Մաթեմատիկական անալիզ խնդիրներ

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության մարքեթինգային մակրոմիջավայրի գնահատման ցուցանիշների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով մակրոտնտեսական, սոցիալական, տեխնոլոգիական և ինստիտուցիոնալ գործոնների ազդեցությունը շուկայական հարաբերությունների զարգացման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ձևավորել և վերլուծել այն ցուցանիշների համակարգը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել երկրի մարքեթինգային միջավայրը և դրա ազդեցությունը տնտեսվարող սուբյեկտների գործունեության վրա։ Ուսումնասիրվում են մակրոմիջավայրի հիմնական բաղադրիչները՝ տնտեսական աճի տեմպերը, գնաճը, գործազրկությունը, բնակչության եկամուտները, սպառողական վարքագիծը, մրցակցային միջավայրը, ինչպես նաև պետական կարգավորման և հարկային քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարքեթինգային վերլուծության ցուցանիշների համակարգման և դասակարգման մեթոդներին, որոնք թույլ են տալիս ապահովել տեղեկատվության համադրելիություն և կիրառելիություն ռազմավարական որոշումների ընդունման գործընթացում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է միջազգային փորձը՝ մակրոմիջավայրի գնահատման ինդեքսների մշակման և կիրառման ոլորտում, ինչպես նաև դրանց ադապտացման հնարավորությունները Հայաստանի տնտեսության պայմաններում։ Միաժամանակ վերլուծվում է մակրոմիջավայրի փոփոխությունների ազդեցությունը ձեռնարկությունների մարքեթինգային ռազմավարությունների ձևավորման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է մարքեթինգի և մակրոտնտեսական վերլուծության ոլորտում՝ նպաստելով ՀՀ տնտեսության մարքեթինգային միջավայրի գնահատման ավելի համակարգված և արդյունավետ մեթոդաբանության մշակմանը։

Ինֆորմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է վիրտուալ միջավայրերում հիշողության կառավարման տեսական և գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով համակարգչային համակարգը կազմակերպում, բաշխում, վերահսկում և ազատում է հիշողության ռեսուրսները վիրտուալ մեքենաների, մեկուսացված միջավայրերի և այլ վիրտուալացված համակարգերի աշխատանքի ընթացքում։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ վիրտուալացման պայմաններում հիշողության կառավարումն ունի լրացուցիչ բարդություն, քանի որ ֆիզիկական հիշողության ռեսուրսները պետք է արդյունավետորեն բաշխվեն մի քանի վիրտուալ համակարգերի միջև՝ պահպանելով դրանց կատարողականությունը, կայունությունն ու մեկուսացվածությունը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել վիրտուալ հիշողության հասցեավորման սկզբունքները, ֆիզիկական և վիրտուալ հասցեների փոխակերպման մեխանիզմները, էջավորման համակարգերը, հիշողության քարտեզավորումը, քեշավորման գործընթացները և հիշողության դինամիկ բաշխման տարբեր մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են, երբ միաժամանակ գործող վիրտուալ մեքենաները մրցակցում են նույն ֆիզիկական հիշողության ռեսուրսների համար։ Այդ համատեքստում կարևորվում են հիշողության գերաբաշխումը, էջերի փոխանակումը, հիշողության վերականգնումը, ռեսուրսների սահմանափակումը և տարբեր վիրտուալ միջավայրերի միջև հիշողության արդյունավետ բաշխումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հիշողության կառավարման այնպիսի տեխնոլոգիաներին, որոնք հնարավորություն են տալիս նվազեցնել կրկնվող տվյալների պահպանման ծախսը, բարձրացնել ֆիզիկական հիշողության օգտագործման արդյունավետությունը և կանխել առանձին վիրտուալ մեքենաների կողմից ընդհանուր ռեսուրսների անհամաչափ սպառումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կատարողականության գնահատմանը, քանի որ հիշողության կառավարման սխալ ընտրված ռազմավարությունները կարող են մեծացնել հասցեների փոխակերպման ծախսերը, էջային խափանումների հաճախականությունը և համակարգի ընդհանուր ուշացումները։ Աշխատանքի գիտական և գործնական նշանակությունը պայմանավորված է վիրտուալացման լայն կիրառությամբ ամպային հաշվարկներում, սերվերային ենթակառուցվածքներում, տվյալների կենտրոններում, փորձարկման միջավայրերում և ժամանակակից ծրագրային համակարգերում։ Արդյունավետ հիշողության կառավարումը նման համակարգերում անհրաժեշտ է ոչ միայն բարձր արտադրողականություն ապահովելու, այլև ռեսուրսների մեկուսացվածությունն ու համակարգի կայունությունը պահպանելու համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել օպերացիոն համակարգերի, համակարգչային ճարտարապետության, վիրտուալացման և ամպային տեխնոլոգիաների մասնագետներին, ծրագրավորողներին, համակարգային ադմինիստրատորներին, հետազոտողներին և համակարգչային գիտության ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու վիրտուալացված համակարգերում հիշողության կառավարման հիմնական սկզբունքները, առկա մեխանիզմների առավելություններն ու սահմանափակումները և դրանց օպտիմալացման հնարավոր ուղղությունները։

