Практикум по русской орфографии

Հոգեբանություն

Բնավորությունը մարդու անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների համադրությունն է, որը արտահայտվում է նրա վարքագծում, վերաբերմունքում, զգացմունքներում և մարդկանց հետ հարաբերություններում։ Այն ձևավորվում է ինչպես ժառանգական, այնպես էլ սոցիալական գործոնների ազդեցությամբ՝ ներառելով ընտանիքը, կրթությունը, շրջապատը և կյանքի փորձը։ Բնավորության մեջ արտացոլվում են մարդու կայուն գծերը, օրինակ՝ բարություն, համբերատարություն, համարձակություն, աշխատասիրություն կամ հակառակը՝ անտարբերություն, անհամբերություն և փակվածություն։ Բնավորությունը չի համարվում անփոփոխ, քանի որ կյանքի ընթացքում այն կարող է զարգանալ և փոխվել՝ կախված փորձից, դաստիարակությունից և ինքնազարգացման գործընթացից։ Հոգեբանության մեջ բնավորությունը դիտարկվում է որպես անձի կառուցվածքի կարևոր բաղադրիչ, որը ազդում է նրա որոշումների, հարաբերությունների և սոցիալական վարքագծի վրա։ Այն նաև սերտ կապ ունի խառնվածքի հետ, սակայն տարբերվում է նրանով, որ խառնվածքը ավելի շատ կենսաբանական հիմք ունի, իսկ բնավորությունը ձևավորվում է սոցիալական միջավայրում։ Բնավորության ուսումնասիրությունը կարևոր է մարդու ինքնաճանաչման և ուրիշների հետ արդյունավետ հաղորդակցման համար։ Այն օգնում է հասկանալ մարդկանց վարքագծի պատճառները և կանխատեսել նրանց արձագանքները տարբեր իրավիճակներում։ Այսպիսով, բնավորությունը մարդու անհատականության առանցքային հատկանիշներից մեկն է, որը ձևավորում է նրա կյանքի ուղին և հասարակության մեջ դերը։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից եվրոպական անվտանգության համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա ազդեցությանը Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական և անվտանգային դիրքավորման վրա 1991–2008 թվականների ընթացքում։ Գրքում ներկայացվում են եվրոպական անվտանգության կազմակերպությունների և մեխանիզմների կառուցվածքը, խնդիրներն ու սկզբունքները, այդ թվում՝ ՆԱՏՕ-ի, ԵՄ-ի և այլ տարածաշրջանային անվտանգության նախաձեռնությունների դերը։ Հեղինակը վերլուծում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականություն և ռազմավարական անվտանգային որոշումներ՝ անկախության տարիներից մինչև 2008 թվականը, ներառելով դիվանագիտական հարաբերությունների զարգացումը, ռազմական և տնտեսական գործոնների ազդեցությունը, ինչպես նաև տարածաշրջանային հակամարտությունների և միջկառավարական համագործակցության ազդեցությունը։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձված Հայաստանի կողմից իրականացված անվտանգային և ռազմավարական քաղաքական գերակայություններին, ներառյալ զինված ուժերի արդիականացման գործընթացները, միջազգային դաշնակցային հարաբերությունները և տարածաշրջանային անվտանգության ապահովման մեխանիզմների օգտագործումը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է քաղաքական գիտությունների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, անվտանգային քաղաքականության մշակողների և պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների համար՝ նպաստելով Հայաստանի անվտանգության և արտաքին քաղաքականության զարգացման ավելի համակարգված և հիմնավորված ընկալմանը։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Իվան Տուրգենևի ստեղծագործական աշխարհը՝ ընդգրկելով նրա առավել հայտնի վեպերից, պատմվածքներից և արձակ ստեղծագործություններից ընտրված գործեր, որոնք բնորոշ են ռուսական ռեալիզմի զարգացմանը։ Գրքում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում մարդկային հոգեբանության նուրբ վերլուծությունները, սոցիալական հարաբերությունների պատկերումները և անհատի ու հասարակության միջև եղած հակասությունների բացահայտումը։ Տուրգենևի ստեղծագործություններում հաճախ կենտրոնական թեման են սերունդների հակադրությունը, մտավորականության դերը հասարակության մեջ, ինչպես նաև սիրո և անձնական ընտրության բարդությունները։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ կերպարները՝ հոգեբանորեն խոր և բազմաշերտ։ Այս ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալ Տուրգենևի գրական վարպետությանը և ռուս դասական գրականության կարևոր ուղղություններին՝ ռեալիզմի և հումանիզմի համադրությամբ։

