Продуктивность возделывания перца в условиях защищенного грунта в зависимости от сорта, площади питания и формирования растений

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի իրացման ներպետական իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել առողջության պահպանման և բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերը, դրա իրականացման մեխանիզմները և այն իրավական խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ այդ իրավունքի գործնական իրացման ընթացքում։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում են մարդու առողջության պահպանման իրավունքի սահմանադրական երաշխիքները, բժշկական օգնության և սպասարկման ոլորտը կարգավորող օրենսդրությունը, պետության և առողջապահական ծառայություններ մատուցող անձանց պարտականությունները, ինչպես նաև պացիենտների հիմնական իրավունքներն ու օրինական շահերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական օգնության հասանելիության, հավասարության, որակի և ժամանակին տրամադրման իրավական երաշխիքներին, ինչպես նաև բժշկական ծառայությունների կազմակերպման և ֆինանսավորման հետ կապված իրավական հարաբերություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորման համադրությունը՝ բացահայտելու իրավական նորմերի միջև հնարավոր անհամապատասխանությունները, կարգավորման բացերը և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև բժշկական գաղտնիության, տեղեկացված համաձայնության, բժշկական միջամտությունից հրաժարվելու, անձնական տվյալների պաշտպանության և բժշկական ծառայությունների վերաբերյալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն ստանալու հետ կապված իրավական հարցերը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել մարդու խախտված իրավունքների պաշտպանության ներպետական մեխանիզմները, այդ թվում՝ վարչական և դատական պաշտպանության հնարավորությունները, ինչպես նաև առողջապահության ոլորտում պետական վերահսկողության և պատասխանատվության միջոցները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմների կատարելագործմանը, օրենսդրական բացերի բացահայտմանը և առողջապահական իրավահարաբերությունների առավել արդյունավետ կարգավորմանը։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է երկրորդային ֆոսֆինների և ֆոսֆինօքսիդների ալկիլացման ռեակցիաների ուսումնասիրությանը՝ ացետիլենային ածխաջրածինների և վինիլհալոգենիդների մասնակցությամբ, ինչպես նաև միջֆազային կատալիզի և գերհիմնային միջավայրերի ազդեցության բացահայտմանը ֆոսֆորօրգանական միացությունների փոխակերպումների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում ֆոսֆոր պարունակող ելանյութերի ռեակցունակության, ածխածին–ֆոսֆոր կապի ձևավորման ընդհանուր օրինաչափությունների և տարբեր ռեակցիոն միջավայրերում ընթացող փոխակերպումների ուղղվածության ուսումնասիրությունն է։ Քննվում է ֆոսֆինների և դրանց օքսիդացված ածանցյալների կառուցվածքի ազդեցությունը քիմիական վարքի վրա, ինչպես նաև չհագեցած օրգանական միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների դերը վերջնական արգասիքների ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում միջֆազային կատալիզի սկզբունքներին, որոնց միջոցով հնարավոր է փոխազդեցության մեջ ներգրավել տարբեր ֆազերում գտնվող բաղադրիչներ և ուսումնասիրել միջավայրի ազդեցությունը ռեակցիայի արդյունավետության ու ընտրողականության վրա։ Գերհիմնային համակարգերը դիտարկվում են որպես բարձր ռեակցունակությամբ միջավայրեր, որոնք կարող են փոփոխել ֆոսֆորօրգանական միացությունների փոխազդեցության ուղիները և նպաստել նոր կառուցվածքային տիպերի ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռեակցիայի հնարավոր մեխանիզմների և կառուցվածք–ռեակցունակություն փոխկապակցվածությունների տեսական մեկնաբանությունը՝ տարբեր ելանյութերի վարքի համեմատական