Ռուսաստանի համառոտ պատմություն

History

Ն. Վ. Հարությունյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Կարմիր բլուր հնագիտական հուշարձանի տարածքում հայտնաբերված ուրարտական նոր արձանագրությունները՝ դրանք դիտարկելով որպես Ուրարտուի պատմության և մշակույթի կարևոր գրավոր սկզբնաղբյուրներ։ Ուրարտական արձանագրությունները, որոնք հիմնականում պահպանվել են սեպագիր գրությամբ, արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում պետության կառավարման համակարգի, արքայական գործունեության, ռազմական արշավանքների, շինարարական նախաձեռնությունների, տնտեսական կազմակերպման և կրոնական պատկերացումների մասին։ Կարմիր բլուրը՝ հին Թեյշեբաինի քաղաքի տարածքը, ուրարտական շրջանի կարևոր հնագիտական կենտրոններից է, որտեղ հայտնաբերված գրավոր նյութերը լրացնում են քաղաքի և ամբողջ պետության պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը ենթադրում է դրանց ընթերցում, լեզվական և բովանդակային վերլուծություն, ինչպես նաև պատմական համատեքստի պարզաբանում։ Նորահայտ վկայությունների համադրումը նախկինում հայտնի սեպագիր նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս ճշգրտելու պատմական տեղեկությունները, տեղանուններն ու անձնանունները և բացահայտելու ուրարտական պետական կյանքի տարբեր կողմերը։ Աշխատությունը կարևոր է ուրարտագիտության, սեպագրագիտության, հնագիտության և Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության համար։

Other Subjects

Գիրքը 1827 թվականի վերաբերյալ տեղեկատու բնույթի հրատարակություն է, որի վերնագիրը մատնանշում է տարվա մասին տեղեկությունների ներկայացումը։ Նմանատիպ գրքերը կարևոր դեր են ունեցել ժամանակի հաշվարկման, ընթացիկ տեղեկությունների պահպանման և ընթերցողին անհրաժեշտ տվյալներ հասանելի դարձնելու գործում։ Դրանք կարող էին ծառայել որպես գործնական ուղեցույց՝ օգնելով կողմնորոշվել տարվա ժամանակային հաջորդականության և տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկությունների մեջ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կալկաթայի հայ համայնքի կրթական ու տպագրական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Մարդասիրական ճեմարանի տպագրական գործունեությունը կապված էր հայերեն գրավոր մշակույթի պահպանման, կրթական նյութերի տարածման և համայնքային մտավոր կյանքի զարգացման հետ։ Այս հրատարակությունը կարող է դիտարկվել որպես 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգության մի մաս, որն արտացոլում է տեղեկատու գրականության գործնական նշանակությունը և հայերեն տպագրության աշխարհագրական տարածվածությունը։ Այն արժեքավոր է հայ գրքի պատմությամբ, Կալկաթայի հայ համայնքի մշակութային կյանքով և ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությամբ հետաքրքրվողների համար։

Religion

Աշխատությունը ներկայացնում է հին հրեական փիլիսոփայական և աստվածաբանական մտքի կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Ալեքսանդրացի Փիլոնի երկերի հայերեն պահպանված նյութերը։ Փիլոնի ստեղծագործական ժառանգությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի հրեական կրոնական ավանդույթի և հունական փիլիսոփայության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար, քանի որ նա աստվածաշնչյան պատմություններն ու պատվիրանները մեկնաբանել է փիլիսոփայական, այլաբանական և բարոյագիտական մոտեցումներով։ Ժողովածուում ընդգրկված են Ծննդոց և Ելք գրքերի մեկնություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աշխարհի արարման, մարդու ստեղծման, աստվածային նախախնամության, հավատքի, ազատության և բարոյական պատասխանատվության վերաբերյալ գաղափարները։ Սամսոնի մասին ճառը կապված է աստվածաշնչյան հերոսի կյանքի, ուժի, հավատի և մարդկային թուլությունների թեմաների հետ, իսկ Հովնանի պատմության մեկնությունը բացահայտում է հնազանդության, ապաշխարության, աստվածային ողորմության և մարդու հոգևոր վերափոխման հարցերը։ Երեք մանկանց մասին պատմությունը վերաբերում է կրոնական համոզմունքներին հավատարիմ մնալու, փորձությունների դիմակայելու և աստվածային պաշտպանության գաղափարներին։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում Փիլոնի այլաբանական մեկնության եղանակը, որի միջոցով աստվածաշնչյան անձինք, իրադարձություններն ու պատկերները ձեռք են բերում նաև ներքին հոգևոր և բարոյական նշանակություն։ Երկը կարևոր աղբյուր է հայերեն թարգմանական գրականության, աստվածաշնչյան մեկնողական ավանդույթի և անտիկ փիլիսոփայական մտքի հայերեն փոխանցման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է թե՛ աստվածաբանությամբ ու փիլիսոփայությամբ հետաքրքրվողների, թե՛ հին գրականության, մեկնողական մեթոդների և հայ մտավոր մշակույթի պատմությունն ուսումնասիրողների համար։

