Ռեզա շահ Փահլավիի կառավարության ներքին քաղաքականությունն Իրանում (1925-1941թթ.)

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է հայկական վիմագրական ժառանգությունը՝ վերծանելով քարերի, եկեղեցիների, խաչքարերի և հուշարձանների վրա պահպանված արձանագրությունները։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի պատմության, լեզվի և մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հիմնական բովանդակությունը․ Վիմագրության էությունը Քարե արձանագրությունների ուսումնասիրություն որպես պատմական աղբյուր։ Հայկական արձանագրությունների տեսակները Եկեղեցական, իրավական, նվիրատվական և հուշարձանային գրություններ։ Լեզվական առանձնահատկություններ Հին և միջնադարյան հայերենի կիրառումը վիմագրերում։ Պատմական տեղեկություններ Թագավորների, իշխանների, եկեղեցիների և հասարակական կյանքի մասին տվյալներ։ Մշակութային նշանակություն Վիմագրերի դերը որպես պատմության ճշգրիտ և անմիջական վկայություններ։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2005 թվականներին Իրանի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության ժամանակաշրջանը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն սկսվում է Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո նոր միջպետական հարաբերությունների հաստատմամբ և ավարտվում է երկու երկրների միջև հարաբերությունների հարաբերական կարգավորման փուլում։ Իրանը Ադրբեջանի անկախությունը ճանաչել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 12-ին։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը երկկողմ քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման նախադրյալների ուսումնասիրությունն է։ Երկու պետությունների միջև գոյություն ունեին պատմական, մշակութային, կրոնական և աշխարհագրական կապեր, սակայն անկախ Ադրբեջանի ի հայտ գալը միաժամանակ ստեղծեց Իրանի համար նոր աշխարհաքաղաքական և ներքին անվտանգության խնդիրներ։ Իրանական կողմի համար զգայուն հարց էր Ադրբեջանի ազգային ինքնության և քաղաքական գաղափարների հնարավոր ազդեցությունը Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջանների ադրբեջանախոս բնակչության վրա։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի իշխանությունները մտահոգված էին Իրանի քաղաքական ազդեցությամբ և նրա հարաբերություններով Հայաստանի հետ։ Այս հանգամանքները սկզբնական շրջանում սահմանափակեցին երկկողմ հարաբերությունների արագ խորացումը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցության վերլուծությունը։ Թեև Իրանը հանդես էր գալիս տարածաշրջանային կայունության և տարածքային ամբողջականության պահպանման օգտին և տարբեր փուլերում փորձել էր միջնորդական դեր ստանձնել, նրա հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հակամարտության որոշ փուլերում Երևանի նկատմամբ ցուցաբերած աջակցությունը Բաքվում ընկալվում էին որպես լուրջ խոչընդոտ։ Իրանը 1992 և 2000 թվականներին փորձել է նպաստել հակամարտության կարգավորմանը, սակայն այդ միջնորդական նախաձեռնությունները վերջնական արդյունքի չեն հանգեցրել։ Քաղաքական հարաբերությունների վրա էապես ազդել են նաև երկու երկրների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները։ Ադրբեջանը անկախության առաջին տարիներին ձգտում էր ընդլայնել կապերը Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետ, մինչդեռ Իրանը փորձում էր պահպանել իր ազդեցությունն ու դիրքերը Հարավային Կովկասում և զգուշությամբ էր վերաբերվում տարածաշրջանում արևմտյան և թուրքական ազդեցության աճին։ Այս հակասությունները հատկապես արտահայտվեցին անվտանգության և ռազմավարական համագործակցության ոլորտներում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի և բնական պաշարների օգտագործման խնդիրը։ Կասպից ծովի հատակի բաժանման վերաբերյալ երկու երկրների դիրքորոշումները զգալիորեն տարբերվում էին, իսկ նավթային հանքավայրերի շահագործման և էներգետիկ նախագծերի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները պարբերաբար սրում էին հարաբերությունները։ 2001 թվականին Կասպից ծովում նավթային հետախուզական աշխատանքների հետ կապված միջադեպը ցույց տվեց, որ տնտեսական շահերի և տարածքային վեճերի համադրությունը կարող էր վերածվել լուրջ անվտանգության խնդրի։ Աշխատանքի տնտեսական բաղադրիչը կարող է ընդգրկել երկկողմ առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտային հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության և սահմանամերձ տնտեսական կապերի զարգացումը։ Անկախության առաջին տարիներին Ադրբեջանի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, իսկ արտաքին շուկաների հասանելիությունը սահմանափակ էր, ինչի պայմաններում հարևան Իրանի հետ առևտրատնտեսական կապերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Իրանական շուկան և ներդրողները հետաքրքրված էին նորանկախ Ադրբեջանի տնտեսությամբ, իսկ ցամաքային հարևանությունը նպաստում էր փոխադարձ առևտրի կազմակերպմանը։ Սակայն տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը հավասարաչափ և շարունակական չի եղել։ Տվյալների համաձայն՝ 1995 թվականին Իրանի բաժինը Ադրբեջանի ընդհանուր արտաքին առևտրաշրջանառության մեջ կազմել է մոտ 20,2%, մինչդեռ 2000 թվականին այն նվազել է մինչև 2,2%, իսկ 2005 թվականին կազմել է մոտ 2,8%։ Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների տնտեսական փոխկապակցվածությունը ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել է և կախված է եղել ինչպես քաղաքական հարաբերությունների վիճակից, այնպես էլ Ադրբեջանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումից։ Էներգետիկ համագործակցությունը հետազոտության առանձնահատուկ թեմաներից է։ Ադրբեջանի նավթային պաշարների նկատմամբ միջազգային հետաքրքրության աճը փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Իրանը ցանկանում էր ներգրավվել տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերում և իր տարածքը օգտագործել նավթի և գազի տարանցման համար, մինչդեռ Ադրբեջանը զարգացնում էր այլընտրանքային ուղիներ՝ հատկապես Թուրքիայի և արևմտյան շուկաների ուղղությամբ։ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի նախագծում Իրանի չներգրավվելը խորացրեց տնտեսական և աշխարհաքաղաքական մրցակցության բաղադրիչը։ Տրանսպորտային և հաղորդակցական համագործակցությունը, ընդհակառակը, կարող էր ծառայել որպես հարաբերությունների կայունացման գործոն։ Երկու երկրների ընդհանուր սահմանը, Նախիջևանի առանձնահատուկ աշխարհագրական դիրքը և Իրանի տարածքով հաղորդակցության հնարավորությունները տնտեսական կապերի զարգացման համար կարևոր նշանակություն ունեին։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերություններում տնտեսական շահերը հաճախ հանդես էին գալիս որպես քաղաքական լարվածությունը մեղմելու գործոն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև 1990-ականների վերջից հարաբերությունների աստիճանական բարելավման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի փոխայցելությունները և քաղաքական երկխոսության ակտիվացումը վկայում էին այն մասին, որ երկու կողմերն էլ փորձում էին խուսափել հարաբերությունների ամբողջական վատթարացումից։ Ադրբեջանի նախագահ Հեյդար Ալիևի այցերը Իրան և իրանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների շփումները Բաքվի հետ նպաստեցին երկխոսության պահպանմանը։ 2001 թվականի Կասպիցյան ճգնաժամից հետո ևս կողմերը ձգտեցին վերականգնել հարաբերությունների կայունությունը։ Հեյդար Ալիևի 2002 թվականի այցը Իրան այդ գործընթացի կարևոր փուլերից էր։ Հետագա հարաբերությունների բարելավմանը նպաստեց նաև 2004 թվականին Իրանի նախագահ Մոհամմադ Խաթամիի այցը Ադրբեջան։ Այցի ընթացքում կողմերը կարողացան առաջընթաց արձանագրել մի շարք երկկողմ հարցերում, թեև Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի խնդիրը մնաց չլուծված։ 2004-2005 թվականները կարելի է դիտարկել հարաբերությունների հարաբերական մերձեցման կարևոր փուլ։ 2004 թվականին բացվեց Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը Թավրիզում, իսկ 2005 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պաշտոնական այց կատարեց Իրան։ Այդ ժամանակահատվածում կողմերը փորձում էին ընդլայնել տնտեսական համագործակցությունը և նվազեցնել քաղաքական տարաձայնությունների ազդեցությունը երկկողմ կապերի վրա։ Միաժամանակ հարաբերություններում պահպանվում էին հիմնարար հակասություններ։ Դրանց թվում էին Կասպից ծովի բաժանման հարցը, Ադրբեջանի կապերը ԱՄՆ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ, Իսրայելի հետ Բաքվի համագործակցությունը, Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կողմերի տարբեր դիրքորոշումները և Իրանի ներքին ադրբեջանական բնակչության խնդիրը։ Այդ գործոնների պատճառով հարաբերությունների բարելավումը լիարժեք ռազմավարական դաշինքի չվերածվեց և հիմնականում պահպանվեց զգուշավոր փոխգործակցության շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել այն եզրահանգումը, որ 1991-2005 թվականներին իրանա-ադրբեջանական հարաբերությունները զարգացել են համագործակցության և հակասությունների զուգահեռ ազդեցության ներքո։ Տնտեսական շահերը, ընդհանուր սահմանը, մշակութային և կրոնական կապերը նպաստել են երկխոսության պահպանմանը, մինչդեռ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը, էներգետիկ շահերը, Ղարաբաղյան հակամարտությունը, Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակը և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները պարբերաբար սահմանափակել են հարաբերությունների խորացումը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն երկու պետությունների երկկողմ հարաբերությունների պատմությունը հասկանալու, այլև 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգը և տնտեսական շահերի ու արտաքին քաղաքականության փոխազդեցությունը գնահատելու համար։

Տեխնոլոգիա

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է թերմանախալարված (նախալարված) մետաղական կոնստրուկցիաների հաշվարկման, նախագծման և պատրաստման ճարտարագիտական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով բարձր ամրության և ձևափոխությունների վերահսկման պահանջները ժամանակակից շինարարական ինժեներիայում։ Աշխատությունում դիտարկվում է նախալարված մետաղական համակարգերի աշխատանքային սկզբունքը, որտեղ արտաքին բեռներին դիմակայելու ունակությունը ապահովվում է նախնական լարվածությունների ստեղծմամբ, ինչը թույլ է տալիս նվազեցնել դեֆորմացիաները և բարձրացնել կրողունակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվարկային մեթոդներին՝ ներառյալ ստատիկ և դինամիկ բեռնվածությունների մոդելավորումը, նյութերի առաձգական և պլաստիկ վարքի գնահատումը, ինչպես նաև վերջավոր տարրերի մեթոդի կիրառումը բարդ կոնստրուկտիվ համակարգերի վերլուծության համար։ Քննարկվում են նաև նախագծման փուլում կիրառվող ինժեներական լուծումները՝ կապերի օպտիմալացում, լարվածությունների բաշխման վերահսկում և անվտանգության գործակիցների ճիշտ ընտրություն։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ նման կոնստրուկցիաների պատրաստման տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները՝ եռակցում, հավաքում և լարվածության կիրառման փուլերը, վճռորոշ դեր ունեն վերջնական կառուցվածքի հուսալիության և երկարաժամկետ շահագործման արդյունավետության ապահովման գործում։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում զբոսաշրջության զարգացման հիմնախնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր ուղիները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Գիլան նահանգի Լահիջան քաղաքի օրինակին։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ տարածաշրջանի զբոսաշրջային ներուժը մեծապես