վերլուծության միջոցով։ Ստացված միացությունների կառուցվածքային բնութագրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու փոխակերպումների ուղղվածությունը և բացահայտելու ֆոսֆոր պարունակող նոր ածանցյալների ձևավորման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ֆոսֆորօրգանական միացությունները հետաքրքրություն են ներկայացնում օրգանական սինթեզի, կոորդինացիոն քիմիայի, նյութագիտության և կատալիզի տարբեր ուղղությունների համար, ինչի պատճառով դրանց կառուցվածքային բազմազանության ընդլայնումն ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական նշանակություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆոսֆորօրգանական քիմիայի, օրգանական ռեակցիաների մեխանիզմների և կատալիզի մոտեցումները՝ նպաստելով չհագեցած ածխաջրածինների մասնակցությամբ ֆոսֆոր պարունակող միացությունների փոխակերպումների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն «մարգարե» բառի ծագման պատմալեզվաբանական և ստուգաբանական քննությանը՝ այն դիտարկելով յաֆեթական լեզվաբանական տեսության շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը բառի հնագույն ձևերի, իմաստային զարգացման և հնարավոր լեզվական առնչությունների բացահայտումն է՝ համեմատական նյութի և պատմական լեզվաբանության տվյալների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառի հնչյունական կառուցվածքին, առանձին բաղադրիչների մեկնաբանությանը և դրանց ենթադրվող պատմական փոփոխություններին։ Յաֆեթական մոտեցումը ներկայացնում է լեզվաբանության պատմության որոշակի փուլին բնորոշ տեսական ուղղություն, որի շրջանակում տարբեր լեզուների բառային ու կառուցվածքային ընդհանրությունները մեկնաբանվում էին այսօր հիմնականում չընդունվող սկզբունքներով։ Այդ պատճառով նման ուսումնասիրության գիտական արժեքը կարող է դիտարկվել երկու փոխկապակցված տեսանկյունից՝ որպես կոնկրետ հայերեն բառի ծագումը բացատրելու պատմական փորձ և որպես ժամանակի լեզվաբանական գաղափարների ու մեթոդաբանության արտացոլում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել հայերենի հին գրավոր վկայությունները, հարակից լեզուներում հանդիպող ձևերը և բառի կրոնական ու մշակութային նշանակության պատմական փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև տարբերակել բառի իրական պատմական ծագման խնդիրը և այն մեկնաբանությունը, որն առաջարկվում է յաֆեթական տեսության հիման վրա, քանի որ ժամանակակից պատմահամեմատական լեզվաբանությունը բառերի ազգակցությունն ու փոխառությունները գնահատում է կանոնավոր հնչյունական համապատասխանությունների, ժամանակագրական տվյալների և փաստագրված լեզվական կապերի միջոցով։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են նախկին լեզվաբանական դպրոցները փորձել վերականգնել հայերենի բառապաշարի հնագույն շերտերը և ինչպիսի փաստարկներ են կիրառել իրենց ստուգաբանական վարկածները հիմնավորելու համար։ Միաժամանակ այն կարող է նյութ տրամադրել հայերենի կրոնական բառապաշարի պատմության, իմաստային փոփոխությունների և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի պատմական բառագիտության, ստուգաբանության, պատմահամեմատական լեզվաբանության և լեզվաբանական մտքի պատմության խնդիրները՝ հնարավորություն տալով գնահատել ինչպես տվյալ բառի ծագման վերաբերյալ առաջարկված մեկնաբանությունը, այնպես էլ այն գիտական հայեցակարգը, որի շրջանակում այդ մեկնաբանությունը ձևավորվել է։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 4–7-րդ դասարանների աշակերտների գեղագիտական դաստիարակության կազմակերպման և մանկավարժական ղեկավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը՝ ժողովրդական գեղարվեստական արհեստների ուսուցման գործընթացի շրջանակներում։ Հեղինակը ներկայացնում է գեղագիտական կրթության տեսական հիմքերը, բացահայտում ժողովրդական արվեստի և ավանդական արհեստների դերը սովորողների