Պատմություն

Հրատարակությունը 1969 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների համար կազմված նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույց է, որը մեկտեղում է տվյալ ժամանակահատվածին վերաբերող պատմական, մշակութային, գիտական, հասարակական և այլ նշանակալի ամսաթվեր։ Նյութը դասավորված է ժամանակագրական սկզբունքով՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հեշտությամբ գտնել տարբեր իրադարձությունների, տարելիցների և նշանավոր անհատների կյանքի կարևոր ամսաթվերը։ Օրացույցը կարող է ներառել պատմական իրադարձությունների տարեդարձեր, մշակույթի, գրականության, արվեստի և գիտության ներկայացուցիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև հասարակական և մշակութային նշանակություն ունեցող այլ օրեր։ Հրատարակությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տեղեկատու, այլև որպես իր ժամանակաշրջանի պատմական և մշակութային հիշողությունն արտացոլող աղբյուր, քանի որ ներկայացված ամսաթվերը ցույց են տալիս, թե տվյալ ժամանակաշրջանում որ իրադարձություններն ու անհատներն էին առանձնացվում որպես հանրային հիշողության համար կարևոր։ Նյութը կարող էր կիրառվել գրադարաններում, կրթական և մշակութային հաստատություններում՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական-մշակութային միջոցառումների, դասախոսությունների, զրույցների և ընթերցանության կազմակերպման նպատակով։ Ամիսների առանձին ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս գործնականորեն օգտագործել տեղեկատուն՝ անհրաժեշտ ամսաթվերը արագ գտնելու և դրանց հիման վրա համապատասխան միջոցառումներ պլանավորելու համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, մատենագետների, գրադարանավարների, մշակութաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային ու տեղեկատվական ժառանգությունն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս մատենագիտական աշխատությունը ներկայացնում է 1901–1920 թվականներին հրատարակված հայկական գրական ժառանգության համակողմանի և համակարգված ցանկը՝ ընդգրկելով տարբեր բնագավառների, թեմաների և ժանրերի հրատարակություններ։ Այն արժեքավոր աղբյուր է գրքագիտությամբ, գրադարանագիտությամբ, պատմությամբ, մշակույթով և հայագիտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ինչպես նաև գիտաշխատողների և ուսանողների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությունը, գրական ու գիտական զարգացումները և հայկական տպագիր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հրատարակության մեջ գրքերը դասակարգված և նկարագրված են մատենագիտական սկզբունքներին համապատասխան՝ ներառելով հեղինակների, վերնագրերի, հրատարակության վայրերի, տարեթվերի և այլ կարևոր տվյալներ, որոնք նպաստում են անհրաժեշտ նյութերի արագ որոնմանն ու նույնականացմանը։ Այն նաև կարևոր փաստագրական աղբյուր է, որն արտացոլում է XX դարի սկզբի հասարակական, կրթական, մշակութային և մտավոր կյանքի զարգացումները՝ ընթերցողին տրամադրելով ժամանակաշրջանի գրքային արտադրության ամբողջական և արժանահավատ պատկեր։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի, ռուսերենի և անգլերենի դարձվածաբանական համակարգերում բնության երևույթների անվանումներ պարունակող կայուն արտահայտությունների զուգադրական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն դարձվածային միավորներն են, որոնց բաղադրիչներում հանդիպում են անձրևի, քամու, ամպրոպի, կայծակի, ձյան, սառնամանիքի, մառախուղի, արևի, ամպերի և բնական այլ երևույթների անվանումներ։ Դրանք դիտարկվում են ոչ միայն բառային կազմի, այլև իմաստային կառուցվածքի, պատկերավորության, գործածության և մշակութային պայմանավորվածության տեսանկյունից։ Քննվում է, թե բնական աշխարհի մասին պատկերացումները ինչպես են վերաիմաստավորվում լեզվում և դառնում մարդու բնավորությունը, հոգեվիճակը, վարքը, հասարակական