ժամանակակից եվրոպական անվտանգության համակարգը և Հայաստանի Հանրապետությունը (1991-2008թթ.)

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքային տնտեսության զարգացման հիմնական հիմնախնդիրների բացահայտմանը, դրանց պատճառների ուսումնասիրությանը և լուծման հնարավոր ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես քաղաքի բնականոն կենսագործունեությունն ապահովող տնտեսական, սոցիալական և ենթակառուցվածքային համակարգերի ամբողջություն, որի արդյունավետ կառավարումը կարևոր նշանակություն ունի բնակչության կենսամակարդակի բարձրացման, քաղաքային միջավայրի բարելավման և համայնքների կայուն զարգացման համար։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում քաղաքների տնտեսական ներուժին, տեղական բյուջեների ձևավորմանն ու օգտագործմանը, քաղաքային ենթակառուցվածքների զարգացմանը, բնակարանային տնտեսությանը, տրանսպորտին, կոմունալ ծառայություններին, աղբահանությանը և քաղաքային ծառայությունների արդյունավետ կազմակերպմանը։ Առանձին խնդիրներ կարող են կապված լինել քաղաքային տնտեսության ֆինանսավորման սահմանափակ հնարավորությունների, ենթակառուցվածքների մաշվածության, ներդրումների պակասի, տարածքային անհավասարությունների, գործազրկության, բնակչության արտահոսքի և քաղաքային կառավարման արդյունավետության հետ։ Աշխատությունը կարևորում է նաև քաղաքների տնտեսական զարգացման և տարածքային քաղաքականության փոխկապակցվածությունը՝ դիտարկելով քաղաքները որպես երկրի տնտեսական ակտիվության, ծառայությունների, ձեռնարկատիրության և մարդկային կապիտալի կենտրոններ։ Հեղինակը վերլուծում է քաղաքային տնտեսության կառավարման գործող մեխանիզմները և քննարկում դրանց կատարելագործման հնարավորությունները՝ ներառյալ տեղական ինքնակառավարման արդյունավետության բարձրացումը, համայնքային ֆինանսների ամրապնդումը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, մասնավոր հատվածի ներգրավումը և քաղաքային ենթակառուցվածքների արդիականացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև քաղաքային զարգացման երկարաժամկետ ծրագրավորմանը, նոր տեխնոլոգիաների կիրառմանը, բնակավայրերի մրցունակության բարձրացմանը և բնակչության համար ավելի հարմարավետ ու կայուն քաղաքային միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, քաղաքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, համայնքային իշխանություններին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայաստանի քաղաքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է պահանջարկի անորոշության պայմաններում առաջարկի ծավալների, կառուցվածքի և տնտեսական արդյունավետության գնահատման տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Քննարկվում են շուկայական պահանջարկի փոփոխականության, տեղեկատվության անբավարարության և տնտեսական ռիսկերի ազդեցությունները արտադրողների ու մատակարարների որոշումների կայացման գործընթացի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առաջարկի ձևավորման տնտեսական օրինաչափություններին, պահանջարկի կանխատեսման դժվարություններին, արտադրության և իրացման ծավալների համաձայնեցման խնդիրներին, ինչպես նաև շուկայական հավասարակշռության ապահովման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են պահանջարկի և առաջարկի փոխկապակցվածության մաթեմատիկական նկարագրման մոտեցումները, հավանականային և վիճակագրական մոդելների կիրառման հնարավորությունները, ինչպես նաև անորոշության պայմաններում տնտեսական ցուցանիշների գնահատման մեթոդները։ Դիտարկվում են արտադրական ծախսերի, գների, պաշարների, իրացման հնարավորությունների և շուկայական տատանումների ազդեցությունները առաջարկի օպտիմալ ծավալների որոշման վրա։ Կարևորվում են տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման, օպտիմալացման, ռիսկերի քանակական գնահատման և տարբեր սցենարների համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական և վիճակագրական տվյալները՝ պահանջարկի փոփոխությունների և առաջարկի արձագանքման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում տնտեսական որոշումների հիմնավորման, սահմանափակ ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման, արտադրական ծրագրերի մշակման և շուկայական անորոշության հետևանքով առաջացող հնարավոր կորուստների նվազեցման խնդիրներին։ Առանձնացվում են առաջարկի կառավարման ճկունության բարձրացման, պահանջարկի կանխատեսումների ճշգրտության բարելավման, տնտեսական գործունեության արդյունավետության գնահատման և որոշումների կայացման մաթեմատիկական գործիքների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսական գործընթացների քանակական վերլուծության, շուկայական ռիսկերի գնահատման և անորոշության պայմաններում տնտեսական կառավարման մեթոդների զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, ձեռնարկությունների ղեկավարների, շուկայի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Ֆինանսներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման համակարգի կատարելագործման ուղիների և մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով պետական, մասնավոր և խառը ֆինանսավորման մոդելների արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Հեղինակը վերլուծում է բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման ներկայիս կառուցվածքը՝ պետական բյուջետային հատկացումներ, ուսման վարձավճարներ, դրամաշնորհներ և միջազգային ծրագրերի ֆինանսավորում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բուհերի կայուն զարգացման վրա։ Գրքում դիտարկվում են ֆինանսավորման բաշխման սկզբունքները՝ արդյունավետություն, հասանելիություն, արդարություն և որակի խթանում, ինչպես նաև դրանց իրականացման գործնական դժվարությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսավորման նորարարական մեխանիզմներին՝ կատարողականի վրա հիմնված ֆինանսավորում, ուսանողական վաուչերներ, կրթական վարկեր և պետական աջակցման նպատակային ծրագրեր։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև միջազգային փորձը՝ բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման տարբեր մոդելների համեմատական վերլուծությամբ՝ բացահայտելով Հայաստանի պայմաններում կիրառելի բարեփոխումների հնարավորությունները։ Աշխատությունը առաջարկում է համակարգային լուծումներ՝ ուղղված կրթության որակի բարձրացմանը, ֆինանսական կայունության ապահովմանը և բարձրագույն կրթության մատչելիության ընդլայնմանը։ Այն օգտակար է կրթության ոլորտի քաղաքականություն մշակողների, տնտեսագետների և բուհական կառավարման մասնագետների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է սերպենտինային հանքանյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների և դրանց ջերմաթթվային մշակման ու լուծահանման գործընթացների միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե սերպենտինների բյուրեղաքիմիական կառուցվածքը, հանքաբանական կազմը, կառուցվածքային արատները և տարբեր հանքանյութային բաղադրիչների հարաբերակցությունը ինչպես են ազդում դրանց քիմիական ակտիվության, թթվային միջավայրում տարրալուծման և արժեքավոր բաղադրիչների լուծահանման արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում սերպենտինները դիտարկվում են որպես բարդ կառուցվածք ունեցող մագնեզիումասիլիկատային հանքանյութեր, որոնց կառուցվածքային առանձնահատկությունները կարող են էապես պայմանավորել ջերմային և քիմիական ազդեցությունների նկատմամբ դրանց վարքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սերպենտինացման աստիճանին, բյուրեղային կառուցվածքի առանձնահատկություններին, մասնիկների չափերին, մակերևույթի ակտիվությանը և հանքանյութի կառուցվածքում տարբեր տարրերի բաշխմանը։ Ջերմային մշակման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տաքացման ազդեցությամբ տեղի ունեցող կառուցվածքային փոփոխությունները, հիդրօքսիլային խմբերի հեռացումը, բյուրեղային ցանցի քայքայումը և նոր փուլերի առաջացման հնարավորությունները։ Այդ փոփոխությունները կարևոր նշանակություն ունեն հետագա թթվային լուծահանման ընթացքում, քանի որ ջերմային ակտիվացումը կարող է փոխել հանքանյութի ռեակցիոնունակությունը և մեծացնել թթվի հետ փոխազդեցության արդյունավետությունը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել ջերմային մշակման ջերմաստիճանի, տևողության