ստեղծագործական մտածողության, գեղարվեստական ճաշակի, ազգային մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրության և հոգևոր արժեքների ձևավորման գործում։ Աշխատությունում վերլուծվում են ուսուցման մեթոդները, մանկավարժական պայմանները և կրթական տեխնոլոգիաները, որոնք նպաստում են աշակերտների ակտիվ մասնակցությանը, ստեղծագործական ունակությունների զարգացմանը և գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի դերին՝ որպես կրթական գործընթացի կազմակերպիչ և գեղագիտական դաստիարակության առաջնորդ, ինչպես նաև ներկայացվում են արդյունավետ դասավանդման մոդելներ, գործնական փորձ և մեթոդական առաջարկություններ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժներին, արվեստի և տեխնոլոգիայի ուսուցիչներին, կրթության ոլորտի հետազոտողներին, ուսանողներին և գեղագիտական դաստիարակության հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Վ. Ա. Բլոկի և Ա. Բելի վաղ շրջանի քնարերգության մեջ առասպելաստեղծման երևույթի, դրա գեղարվեստական գործառույթների և ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռուսական սիմվոլիզմի երկու կարևոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական վաղ շրջանն է, երբ նրանց պոեզիայում ձևավորվում են այն հիմնական պատկերային, խորհրդանշական և փիլիսոփայական համակարգերը, որոնք հետագայում դառնում են նրանց անհատական գեղարվեստական աշխարհների բնորոշ հատկանիշները։ Աշխատանքը դիտարկում է առասպելաստեղծումը ոչ միայն որպես հին առասպելների, կրոնական պատկերների կամ մշակութային սյուժեների օգտագործում, այլև որպես բանաստեղծական իրականության ինքնուրույն կառուցման եղանակ։ Այս մոտեցման շրջանակում բանաստեղծը վերափոխում է իրականության առանձին երևույթները, կերպարներն ու ապրումները՝ դրանք ներառելով խորհրդանշական և համամարդկային իմաստների ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Բլոկի և Բելի ստեղծագործական աշխարհների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Երկու հեղինակների պոեզիայում առասպելական մտածողությունը կապված է իրականության սովորական սահմանների հաղթահարման, հոգևոր որոնումների և խորհրդավոր աշխարհի զգացողության հետ, սակայն յուրաքանչյուր հեղինակ ձևավորում է դրա արտահայտման սեփական համակարգը։ Բլոկի վաղ քնարերգության մեջ կարևոր դեր են ստանում իդեալական, խորհրդավոր և կանացի կերպարները, որոնք հաճախ վերածվում են բարձրագույն հոգևոր իրականության նշանների։ Կերպարի կոնկրետ կենսագրական կամ իրավիճակային հատկանիշները աստիճանաբար ենթարկվում են խորհրդանշական վերաիմաստավորման՝ ստեղծելով բանաստեղծական առասպելի զգացողություն։ Բելի ստեղծագործական համակարգում ևս էական նշանակություն ունեն խորհրդանշական կերպարները, հոգևոր որոնումը և իրականության երկակի ընկալումը, սակայն նրա գեղարվեստական աշխարհում առավել ընդգծված են գաղափարների, փիլիսոփայական պատկերացումների և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն աղբյուրներին, որոնք մասնակցել են հեղինակների առասպելական մտածողության ձևավորմանը։ Դրանց թվում կարող են լինել քրիստոնեական և հին դիցաբանական ավանդույթները, ռուսական մշակութային ժառանգությունը, եվրոպական սիմվոլիզմը, փիլիսոփայական ուսմունքները և ժամանակաշրջանի ինտելեկտուալ միջավայրում տարածված էզոթերիկ գաղափարները։ Սակայն այդ աղբյուրները հեղինակների ստեղծագործություններում չեն պահպանվում անփոփոխ․ դրանք վերամշակվում են և ստանում անհատական բանաստեղծական նշանակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի և առասպելի հարաբերակցությանը։ Սիմվոլիստական պոեզիայում խորհրդանիշը հաճախ հանդես է գալիս որպես բազմիմաստ նշան, որը չի սահմանափակվում մեկ հստակ մեկնաբանությամբ։ Երբ բազմաթիվ խորհրդանիշներ, կերպարներ և մոտիվներ միավորվում են կայուն համակարգի մեջ, ձևավորվում է յուրօրինակ առասպելական աշխարհ, որտեղ իրականության