Այլ առարկաներ

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածական պլանավորման համակարգի ուսումնասիրությանը, առկա հիմնախնդիրների բացահայտմանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ երկրի տարածքային զարգացումը պետք է իրականացվի ոչ թե առանձին բնակավայրերի և ոլորտների չհամակարգված զարգացման, այլ տնտեսական, սոցիալական, բնապահպանական, ենթակառուցվածքային և քաղաքաշինական գործոնների փոխկապակցված հաշվառման միջոցով։ ՀՀ օրենսդրությամբ տարածական պլանավորումը դիտարկվում է որպես այնպիսի գործընթաց, որի միջոցով սահմանվում են տարաբնակեցման համակարգերի, տարածքների համաչափ զարգացման և նպատակային օգտագործման հիմնական ուղղություններն ու պայմանները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տարածքային կառուցվածքի և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ Երկրի լեռնային ռելիեֆը, բնակավայրերի անհավասար տարածական բաշխվածությունը, տնտեսական գործունեության բարձր կենտրոնացվածությունը, ենթակառուցվածքների տարածքային անհամաչափությունները և տարբեր համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման մակարդակների տարբերությունները բարդացնում են միասնական և հավասարակշռված տարածական քաղաքականության իրականացումը։ Այս պայմաններում տարածական պլանավորումը պետք է նպաստի բնակչության, տնտեսական գործունեության, արտադրական ներուժի և ենթակառուցվածքների առավել արդյունավետ տարածքային կազմակերպմանը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել տարածական պլանավորման փաստաթղթերի գործող համակարգը։ ՀՀ-ում այն ներառում է ազգային մակարդակի տարաբնակեցման և տարածքային կազմակերպման գլխավոր նախագծերը, մարզային և միկրոռեգիոնալ մակարդակների տարածքային հատակագծման նախագծերը, համայնքների գլխավոր հատակագծերը և քաղաքաշինական գոտիավորման նախագծերը։ Օրենսդրությունը նախատեսում է նաև պատմամշակութային և բնապահպանական տարածքների, ինչպես նաև լանդշաֆտային, ռեկրեացիոն, արտադրական, տրանսպորտային, ինժեներական և սոցիալական ենթակառուցվածքների տարածքային կազմակերպման նախագծեր։ Այդ համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու պլանավորման տարբեր մակարդակների փոխկապակցվածությունը և դրանց միջև գործառույթների բաշխման արդյունավետությունը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից մեկը կարող է լինել տարածական պլանավորման փաստաթղթերի ոչ լիարժեքության կամ դրանց արդիականացման անհրաժեշտության ուսումնասիրությունը։ Համայնքի գլխավոր հատակագիծը ռազմավարական բնույթի փաստաթուղթ է, որը սահմանում է տարածական զարգացման հիմնական ուղղությունները, հողերի օգտագործման ռեժիմները, կառուցապատման պահանջները և զարգացման առաջնահերթ, միջնաժամկետ ու հեռանկարային փուլերը։ Հետևաբար այդ փաստաթղթերի առկայությունն ու արդիականությունը կարևոր նախապայման են համայնքների զարգացման գործընթացը կանխատեսելի և համակարգված դարձնելու համար։ Առանձին հիմնախնդիր է տարածքային զարգացման անհամաչափությունը։ Հայաստանի տարածքում տնտեսական ակտիվությունը, աշխատատեղերը, բնակչության կենտրոնացումը և ծառայությունների հասանելիությունը տարբեր տարածքներում էապես տարբերվում են։ Տարածական պլանավորման արդյունավետ քաղաքականությունը պետք է ուղղված լինի այդ անհամաչափությունների մեղմմանը՝ խթանելով մարզային կենտրոնների և փոքր բնակավայրերի զարգացման ներուժը, բարելավելով տրանսպորտային հասանելիությունը և ստեղծելով տնտեսական գործունեության տարածքային նոր կենտրոններ։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև միկրոռեգիոնալ պլանավորման կիրառումը, որը հնարավորություն է տալիս մեկից ավելի համայնքների փոխկապակցված խնդիրները դիտարկել միասնական տարածքային համակարգի շրջանակում։ ՀՀ օրենսդրությունը նախատեսում է մինչև 15,000 բնակիչ ունեցող համայնքների որոշ խմբերի համար համակցված տարածական պլանավորման փաստաթղթերի մշակման հնարավորություն, որտեղ կարող են միասնականորեն ներառվել միկրոռեգիոնալ տարածքային