և այլ տեխնոլոգիական պայմանների ազդեցությունը սերպենտինների կառուցվածքի և լուծահանման արդյունքների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թթվային լուծահանման գործընթացին, որի ընթացքում սերպենտինային նյութի բաղադրիչները անցնում են լուծույթ՝ կախված թթվի տեսակից և խտությունից, ջերմաստիճանից, պինդ և հեղուկ փուլերի հարաբերակցությունից, մշակման տևողությունից և հանքանյութի նախնական կառուցվածքային վիճակից։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե կառուցվածքային տարբերություններն ինչպես են անդրադառնում մագնեզիումի, երկաթի, սիլիցիումի և հնարավոր այլ օգտակար կամ ուղեկցող տարրերի լուծահանման աստիճանի վրա։ Կիրառվող ֆիզիկաքիմիական և հանքաբանական ուսումնասիրությունները կարող են հնարավորություն տալ կապ հաստատելու հանքանյութի կառուցվածքային պարամետրերի և տեխնոլոգիական վարքի միջև։ Այս մոտեցումը կարևոր է ոչ միայն սերպենտինների կառուցվածքի տեսական ուսումնասիրության, այլև դրանց արդյունաբերական վերամշակման առավել արդյունավետ պայմանների ընտրության համար։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել տարբեր կառուցվածք և հանքաբանական կազմ ունեցող սերպենտինային նմուշներ՝ պարզելու համար դրանց ջերմային ակտիվացման և հետագա լուծահանման նկատմամբ տարբեր արձագանքների պատճառները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել սերպենտինային հումքի նախնական բնութագրման չափանիշների կատարելագործմանը և այնպիսի տեխնոլոգիական ռեժիմների ընտրությանը, որոնք ապահովում են արժեքավոր բաղադրիչների առավել բարձր կորզում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ նաև հանքային հումքի համալիր օգտագործման տեսանկյունից, քանի որ սերպենտինային ապարները կարող են պարունակել տեխնոլոգիական հետաքրքրություն ներկայացնող մի շարք բաղադրիչներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հանքաբաններին, երկրաքիմիկոսներին, քիմիկոսներին, մետալուրգներին, հանքանյութերի հարստացման և հիդրոմետալուրգիայի մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է սերպենտինների կառուցվածքային բնութագրերի դերը ջերմային ակտիվացման և թթվային լուծահանման գործընթացներում՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել հանքանյութի կառուցվածքի, ջերմամշակման պայմանների և լուծահանման արդյունավետության միջև առկա օրինաչափությունները և այդ գիտելիքները կիրառել սերպենտինային հումքի առավել արդյունավետ ու համալիր վերամշակման համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուղղակի և անուղղակի հարկերի հարաբերակցության օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ հարկային համակարգի արդյունավետության, պետական բյուջեի եկամուտների ապահովման, տնտեսական աճի և հարկային բեռի արդար բաշխման համատեքստում։ Հետազոտության թեման գիտությունների թեկնածուի ատենախոսության շրջանակում ուսումնասիրվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտում, իսկ պաշտպանությունը տեղի է ունեցել 2010 թվականին։ Աշխատության կենտրոնում հարկային համակարգի կառուցվածքի այնպիսի համադրության ձևավորման խնդիրն է, որի դեպքում ուղղակի և անուղղակի հարկերը միաժամանակ կապահովեն պետական եկամուտների կայունությունը, տնտեսական գործունեության խթանումը և հարկային արդարության սկզբունքի պահպանումը։ Ուղղակի հարկերը հիմնականում կապված են եկամուտների, շահույթի և գույքի հարկման հետ, մինչդեռ անուղղակի հարկերը գանձվում են ապրանքների և ծառայությունների շրջանառության կամ սպառման միջոցով և դրանց տնտեսական բեռը մեծապես փոխանցվում է վերջնական սպառողին։ Հետևաբար դրանց հարաբերակցությունը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես տնտեսավարող սուբյեկտների գործունեության, այնպես էլ բնակչության գնողունակության և սոցիալական բարեկեցության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ուղղակի և անուղղակի հարկերի տեսակարար կշիռները ՀՆԱ-ում և պետական բյուջեի հարկային եկամուտներում, դրանց փոփոխության դինամիկան, հարկային դրույքաչափերի ազդեցությունը, հարկման բազայի ընդլայնման հնարավորությունները և հարկային վարչարարության արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդրին, որ անուղղակի հարկերի չափազանց մեծ տեսակարար կշիռը կարող է մեծացնել սպառողների վրա ընկնող հարկային բեռը, բարձրացնել ապրանքների և ծառայությունների գները և սահմանափակել ներքին պահանջարկը։ Աշխատանքում կարևոր ուղղություն է հարկային համակարգի կառուցվածքային հավասարակշռության ապահովումը՝ ուղղակի հարկերի դերի ուժեղացման, հարկային արտոնությունների և դրույքաչափերի վերանայման, ինչպես նաև ստվերային տնտեսության կրճատման միջոցով։ Հետազոտության հրապարակված արդյունքներում առաջարկվում է նաև տարբերակված մոտեցում հարկային դրույքաչափերի և հարկվող շեմերի նկատմամբ՝ դրանք համապատասխանեցնելով տնտեսության և առանձին հարկատուների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև մաքսային քաղաքականությանը, ներմուծման և արտահանման խթանմանը, մաքսային վարչարարության կատարելագործմանը և այնպիսի մեխանիզմների ձևավորմանը, որոնք կնպաստեն հարկման բազայի ընդլայնմանը՝ առանց տնտեսության ակտիվության անհարկի սահմանափակման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հարկային վարչարարության կատարելագործումը, քանի որ հարկային եկամուտների աճը կարող է ապահովվել ոչ միայն դրույքաչափերի փոփոխությամբ, այլև հարկային պարտավորությունների կատարման մակարդակի բարձրացմամբ, ստվերային գործունեության բացահայտմամբ և հարկման բազաների ընդլայնմամբ։ ՀՀ հարկային եկամուտների կառավարման ծրագրերում ևս որպես հիմնական ուղղություններ առանձնացվել են հարկային վարչարարության կատարելագործումը, հարկման բազաների ընդլայնումը և հարկային քաղաքականության այնպիսի իրականացումը, որը միաժամանակ նպաստում է բիզնես միջավայրի մրցունակությանը և բյուջետային եկամուտների ապահովմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ ուղղակի և անուղղակի հարկերի ավելի հիմնավորված հարաբերակցությունը կարող է նպաստել հարկային բեռի արդարացի բաշխմանը, պետական ֆինանսների կայունությանը, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և տնտեսական ակտիվության խթանմանը։ Ուսումնասիրության մոտեցումները կարող են կիրառվել հարկային քաղաքականության մշակման, հարկային օրենսդրության կատարելագործման, բյուջետային եկամուտների կանխատեսման և հարկային վարչարարության բարելավման գործընթացներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հարկերի կառուցվածքային հարաբերակցությունը դիտարկում է որպես հարկային քաղաքականության առանցքային խնդիր՝ ընդգծելով պետական եկամուտների ապահովման և հարկային արդարության, տնտեսական արդյունավետության ու հասարակության բարեկեցության միջև հավասարակշռության անհրաժեշտությունը։

Տնտեսագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է պետական սեփականության կառավարման մեթոդաբանական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի վերլուծությանը՝ ընդգծելով պետական ակտիվների արդյունավետ օգտագործման, վերահսկման և բարելավման ժամանակակից մոտեցումները։ Աշխատությունում պետական սեփականությունը դիտարկվում է որպես ազգային տնտեսության ռազմավարական ռեսուրս, որի ճիշտ կառավարումը պայմանավորում է տնտեսական աճը, բյուջետային կայունությունը և հանրային ծառայությունների որակը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման մեթոդաբանությանը՝ ներառյալ ակտիվների գույքագրումը, գնահատումը, արդյունավետության չափման ցուցանիշների մշակումը և կառավարման ցիկլային մոտեցումը։ Քննարկվում են նաև ինստիտուցիոնալ կառուցվածքները՝ պետական կառավարման մարմինների դերակատարությունը, վերահսկողության մեխանիզմները և հանրային հաշվետվողականության համակարգերը։ Աշխատությունում վերլուծվում է նաև միջազգային փորձը՝ պետական սեփականության մասնակի կամ ամբողջական կառավարման մոդելների համեմատությամբ, ինչպես նաև հանրային-մասնավոր գործընկերության հնարավորությունները։ Ընդգծվում է, որ պետական սեփականության արդյունավետ կառավարումը պահանջում է թափանցիկության բարձր մակարդակ, մասնագիտական կարողությունների զարգացում և հստակ իրավական դաշտ, որը կապահովի ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործում և հանրային շահի պաշտպանություն։