տարբեր երևույթներ ձեռք են բերում փոխկապակցված և վերաիմաստավորված նշանակություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ժամանակի և տարածության կազմակերպումը։ Վաղ շրջանի բանաստեղծություններում իրական աշխարհը հաճախ ներկայացվում է որպես առօրյա և խորհրդավոր իրականությունների սահմանագիծ, որտեղ սովորական իրադարձությունները կարող են ընկալվել որպես ավելի բարձր կամ գաղտնի նշանակություն ունեցող նշաններ։ Այսպիսի երկշերտ կառուցվածքը նպաստում է առասպելաստեղծ մտածողության ձևավորմանը և ընթերցողին ներգրավում է բանաստեղծական մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև քնարական հերոսի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Հերոսը հաճախ հանդես է գալիս որպես որոնող, սպասող կամ խորհրդավոր աշխարհի հետ հաղորդակցության ձգտող սուբյեկտ, իսկ նրա անձնական ապրումները վերածվում են ավելի ընդհանրական հոգևոր փորձառության։ Այդպիսով անձնական քնարական խոսքը ձեռք է բերում առասպելական ընդհանրացման մակարդակ։ Բլոկի և Բելի ստեղծագործությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր սիմվոլիստական սկզբունքները, այնպես էլ նրանց գեղարվեստական մտածողության տարբերությունները։ Նրանց մոտ առասպելաստեղծումը կարող է ունենալ տարբեր կառուցվածքային և իմաստային շեշտադրումներ՝ կապված հեղինակային աշխարհընկալման, փիլիսոփայական հետաքրքրությունների և գեղարվեստական լեզվի առանձնահատկությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև վաղ շրջանի ստեղծագործություններից հետագա պոետիկայի ձևավորման գործընթացը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված առասպելական մոտիվները և խորհրդանշական պատկերները հետագայում զարգանում ու վերափոխվում։ Այս տեսանկյունից վաղ քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հեղինակների գեղարվեստական համակարգերի ձևավորման կարևոր փուլ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես են Բլոկն ու Բելին իրականության բանաստեղծական վերափոխման միջոցով ստեղծում սեփական խորհրդանշական աշխարհները և ինչ դեր է այդ գործընթացում կատարում առասպելական մտածողությունը։ Թեման կարևոր է ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտության, 20-րդ դարասկզբի ռուս գրականության, առասպելի և գրականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև բանաստեղծական խորհրդանիշի և հեղինակային առասպելի ձևավորման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հին Հայաստանի ներքին կենցաղի, հասարակական կյանքի և առօրյա մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ փորձելով վերականգնել բնակչության կենսակերպի ամբողջական պատկերը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Գրքում ներկայացվում են հին հայկական բնակավայրերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բնակելի տների և տնտեսական շինությունների տիպերը, ընտանեկան կյանքի կազմակերպումը, սոցիալական հարաբերությունները և համայնքային ավանդույթները։ Հեղինակը վերլուծում է նյութական մշակույթի տարրերը՝ կենցաղային գործիքներ, հագուստ, սննդակարգ, արտադրական հմտություններ և արհեստներ, որոնք ձևավորել են հասարակության ամենօրյա կյանքը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական տվյալների, գրավոր աղբյուրների և ազգագրական զուգահեռների համադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հին Հայաստանի սոցիալ-մշակութային միջավայրի առավել ամբողջական պատկեր։ Քննարկվում են նաև ընտանեկան և համայնքային կառուցվածքի առանձնահատկությունները, ավանդույթների և հավատալիքների ազդեցությունը կենցաղի վրա, ինչպես նաև տնտեսական գործունեության հիմնական ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պատմության, հնագիտության և մշակութաբանության համար՝ նպաստելով հին հասարակության առօրյա կյանքի և մշակութային ինքնության խորքային ըմբռնմանը։