հատակագծման, գլխավոր հատակագծի և գոտիավորման պահանջները։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Տարածական պլանավորման միջոցով անհրաժեշտ է հստակեցնել բնակելի, հասարակական, արտադրական, գյուղատնտեսական, բնապահպանական և ռեկրեացիոն նշանակության տարածքների փոխհարաբերությունները։ Հողերի ոչ նպատակային կամ չհամակարգված օգտագործումը կարող է հանգեցնել գյուղատնտեսական նշանակության հողերի կորստի, բնական լանդշաֆտների խախտման և քաղաքային տարածքների անկառավարելի ընդարձակման։ Հետևաբար տարածական պլանավորումը պետք է ապահովի հողօգտագործման և կառուցապատման փոխկապակցված կառավարում։ Մեծ նշանակություն ունի նաև տրանսպորտային և ինժեներական ենթակառուցվածքների տարածական կազմակերպումը։ Ճանապարհային ցանցի, հասարակական տրանսպորտի, ջրամատակարարման, ջրահեռացման, էներգետիկ համակարգերի և կապի ենթակառուցվածքների զարգացումը պետք է համապատասխանեցվի բնակավայրերի աճի և տնտեսական գործունեության տարածական հեռանկարներին։ Քաղաքաշինության կոմիտեի գործառույթների շրջանակում ընդգրկված են նաև տրանսպորտային և ինժեներական ենթակառուցվածքների զարգացման ծրագրերի հետ կապված քաղաքաշինական փաստաթղթերի համակարգման հարցերը, ինչը ընդգծում է այդ ոլորտների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնել բնապահպանական գործոնների ինտեգրմանը տարածական պլանավորման գործընթացում։ Հայաստանի համար կարևոր խնդիրներ են բնական լանդշաֆտների պահպանումը, էրոզիոն և սողանքային գործընթացների կառավարումը, ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը, բնական աղետների ռիսկերի նվազեցումը և բնակավայրերի կայուն զարգացումը։ Տարածքային որոշումների ընդունման ժամանակ բնական վտանգների քարտեզագրումը և տարածքների խոցելիության գնահատումը կարող են կանխել այնպիսի կառուցապատումը, որը հետագայում կստեղծի լրացուցիչ ռիսկեր բնակչության և ենթակառուցվածքների համար։ Կարևոր հիմնախնդիր է նաև պատմամշակութային ժառանգության և ժամանակակից քաղաքաշինական զարգացման համատեղումը։ Պատմական բնակավայրերի և հուշարձանների պահպանությունը պետք է իրականացվի այնպես, որ միաժամանակ հնարավոր լինի ապահովել տարածքների ժամանակակից սոցիալ-տնտեսական զարգացումը։ Տարածական պլանավորման փաստաթղթերի համակարգում դրա համար նախատեսված են նաև բնակավայրերի պատմամշակութային հիմնավորումների և պատմության ու մշակույթի անշարժ հուշարձանների պահպանության գոտիների նախագծերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև բնակչության մասնակցության խնդիրը։ Տարածական պլանավորման արդյունավետությունը մեծապես կախված է նրանից, թե որքանով են պլանավորման գործընթացներում հաշվի առնվում բնակիչների, համայնքային կառույցների, մասնավոր հատվածի և այլ շահագրգիռ կողմերի կարիքները։ Հանրային քննարկումների և թափանցիկ որոշումների միջոցով հնարավոր է նվազեցնել տարածքային զարգացման վերաբերյալ հակասությունները և բարձրացնել ընդունվող որոշումների լեգիտիմությունն ու արդյունավետությունը։ Գործնական կարևորություն ունի նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է առաջարկել աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի, թվային քարտեզագրման, տարածական տվյալների միասնական բազաների և մշտադիտարկման համակարգերի ավելի լայն կիրառում։ Դրանք հնարավորություն են տալիս համատեղ վերլուծել հողօգտագործման, բնակչության, ենթակառուցվածքների, բնապահպանական սահմանափակումների և տնտեսական գործունեության վերաբերյալ տվյալները և դրանց հիման վրա ավելի հիմնավորված տարածական որոշումներ ընդունել։ Տարածական պլանավորման փաստաթղթերի մշակման, փորձաքննության, համաձայնեցման և հաստատման ընթացակարգերը ՀՀ-ում կարգավորվում են կառավարության համապատասխան կարգավորմամբ, իսկ վերջին փոփոխություններով այդ համակարգում ներառվում են նաև համակցված տարածական պլանավորման փաստաթղթերը։ Հետազոտության արդյունքում կարող են առաջարկվել տարածական պլանավորման համակարգի կատարելագործման մի շարք ուղղություններ՝ փաստաթղթերի պարբերական թարմացում, ազգային-տարածքային-տեղական մակարդակների ավելի արդյունավետ համակարգում, միկրոռեգիոնալ պլանավորման ընդլայնում, տարածքային