Сезонные ритмы как фактор риска заболеваемости и смертности при инсульте

Տնտեսագիտություն

Սա տնտեսագիտական և դրամավարկային քաղաքականության ոլորտին պատկանող հետազոտություն է, որը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում կարճաժամկետ տոկոսադրույքների կառավարման հիմնախնդիրներին և դրանց ազդեցությանը ֆինանսական կայունության ու տնտեսական ակտիվության վրա, որտեղ ուսումնասիրվում է կենտրոնական բանկի դրամավարկային գործիքակազմի կիրառումը, տոկոսադրույքների փոխանցման մեխանիզմը ֆինանսական շուկաներին և դրանց ազդեցությունը վարկավորման, ներդրումների ու գնաճի վրա, աշխատանքը նաև անդրադառնում է շուկայի անկայունության, սպասումների ձևավորման և արտաքին տնտեսական շոկերի պայմաններում տոկոսադրույքային քաղաքականության արդյունավետության սահմանափակումներին, միաժամանակ ներկայացվում են քաղաքականության հնարավոր կատարելագործման ուղիներ՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել կանխատեսելիությունը, ուժեղացնել դրամավարկային փոխանցման մեխանիզմը և ապահովել ավելի կայուն մակրոտնտեսական միջավայր։

Պատմություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Կիլիկիայի Հայկական պետության պատմական զարգացումը՝ սկսած դրա ձևավորման նախադրյալներից մինչև պետականության անկման փուլը՝ ընդգծելով քաղաքական, ռազմական և մշակութային գործընթացները։ Այն ներկայացնում է Կիլիկիայի հայկական իշխանությունների առաջացումը Բյուզանդիայի և խաչակիրների ազդեցության պայմաններում, պետական կառույցների ձևավորումը, արքայական դինաստիաների գործունեությունը և արտաքին քաղաքական հարաբերությունները հարևան ուժերի հետ։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուբինյանների և Հեթումյանների տոհմերին, ռազմական պայքարներին, դիվանագիտական հարաբերություններին Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի պետությունների հետ, ինչպես նաև առևտրի և մշակույթի զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Կիլիկիայի հայկական պետության դերը միջնադարյան տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ և նրա կապերը հայկական պետականության շարունակականության գաղափարի հետ։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների, տարեգրությունների և ժամանակակից հետազոտությունների վրա՝ ներկայացնելով Կիլիկիայի հայկական պետությունը որպես կարևոր միջնադարյան քաղաքական և մշակութային կենտրոն։

