություններին։ Դիսկրետ պլազմաֆերեզը դիտարկվում է որպես համալիր բուժման լրացուցիչ մեթոդ, որի ընթացքում արյան պլազման առանձնացվում է ձևավոր տարրերից և հեռացվում կամ փոխարինվում համապատասխան լուծույթներով։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե այս միջամտությունն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ արյան շրջանառությունից պաթոլոգիական նյութերի հեռացման, հիվանդի ընդհանուր վիճակի և լաբորատոր ցուցանիշների փոփոխության վրա։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել բուժման արդյունքները՝ հիմնվելով բիլիռուբինի, լյարդային ֆերմենտների, սպիտակուցային փոխանակության, արյան մակարդելիության և այլ կենսաքիմիական ու կլինիկական ցուցանիշների դինամիկայի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մեխանիկական դեղնուկի հիմնական պատճառի վերացմանն ուղղված բուժման և պլազմաֆերեզի համակցման արդյունավետության գնահատմանը, քանի որ արտամարմնային մեթոդը չի փոխարինում լեղուղիների անցանելիության վերականգնմանը, այլ կարող է դիտարկվել որպես համալիր բուժական միջոց։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր բուժական մոտեցումներ ստացած հիվանդների արդյունքները՝ գնահատելու դիսկրետ պլազմաֆերեզի հնարավոր առավելությունները և սահմանափակումները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև միջամտության անվտանգության գնահատումը, հնարավոր բարդությունների, հակացուցումների և բուժման օպտիմալ կազմակերպման հարցերի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել մեխանիկական դեղնուկով ծանր հիվանդների բուժման տակտիկայի կատարելագործմանը և արտամարմնային դետոքսիկացիոն մեթոդների կիրառման առավել հիմնավորված մոտեցումների մշակմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել վիրաբույժներին, գաստրոէնտերոլոգներին, հեպատոլոգներին, վերակենդանացման և ինտենսիվ թերապիայի մասնագետներին, տրանսֆուզիոլոգներին և արտամարմնային բուժման մեթոդներով զբաղվող բժիշկներին։

Գյուղատնտեսություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում առկա տնտեսական, բնական, կլիմայական, արտադրական և շուկայական ռիսկերի մեղմմանն ուղղված պետական քաղաքականության հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսական արտադրության բարձր ռիսկայնության պայմաններում տնտեսավարողների կայուն գործունեության ապահովման, հնարավոր կորուստների նվազեցման և ոլորտի դիմակայունության բարձրացման խնդիրներն են։ Հայաստանի գյուղատնտեսության առանձնահատկությունները՝ բնական ռեսուրսների սահմանափակությունը, կլիմայական փոփոխությունների ազդեցությունը, ջրային ռեսուրսների խնդիրները, եղանակային անբարենպաստ երևույթները և շուկայի տատանումները, անհրաժեշտություն են առաջացնում ձևավորելու ռիսկերի կանխատեսման, կանխարգելման և հետևանքների հաղթահարման արդյունավետ պետական մեխանիզմներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գյուղատնտեսական ապահովագրության զարգացման, ապահովագրավճարների պետական աջակցության, հակակարկտային պաշտպանության, ոռոգման համակարգերի բարելավման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների ներդրման և երաշտի ու սակավաջրության պայմաններում ռիսկերի նվազեցման ուղղությունները։ Ներկայիս պետական քաղաքականության շրջանակում գյուղատնտեսական ապահովագրությունը դիտարկվում է որպես ռիսկերի կառավարման կարևոր գործիք, իսկ 2026 թվականի գյուղատնտեսական տարվա համար նախատեսվել է ապահովագրավճարի 40-60 տոկոսի սուբսիդավորում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև կլիմայական և բնական աղետների կանխարգելմանը, այդ թվում՝ կարկտահարության, գարնանային ցրտահարությունների, հեղեղների, սողանքների և երաշտների հետևանքով գյուղատնտեսությանը հասցվող վնասների նվազեցմանը։ Պետական քաղաքականության մեջ այս ուղղությունները ներառում են կանխարգելիչ ենթակառուցվածքների զարգացում, պաշտպանական տեխնոլոգիաների կիրառում, ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարում և արտադրողների դիմակայունության բարձրացում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսական արտադրության ֆինանսական ռիսկերի մեղմմանը՝ մատչելի վարկավորման, պետական աջակցության ծրագրերի, ներդրումների խթանման և տնտեսավարողների ֆինանսական կայունության