տվյալների թվայնացում, համայնքների մասնագիտական կարողությունների ուժեղացում, հանրային մասնակցության բարձրացում և տարածական պլանավորման կապի ամրապնդում տնտեսական ու ենթակառուցվածքային զարգացման ծրագրերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տարածական պլանավորումը դիտարկում է որպես Հայաստանի Հանրապետության երկարաժամկետ և հավասարակշռված զարգացման կարևոր գործիք։ Դրա արդյունավետ կազմակերպումը կարող է նպաստել բնակավայրերի համաչափ զարգացմանը, հողային ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործմանը, ենթակառուցվածքների արդյունավետ տեղաբաշխմանը, բնապահպանական և բնական աղետների ռիսկերի նվազեցմանը, պատմամշակութային ժառանգության պահպանմանը և բնակչության համար անվտանգ ու բարենպաստ կենսամիջավայրի ձևավորմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի Հանրապետությունում հայ բնակչության էթնոկրոնական վերափոխումների ուսումնասիրությանը 1923–2005 թվականների ընթացքում՝ պատմական, հասարակական և կրոնական գործընթացների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հանրապետության ձևավորումից հետո հայ համայնքի ժողովրդագրական, ազգային և կրոնական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական, իրավական, սոցիալական և մշակութային գործոնները, որոնք ազդել են համայնքի ինքնության պահպանման և վերափոխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքային կառույցների, եկեղեցական կյանքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց դերին ազգային ու կրոնական ինքնության պահպանման գործընթացում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև բնակչության թվաքանակի և տեղաբաշխման փոփոխությունները, ներքին և արտաքին միգրացիոն գործընթացները, քաղաքային միջավայրի ազդեցությունը, միջհամայնքային հարաբերությունները և հասարակության մեջ ինտեգրման տարբեր դրսևորումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում էթնիկական և կրոնական ինքնության փոխակերպումներին՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են քաղաքական ու սոցիալական պայմանները ներգործել հայերի ազգային ինքնագիտակցության, կրոնական պատկանելիության և համայնքային կյանքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև հայ համայնքի և Թուրքիայի պետական ու հասարակական ինստիտուտների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած մարտահրավերները։ Ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել փոփոխությունների երկարաժամկետ ընթացքին և առանձնացնել դրանց տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները՝ հանրապետության հիմնադրումից մինչև XXI դարի սկզբի իրավիճակը։ Հետազոտությունը կարևոր է Թուրքիայի հայ համայնքի պատմության, ազգային փոքրամասնությունների խնդիրների, էթնիկ և կրոնական ինքնության, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, թուրքագետներին, կրոնագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին և ազգային փոքրամասնությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Պատմություն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1984 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին վերաբերող հիշարժան տարեթվերի օրացուցային-տեղեկատու բնույթի ընտրանի, որի նպատակն է համակարգված ձևով արձանագրել տվյալ ժամանակահատվածի կարևոր քաղաքական, հասարակական, մշակութային և գիտական իրադարձությունները։ Նյութը կազմված է որպես տեղեկատու աղբյուր՝ նախատեսված գրադարանային և գիտական տեղեկատվական ծառայությունների համար, և ընդգրկում է ինչպես միջազգային, այնպես էլ տարածաշրջանային նշանակության իրադարձություններ, որոնք ազդել են հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական գործընթացների ժամանակագրական ճշգրտությանը, հիշարժան տարեթվերի ընտրության սկզբունքներին և դրանց տեղեկատվական արժեքին՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների բազմազանության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտագործվել որպես օժանդակ նյութ պատմության ուսումնասիրության, կրթական գործընթացների և մատենագիտական աշխատանքի կազմակերպման համար։