Ինֆորմատիկա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է լրիվ գլխարկների կառուցման և ուսումնասիրության խնդրին վերջավոր աֆինական և պրոյեկտիվ երկրաչափություններում, մասնավորապես՝ AG(n,3) և PG(n,3) տիպի երկրաչափական տարածություններում։ Լրիվ գլխարկը կարելի է հասկանալ որպես կետերի այնպիսի բազմություն, որի տարրերը բավարարում են որոշակի երկրաչափական պայմանների՝ օրինակ՝ բազմության որևէ երկու կամ ավելի կետերի միջոցով անցնող համապատասխան ուղիղների կամ այլ ենթատարածությունների նկատմամբ սահմանված սահմանափակումների, իսկ բազմությանը նոր կետ ավելացնելն արդեն խախտում է այդ պայմանը։ Այդ պատճառով լրիվ գլխարկների կառուցումը սերտորեն կապված է առավելագույն չափի և օպտիմալ կառուցվածք ունեցող կետային բազմությունների որոնման հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նման բազմությունների կառուցման տեսական մեթոդները և դրանց կառուցվածքային հատկությունները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով երեք տարր ունեցող վերջավոր դաշտի վրա կառուցված աֆինական և պրոյեկտիվ տարածություններին։ AG(n,3)-ում երկրաչափությունը կարելի է պատկերացնել որպես n-չափանի աֆինական տարածություն, որի յուրաքանչյուր կոորդինատ ընդունում է վերջավոր դաշտի երեք հնարավոր արժեք, իսկ PG(n,3)-ը համապատասխան պրոյեկտիվ տարածությունն է։ Այս տարածությունների վերջավոր բնույթը հնարավորություն է տալիս խնդիրը վերածել հստակ կոմբինատոր կառուցման և հաշվարկային ուսումնասիրության։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչ չափի լրիվ գլխարկներ կարելի է կառուցել տվյալ տարածությունում և ինչպիսի կառուցվածք պետք է ունենան դրանց կետերը։ Այդ նպատակով կարող են օգտագործվել ինչպես ուղղակի երկրաչափական կառուցումներ, այնպես էլ հանրահաշվական և կոմբինատոր մեթոդներ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կետերի փոխադարձ դասավորվածությունը, նրանց առաջացրած ենթակառուցվածքները և այն պայմանները, որոնք ապահովում են գլխարկի ամբողջականությունը։ Աֆինական և պրոյեկտիվ տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն հատկությունները, որոնք պահպանվում են տարածության պրոյեկտիվ ընդլայնման ժամանակ, ինչպես նաև այն նոր հարաբերությունները, որոնք առաջանում են պրոյեկտիվ երկրաչափության շրջանակում։ Նման խնդիրները սերտորեն կապված են նաև կոդերի տեսության հետ, քանի որ վերջավոր երկրաչափություններում հատուկ կառուցվածքով կետային բազմությունները կարող են օգտագործվել սխալները շտկող կոդերի, հատկապես q-ary կոդերի, կառուցման և ուսումնասիրման ժամանակ։ Լրիվ գլխարկների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև մաթեմատիկական օպտիմիզացիայի տեսանկյունից․ անհրաժեշտ է ոչ միայն գտնել պայմաններին բավարարող բազմություն, այլև որոշ դեպքերում ապացուցել դրա առավելագույնությունը կամ կառուցվածքի օպտիմալությունը։ Աշխատության տեսական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն զարգացնում է վերջավոր երկրաչափություններում կետային կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրության մեթոդները և հնարավորություն է տալիս բացահայտել նոր կառուցվածքներ կամ հաստատել արդեն հայտնի կառուցումների հատկությունները։ Միաժամանակ նման ուսումնասիրությունները կարող են պահանջել համակարգչային հաշվարկներ՝ հատկապես մեծ չափողականություն ունեցող տարածություններում հնարավոր կոնֆիգուրացիաների քանակի պատճառով։ Համակարգչային որոնումը կարող է օգտագործվել թեկնածու կառուցվածքների հայտնաբերման համար, իսկ ստացված արդյունքները հետագայում հիմնավորվում են մաթեմատիկական ապացույցներով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է վերջավոր երկրաչափության և կոմբինատոր մաթեմատիկայի այն ուղղությունը, որտեղ երկրաչափական պատկերացումները միավորվում են հանրահաշվական և հաշվարկային մեթոդների հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել վերջավոր երկրաչափությամբ, կոմբինատորիկայով, կոդերի տեսությամբ և դիսկրետ մաթեմատիկայով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է 1970-1980-ական թվականների վիպակի զարգացման առանձնահատկություններին, երբ գրականության մեջ նկատելի դարձավ մարդու ներաշխարհի խորքային վերլուծության, սոցիալական իրականության բազմաշերտ արտացոլման և գեղարվեստական մտածողության նոր ձևերի ակտիվացումը։ Այդ շրջանում վիպակը հաճախ հանդես էր գալիս որպես միջանկյալ ժանր՝ համադրելով վեպի լայն պատումային կառուցվածքը և պատմվածքի կենտրոնացվածությունը, ինչը հնարավորություն էր տալիս ավելի խտացված ձևով ներկայացնել ժամանակի սոցիալական, բարոյական և հոգեբանական խնդիրները։ Հեղինակները մեծ ուշադրություն էին դարձնում անհատի և հասարակության հարաբերություններին, ներքին կոնֆլիկտներին, արժեքային ճգնաժամերին և ժամանակի փոփոխվող իրականության ազդեցությանը մարդու վարքագծի վրա։ Գեղարվեստական լեզուն դառնում է ավելի հոգեբանական և խորհրդանշական, հաճախ կիրառվում են ենթատեքստեր, ներքին մենախոսություն և ոչ ուղղակի պատկերումներ, որոնք խորացնում են իմաստային դաշտը։ Այս շրջանի վիպակը նաև արտացոլում է գաղափարական սահմանափակումների պայմաններում ստեղծագործական նոր ուղիներ գտնելու փորձերը՝ ձևավորելով ավելի նուրբ, բազմիմաստ և հաճախ ենթաշերտային գրականություն, որը կարևոր դեր է խաղացել ազգային գրական գործընթացների զարգացման մեջ։

Իրավաբանություն

Գիրքը «Աշխատանքի պաշտպանության սոցիալ-տնտեսական հարցերը», հեղինակի՝ Տերտերյան Գ.Մ.-ի կողմից ներկայացնում է աշխատանքի պաշտպանության տեսությունը և գործնական կիրառությունը սոցիալ-տնտեսական համատեքստում։ Այն ուսումնասիրում է աշխատանքի պաշտպանվածության մակարդակի բարձրացմանը, աշխատողների առողջության և անվտանգության ապահովման միջոցներին, ինչպես նաև աշխատանքային հարաբերությունների կազմակերպմանը վերաբերող հիմնախնդիրները։ Գիրքը քննարկում է աշխատանքի պաշտպանության ոլորտում կիրառվող քաղաքականություն, կանոնակարգեր, իրավաբանական ու տնտեսական առնչություններ, որոնք ուղղված են աշխատողների իրավունքների պաշտպանության բարձրացմանը, ինչպես նաև տնտեսության զարգացումը դրանից բխող ազդեցություններով։ Այն ընդգրկում է նաև աշխատավայրում վտանգների կանխարգելման և թերի կառավարման դեպքում առաջացող սոցիալ-տնտեսական հետևանքները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել թե՛ պետական պաշտոնյաների, թե՛ ձեռնարկությունների ղեկավարների, թե՛ աշխատաշուկայի մասնագետների և ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են աշխատանքի պաշտպանության հիմնահարցերով։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։