պայմանավորված է նրա աշխարհագրական դիրքով, բնական լանդշաֆտների բազմազանությամբ, կլիմայական բարենպաստ պայմաններով և մշակութային-պատմական ժառանգությամբ, սակայն այդ ներուժը լիարժեք չի օգտագործվում մի շարք կառուցվածքային և կազմակերպչական խնդիրների պատճառով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ենթակառուցվածքների անբավարար զարգացմանը, տրանսպորտային հասանելիության սահմանափակումներին, հյուրանոցային և սպասարկման ոլորտի ոչ բավարար մակարդակին, ինչպես նաև միջազգային զբոսաշրջիկների ներգրավման դժվարություններին՝ կապված տեղեկատվական և մարքեթինգային ռազմավարությունների թերի լինելու հետ։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև զբոսաշրջության կառավարման ինստիտուցիոնալ խնդիրները, պետական քաղաքականության արդյունավետության հարցերը և տեղական համայնքների ներգրավվածության մակարդակը ոլորտի զարգացման գործընթացում։ Միաժամանակ ներկայացվում են լուծման ուղիներ՝ ներառյալ ենթակառուցվածքների արդիականացումը, ներդրումների խրախուսումը, մշակութային և էկոտուրիզմի զարգացումը, ինչպես նաև թվային հարթակների կիրառումը զբոսաշրջային ծառայությունների առաջխաղացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ Լահիջանի զբոսաշրջային զարգացման համար անհրաժեշտ է համալիր մոտեցում՝ համադրելով տնտեսական, կառավարչական և մշակութային գործոնները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է բնակչության պարենային ապահովության տնտեսավիճակագրական գնահատման մեթոդաբանության մշակմանը և դրա կիրառական վերլուծությանը՝ Armenia-ի տվյալների հիման վրա։ Գրքում ուսումնասիրվում են պարենային անվտանգության հիմնական ցուցանիշները՝ ներառյալ սննդամթերքի մատչելիությունը, ֆիզիկական հասանելիությունը, սննդային սպառման կառուցվածքը և բնակչության սոցիալ-տնտեսական խոցելիությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է գնահատման վիճակագրական մեթոդներ՝ ինդեքսային վերլուծություն, բազմագործոն մոդելավորում և համեմատական վերլուծության մոտեցումներ, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել պարենային ապահովության մակարդակի փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում և տարածաշրջանային կտրվածքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աղքատության, եկամուտների անհավասարության, գյուղատնտեսական արտադրության և շուկայական գների ազդեցությանը պարենային անվտանգության վրա։ Քննարկվում են նաև պետական քաղաքականության գործիքները, որոնք ուղղված են պարենային համակարգի կայունության բարձրացմանը և բնակչության սննդային կարիքների ապահովմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, վիճակագիրների, գյուղատնտեսական քաղաքականության մասնագետների և սոցիալական զարգացման ոլորտի հետազոտողների համար։

Գրականություն

Գերմանաբնակ թուրք միգրանտների սոցիալական և մշակութային խնդիրների արտացոլումը թուրքական արձակում 1960–2000-ական թվականներին ձևավորվել է որպես կարևոր գրական և սոցիալ-մշակութային ուղղություն, որը կապված է հատկապես «գաստարբայթեր» (Gastarbeiter) աշխատանքի միգրացիայի հետ՝ սկսած 1960-ականներից, երբ Թուրքիայից մեծ թվով աշխատուժ տեղափոխվեց Գերմանիա տնտեսական պայմանագրերի շրջանակում։ Այս երևույթը աստիճանաբար դարձավ գրական թեմա, որտեղ թուրք գրողները սկսեցին անդրադառնալ միգրանտների երկակի ինքնությանը, լեզվական և մշակութային օտարացմանը, սոցիալական մեկուսացմանը և հայրենիքի ու ընդունող երկրի միջև մշտական հոգեբանական լարվածությանը։ «Գաստարբայթերական գրականության» կայացումը պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ միգրանտների առաջին և երկրորդ սերունդները սկսեցին արտահայտել իրենց փորձառությունները գրականության միջոցով՝ ստեղծելով նոր թեմատիկ դաշտ, որտեղ կենտրոնական են դարձել ինքնության ճգնաժամը, ինտեգրման դժվարությունները, խտրականությունը և սոցիալական անհավասարությունը։