բարձրացման միջոցով։ Կարևոր ուղղություն է արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացումը, քանի որ ժամանակակից գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների, ոռոգման արդյունավետ համակարգերի, նոր սորտերի, գյուղատնտեսական տեխնիկայի և թվային լուծումների ներդրումը կարող է նվազեցնել արտադրության կախվածությունը բնական պայմաններից և բարձրացնել արտադրողականությունը։ ՀՀ գյուղատնտեսության զարգացման ռազմավարական մոտեցումները ևս շեշտադրում են ինտենսիվացումը, արտադրողականության բարձրացումը, հողային և ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, արդիական տեխնոլոգիաների ներդրումը և պարենային անվտանգության ամրապնդումը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև շուկայական ռիսկերի կառավարումը՝ գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման, գների տատանումների, շուկաների հասանելիության և արտահանման հնարավորությունների ընդլայնման միջոցով։ Այս համատեքստում կարևորվում են գյուղատնտեսական կոոպերացիայի զարգացումը, արտադրողների և վերամշակողների միջև կապերի ամրապնդումը, պահեստավորման ու լոգիստիկ ենթակառուցվածքների զարգացումը և ամբողջ արժեշղթայի արդյունավետության բարձրացումը։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև պետական աջակցության ծրագրերի արդյունավետությունը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամուտների, արտադրողականության, ներդրումային ակտիվության և ռիսկերի նկատմամբ դիմակայունության վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի ռիսկերի կառավարման համակարգային մոտեցումը, որի դեպքում առանձին միջոցառումները պետք է փոխկապակցվեն կանխատեսման, կանխարգելման, ապահովագրության, ֆինանսական աջակցության և հետաղետային վերականգնման մեխանիզմների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ ՀՀ գյուղատնտեսության ոլորտում ռիսկերի կառավարման պետական քաղաքականության կատարելագործման, աջակցության միջոցառումների հասցեականության բարձրացման և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության ապահովման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ագրարային տնտեսագետներին, գյուղատնտեսության մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, ապահովագրական և ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, գյուղատնտեսական քաղաքականություն մշակողներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է ՀՀ գյուղատնտեսական ռիսկերի մեղմման պետական քաղաքականության համալիր ուսումնասիրություն՝ կարևորելով ապահովագրության, բնական աղետների կանխարգելման, ջրային և հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, տեխնոլոգիական արդիականացման, ֆինանսական աջակցության և շուկայական ռիսկերի կառավարման համակցված կիրառումը՝ գյուղատնտեսության կայունությունն ու դիմակայունությունը բարձրացնելու նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է կոմունալ տնտեսության զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը շուկայական տնտեսության պայմաններում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Կոմունալ տնտեսությունը բնակչության առօրյա կենսագործունեությունն ապահովող կարևորագույն ոլորտներից է, որն ընդգրկում է բնակավայրերի ջրամատակարարման, ջրահեռացման, աղբահանության, բնակելի ֆոնդի սպասարկման, էներգետիկ և այլ հանրային ծառայությունների կազմակերպման ու կառավարման հետ կապված գործընթացները։ Շուկայական տնտեսության ձևավորման պայմաններում այս ոլորտը բախվում է կառավարման, ֆինանսավորման, ենթակառուցվածքների վերականգնման, ծառայությունների որակի և տնտեսական արդյունավետության մի շարք խնդիրների։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կոմունալ տնտեսության դերը երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործում, դրա կառուցվածքը, կառավարման սկզբունքները և շուկայական հարաբերություններին հարմարվելու առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարելի է հանրային նշանակության ծառայությունների մատուցումը համատեղել տնտեսական արդյունավետության և բնակչության համար մատչելիության ապահովման հետ։ Կոմունալ ծառայությունների ոլորտում կարևոր խնդիր է ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակը։ Ջրամատակարարման և ջրահեռացման ցանցերի, բնակելի ֆոնդի, էներգետիկ համակարգերի և այլ ենթակառուցվածքների մաշվածությունը կարող է հանգեցնել ծառայությունների որակի նվազման, կորուստների ավելացման և շահագործման ծախսերի աճի։ Հետևաբար ոլորտի զարգացման կարևոր ուղղություններից է ենթակառուցվածքների արդիականացումը, նոր տեխնոլոգիաների ներդրումը և երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև կոմունալ տնտեսության ֆինանսավորման համակարգը։ Շուկայական հարաբերությունների պայմաններում ծառայությունների արժեքի ձևավորման, սակագնային քաղաքականության, պետական աջակցության, մասնավոր ներդրումների և ֆինանսական կայունության հարցերը ձեռք են բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել սոցիալական գործոնը, քանի որ կոմունալ ծառայությունները կենսական նշանակություն ունեն բնակչության համար, և դրանց արժեքի փոփոխությունը կարող է անմիջականորեն ազդել տնային տնտեսությունների ծախսերի վրա։ Հայաստանի Հանրապետության նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոլորտի զարգացման դինամիկան, բացահայտել առկա խնդիրները և ուսումնասիրել շուկայական մեխանիզմների կիրառման արդյունավետությունը։ Կարևոր ուղղություն է նաև կառավարման համակարգի կատարելագործումը, մասնավորապես՝ ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության բարձրացումը, հաշվետվողականության և վերահսկողության ուժեղացումը, ժամանակակից կառավարման մեթոդների կիրառումը և սպառողների շահերի ավելի արդյունավետ պաշտպանությունը։ Ժամանակակից պայմաններում կոմունալ տնտեսության զարգացման համար կարևոր են նաև թվայնացումը և ռեսուրսների խնայողությունը։ Խելացի հաշվիչների, տվյալների կառավարման համակարգերի, էներգախնայող տեխնոլոգիաների և ջրային կորուստների վերահսկման մեխանիզմների կիրառումը կարող է նպաստել ինչպես ծառայությունների որակի բարձրացմանը, այնպես էլ ծախսերի նվազեցմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է կոմունալ տնտեսության զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնների բացահայտման և դրանց հաղթահարման ուղղությունների մշակման մեջ։ Կարող են առաջարկվել ենթակառուցվածքների ներդրումային ծրագրերի ընդլայնման, մասնավոր և պետական հատվածների համագործակցության զարգացման, սակագնային քաղաքականության կատարելագործման, կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ծառայությունների որակի վերահսկման մեխանիզմների բարելավման միջոցառումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կոմունալ տնտեսությունը դիտարկում է որպես շուկայական տնտեսության կարևորագույն ենթակառուցվածքային ոլորտ, որի արդյունավետ զարգացումը անմիջականորեն կապված է բնակչության կենսամակարդակի, քաղաքային միջավայրի որակի և երկրի սոցիալ-տնտեսական կայունության հետ։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է սուր խոլեցիստիտի և դրա բարդացած ձևերի էնդովիդեովիրաբուժական բուժման ժամանակակից մոտեցումներին՝ ընդգծելով նվազ ինվազիվ վիրաբուժական տեխնոլոգիաների դերը կլինիկական արդյունքների բարելավման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է լեղապարկի սուր բորբոքային հիվանդությունների պաթոգենեզը, կլինիկական ընթացքը և բարդությունների զարգացումը՝ ներառյալ պերֆորացիան, պերիտոնիտը և դեստրուկտիվ ձևերը։ Գրքում դիտարկվում են լապարոսկոպիկ և էնդովիդեո տեխնոլոգիաների կիրառման առանձնահատկությունները, դրանց ցուցումները և հակացուցումները՝ տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վիրաբուժական տակտիկայի ընտրությանը՝ կախված հիվանդի ընդհանուր վիճակից, ուղեկցող հիվանդություններից և բորբոքային գործընթացի ծանրությունից։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև հետվիրահատական բարդությունների կանխարգելման և բուժման մոտեցումները՝ շեշտադրելով վաղ ակտիվացման և վերականգնման կարևորությունը։ Աշխատությունը ընդգծում է էնդովիրաբուժության առավելությունները՝ նվազ ցավային համախտանիշ, կարճ հոսպիտալացում և բարձր արդյունավետություն, հատկապես բարդացած դեպքերում։ Այն օգտակար է վիրաբույժների, էնդոսկոպիստների և կլինիկական բժշկության մասնագետների համար՝ նպաստելով սուր խոլեցիստիտի բուժման արդի մոտեցումների կատարելագործմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։