Other Subjects

Արժեքի աշխատանքային տեսությունը տնտեսական մտքի կարևոր դասական տեսություններից է, որը բացատրում է ապրանքների և ծառայությունների արժեքի ձևավորումը որպես հիմնականում մարդկային աշխատանքի արդյունք, այս տեսության համաձայն՝ ապրանքի իրական արժեքը պայմանավորված է այն աշխատանքի քանակով և որակով, որը ծախսվել է դրա արտադրության վրա, և այն զարգացել է հատկապես Ադամ Սմիթի, Դավիդ Ռիկարդոյի և հետագայում Կարլ Մարքսի աշխատություններում, որտեղ Մարքսը այն օգտագործել է կապիտալիստական համակարգում հավելյալ արժեքի ձևավորման մեխանիզմը բացատրելու համար՝ ընդգծելով, որ աշխատուժը ստեղծում է արժեք, սակայն դրա մի մասը յուրացվում է կապիտալի սեփականատերերի կողմից որպես շահույթ, այս տեսությունը կարևոր դեր է խաղացել դասական քաղաքական տնտեսության և մարքսիստական տնտեսագիտության ձևավորման մեջ՝ փորձելով ցույց տալ, որ տնտեսական հարաբերությունների հիմքում կանգնած են արտադրական գործընթացները և աշխատանքի սոցիալական բնույթը, թեև ժամանակակից տնտեսագիտության մեջ այն հաճախ համադրվում կամ փոխարինվում է արժեքի սուբյեկտիվ և մարգինալ օգտակարության տեսություններով, այնուամենայնիվ այն շարունակում է մնալ տնտեսական մտքի պատմության հիմնարար գաղափարներից մեկը, որը օգտագործվում է տնտեսական անհավասարության, արտադրական հարաբերությունների և կապիտալի բաշխման վերլուծության մեջ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է օսմանյան թուրքերենի քերականությանը՝ մասնավորապես բառերի ձևափոխության և խոսքի մասերի քերականական ձևերի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է ներկայացնել բառերի կազմության ու փոփոխության կանոնները, գոյականների և բայերի ձևերը, քերականական վերջավորությունների կիրառությունը, ինչպես նաև բառերի միջև քերականական կապերի արտահայտման եղանակները։ Օսմանյան թուրքերենը, որը գործածվել է Օսմանյան կայսրության պետական կառավարման, գրագրության, գրականության և կրթության մեջ, առանձնանում էր թուրքերեն քերականական կառուցվածքի, արաբերեն ու պարսկերեն բառապաշարի և գրավոր լեզվի ավանդույթների համադրությամբ։ Նմանատիպ ձեռնարկները կարևոր նշանակություն են ունեցել լեզվի կանոնավոր ուսուցման, գրավոր խոսքի զարգացման և պաշտոնական ու գրական տեքստերի ընթերցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել օսմանյան լեզվաբանության, թուրքերենի պատմական քերականության, հայերենով լեզվական գիտելիքների փոխանցման և Կոստանդնուպոլսի կրթական ու հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է նաև օգտակար լինել հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են հայերենով կազմված օսմանյան թուրքերենի դասագրքերը և լեզուների փոխազդեցությունը բազմալեզու հասարակության մեջ։ Գրքի կոնկրետ բաժինները, քերականական կանոնների շարադրանքի ձևը և օրինակների բնույթը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ բովանդակության ցանկը։

History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 330–387 թվականներին Մեծ Հայքի թագավորության ներքին և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պատմության համար կարևորագույն քաղաքական և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են 4-րդ դարի ընթացքում հայկական պետականության առջև ծառացած ներքին կառավարման խնդիրները, արքունիքի քաղաքականությունը, իշխանական տների հարաբերությունները, պետական կառավարման համակարգը, քրիստոնեության տարածումից հետո հասարակական և քաղաքական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև կենտրոնական իշխանության ամրապնդման կամ թուլացման գործընթացները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Արշակունյաց թագավորության ներքին քաղաքականության առանձնահատկություններին, թագավորական իշխանության և նախարարական տոհմերի փոխհարաբերություններին, եկեղեցու դերի աճին և երկրի քաղաքական կայունության վրա ազդող գործոններին։ Արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են Մեծ Հայքի հարաբերությունները Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի հետ։ 4-րդ դարում Հայաստանը գտնվում էր այդ երկու հզոր պետությունների շահերի բախման գոտում, ինչի պատճառով արտաքին քաղաքականությունը հաճախ պայմանավորված էր տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությամբ և Հայաստանի նկատմամբ նրանց ազդեցությունը հաստատելու ձգտմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ Տրդատ Մեծից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությանը, Խոսրով Կոտակի, Տիրանի, Արշակ Բ-ի և Պապ թագավորի կառավարման ժամանակաշրջաններին, ինչպես նաև հայ-պարսկական և հայ-հռոմեական հարաբերությունների տարբեր փուլերին։ Հատկապես կարևոր է Արշակ Բ-ի և Պապի օրոք Հայաստանի՝ արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը պահպանելու փորձերի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում ռազմական, դիվանագիտական և ներքաղաքական գործոնները սերտորեն փոխկապակցված էին։ Աշխատանքի առանցքային թեմաներից է նաև 363 թվականի հռոմեա-պարսկական պայմանագրից հետո Հայաստանի միջազգային դրության փոփոխությունը և 387 թվականի Հայաստանի բաժանմանը հանգեցրած քաղաքական գործընթացները։ 387 թվականի պայմանավորվածությունը փաստացի ավարտեց Մեծ Հայքի միասնական թագավորության գոյության փուլը՝ երկրի արևմտյան և արևելյան հատվածների նկատմամբ համապատասխանաբար Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի ազդեցության հաստատմամբ։ Այս իրադարձությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքական զարգացումների հետևանք, այլև որպես նախորդ տասնամյակների ներքին և արտաքին քաղաքական գործընթացների արդյունք։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել 4-րդ դարի Մեծ Հայքի պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների, արքունիքի և նախարարական համակարգի փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև Հռոմի և Պարսկաստանի միջև Հայաստանի վարած բարդ քաղաքականության մասին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ Հայաստանի վաղ միջնադարյան պատմության, Արշակունյաց թագավորության քաղաքական համակարգի, հայ-հռոմեական և հայ-պարսկական հարաբերությունների ու 387 թվականի Հայաստանի բաժանման նախադրյալների ուսումնասիրության համար։