հարաբերությունները կամ տարբեր կենսական իրավիճակներ բնութագրող փոխաբերական միջոցներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երեք լեզուներում իմաստով ու պատկերային հիմքով համարժեք դարձվածքների, մասնակի համապատասխանությունների և միայն մեկ լեզվամշակութային միջավայրին բնորոշ միավորների առանձնացմանը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես համընդհանուր մտածողական օրինաչափությունները, այնպես էլ հայ, ռուս և անգլախոս լեզվակիրների աշխարհընկալման ազգային առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են դարձվածքների իմաստաբանական խմբերը, փոխաբերական և փոխանվանական կառուցվածքները, հուզարտահայտչական երանգները, ոճական արժեքը և խոսքային տարբեր իրավիճակներում դրանց գործառությունը։ Կարևորվում է նաև բնության երևույթի սկզբնական բառային իմաստի և ամբողջ դարձվածքի վերաիմաստավորված նշանակության հարաբերակցությունը՝ պարզելու համար դարձվածային իմաստի ձևավորման մեխանիզմները։ Զուգադրական քննությունը կարող է առանձնահատուկ նշանակություն ունենալ թարգմանաբանության համար, քանի որ բառացիորեն նման արտահայտությունները տարբեր լեզուներում միշտ չէ, որ ունեն նույն նշանակությունը կամ գործածության պայմանները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել նաև օտար լեզուների ուսուցման, երկլեզու և բազմալեզու դարձվածաբանական բառարանների կազմման ու միջմշակութային հաղորդակցության ուսումնասիրության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դարձվածաբանության, իմաստաբանության, զուգադրական լեզվաբանության և լեզվամշակութաբանության մոտեցումները՝ բնության երևույթների լեզվական պատկերավորման միջոցով երեք լեզուների ընդհանրություններն ու ազգային-մշակութային տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում բառակազմական միջոցների գործառական, գործաբանական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով բառերի կառուցվածքային փոփոխությունը, նոր բառերի ստեղծումը և արդեն գոյություն ունեցող միավորների վերաիմաստավորումը մասնակցում են կերպարների խոսքի ձևավորմանը, հաղորդակցական նպատակների արտահայտմանը և դրամատիկական իրավիճակների ստեղծմանը։ Քննվում են ածանցումը, բառաբարդումը, փոխակարգումը և անգլերենի բառակազմական համակարգին բնորոշ այլ միջոցներ՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն դրանց կառուցվածքին, այլև կոնկրետ խոսքային միջավայրում ձեռք բերած նշանակությանը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում հեղինակային նորակազմություններին և բառային ստեղծագործականությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է դառնում արտահայտել կերպարների հուզական վիճակը, վերաբերմունքը, գնահատականը, հեգնանքը, հակադրությունը կամ խոսքային անհատականությունը։ Գործաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է, թե բառակազմական ընտրությունն ինչպես է պայմանավորված խոսողի նպատակով, հաղորդակցական իրավիճակով, զրուցակիցների փոխհարաբերություններով և դրամատիկական համատեքստով։ Ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նման լեզվական միավորների դերը արտահայտչականության, պատկերավորության, հումորային կամ երգիծական ազդեցության և կերպարային խոսքի տարբերակման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սոցիալական դիրքի, մասնագիտական պատկանելության և խոսքային վարքագծի արտացոլումը կերպարների բառապաշարում, քանի որ տարբեր բառակազմական ձևերի ընտրությունը կարող է ծառայել նաև նրանց անհատականացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր ժանրերի պիեսների համեմատություն՝ բացահայտելով բառակազմական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները ողբերգական, կատակերգական և պատմական դրամատուրգիական համատեքստերում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լեզվական ձևի և գեղարվեստական իմաստի փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, որ բառակազմությունը գրական տեքստում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բառապաշարի հարստացման եղանակ, այլև որպես հեղինակային ոճի կառուցման կարևոր գործիք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառակազմության տեսության, գործաբանության, լեզվաոճագիտության և գրական տեքստի լեզվաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելու դրամատուրգիական խոսքում բառային կառուցվածքի հաղորդակցական և գեղարվեստական ներուժը։