Состояние порубленных насаждений зеленого кольца г. Еревана и особенности их естественного возобновления

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գրադարանային համակարգի վիճակագրական վերլուծությանը 2016 թվականին՝ ընդգծելով գրադարանների գործունեության քանակական ցուցանիշները, ընթերցողական ակտիվությունը և ոլորտի կազմակերպչական կառուցվածքը։ Հետազոտության մեջ ներկայացվում է, որ 2016 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում գործել են հարյուրավոր հանրային, համայնքային, դպրոցական և գիտական գրադարաններ, որոնք միասին ձևավորել են երկրի գրադարանային ծառայությունների հիմնական ենթակառուցվածքը։ Վիճակագրական տվյալների համաձայն՝ այդ տարի գրադարանային համակարգը ունեցել է միլիոնավոր գրքային միավորներից բաղկացած ընդհանուր ֆոնդ, ինչը վկայում է գրադարանային հավաքածուների զգալի ծավալի և բազմազանության մասին, ներառելով ինչպես դասական գրականություն, այնպես էլ գիտական, ուսումնական և պարբերական հրատարակություններ։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև ընթերցողների թվաքանակը և նրանց սոցիալ-դեմոգրաֆիկ կազմը՝ ընդգծելով, որ գրադարաններից օգտվողների մեջ զգալի տոկոս են կազմել դպրոցականներն ու երիտասարդները, ինչպես նաև տարբեր կրթական մակարդակ ունեցող քաղաքացիները։ Միաժամանակ քննարկվում է գրադարանային հաճախումների ընդհանուր դինամիկան, որը ցույց է տալիս գրադարանների շարունակական, սակայն որոշ հատվածներում նվազող ակտիվություն՝ պայմանավորված տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային աղբյուրների աճով։ Հետազոտությունը անդրադառնում է նաև գրադարանների անձնակազմին, կառավարման համակարգին և թվայնացման գործընթացներին, որոնք 2016 թվականին արդեն սկսել էին ավելի ակտիվ զարգանալ՝ նպաստելով գրադարանային ծառայությունների արդիականացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը եզրակացնում է, որ 2016 թվականի Հայաստանի գրադարանային համակարգը բնութագրվում էր լայնածավալ ցանցով և նշանակալի ֆոնդային ռեսուրսներով, սակայն միևնույն ժամանակ կանգնած էր արդիականացման, թվայնացման և ընթերցողական վարքագծի փոփոխությունների մարտահրավերների առաջ։

Հոգեբանություն

Գիրքը նվիրված է ռիսկի խմբում ընդգրկված անչափահասների դևիանտ վարքի ախտորոշման և հոգեշտկման գործընթացների հոգեբանամանկավարժական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել դեռահասների վարքային շեղումների ձևավորմանը, ինչպես նաև ներկայացվում են դրանց բացահայտման, կանխարգելման և շտկման արդյունավետ մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է անհատական, ընտանեկան, սոցիալական և կրթական միջավայրի ազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը անչափահասների վարքի ձևավորման գործընթացում։ Ներկայացվում են հոգեբանական ախտորոշման մեթոդներ, մանկավարժական աջակցության ձևեր և ուղղիչ աշխատանքների կազմակերպման սկզբունքներ, որոնք ուղղված են դեռահասների սոցիալական հարմարվողականության բարձրացմանը և դրական վարքային փոփոխությունների խթանմանը։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի կրթական և սոցիալական ոլորտների մասնագետների համար՝ առաջարկելով տեսական գիտելիքներ և գործնական մոտեցումներ դժվար իրավիճակներում գտնվող երեխաների ու դեռահասների հետ աշխատանքի կազմակերպման վերաբերյալ։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հոգեբանների, մանկավարժների, սոցիալական աշխատողների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են անչափահասների վարքային խնդիրների ուսումնասիրմամբ և կանխարգելմամբ։

Գյուղատնտեսություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գյուղատնտեսական ակադեմիայում իրականացված խաղողի սելեկցիոն հետազոտությունների տեսական և կիրառական արդյունքների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ստացված նոր սորտերի բուսաբանական և ագրոկենսաբանական առանձնահատկությունների բնութագրմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել խաղողի սելեկցիայի գիտական հիմքերը, նոր գենոտիպերի ստացման և ընտրության սկզբունքները, դրանց կենսաբանական հատկությունների գնահատման մեթոդները և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ կիրառման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը խաղողի տարբեր ձևերի և սորտերի ժառանգական ու կենսաբանական հատկանիշների բացահայտումն է, ինչը հնարավորություն է տալիս ընտրել արժեքավոր ծնողական ձևեր և ձևավորել նոր սորտերի ստացման նպատակային սելեկցիոն ծրագրեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի վազերի աճի ուժը, վեգետացիայի փուլերի տևողությունը, ծաղկման և հասունացման ժամկետները, բերքատու ընձյուղների ձևավորումը, ողկույզների կառուցվածքը, հատապտուղների չափը, ձևը, գույնը, հյութայնությունը և քիմիական կազմը։ Նոր սորտերի ագրոկենսաբանական գնահատման ժամանակ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն բերքատվության մակարդակը, բերքի կայունությունը, շաքարների և թթուների հարաբերակցությունը, տեխնոլոգիական որակները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի անբարենպաստ պայմաններին դիմադրողականությունը։ Հայաստանի խաղողագործական պայմանների համար կարևոր են նաև սորտերի երաշտադիմացկունությունը, ցրտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ հարաբերական դիմադրությունը և տարբեր հողակլիմայական պայմաններին հարմարվողականությունը։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ սելեկցիոն գործընթացի արդյունքում ստացված տվյալները հնարավորություն են տալիս ավելի լավ հասկանալ խաղողի ժառանգական բազմազանության օգտագործման, արժեքավոր հատկանիշների համակցման և նոր սորտերի ձևավորման օրինաչափությունները։ Կիրառական տեսանկյունից նոր սորտերի ստեղծումն ու դրանց արտադրական գնահատումը կարող են նպաստել Հայաստանի խաղողագործության սորտային կազմի բարելավմանը, բարձր բերքատվությամբ և որակյալ բերքով ձևերի տարածմանը և տարբեր նշանակության՝ թարմ սպառման, հյութերի կամ գինեգործության համար հարմար սորտերի ընտրությանը։ Բուսաբանական նկարագրությունների միջոցով աշխատանքում հնարավոր է տարբերակել նոր սորտերի արտաքին և կառուցվածքային հատկանիշները, իսկ ագրոկենսաբանական տվյալների միջոցով գնահատել դրանց վարքը մշակության իրական պայմաններում։ Նման համակցված գնահատումը կարևոր է, քանի որ նոր սորտի գիտական արժեքը որոշվում է ոչ միայն նրա առանձնահատուկ ձևաբանական հատկանիշներով, այլև արտադրական պայմաններում կայուն բերք ապահովելու ունակությամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել խաղողագործության, բույսերի սելեկցիայի, գենետիկայի, բուսաբանության և գյուղատնտեսական կենսատեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է խաղողի սելեկցիայի տեսական հիմքերի և գործնական արդյունքների փոխկապակցված վերլուծություն՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նոր սորտերի բուսաբանական նկարագրությանը, ագրոկենսաբանական արժեքավորմանը և Հայաստանի խաղողագործության մեջ դրանց հնարավոր կիրառմանը։

Կենսաբանություն

Հետերոգեն կենսապոլիմերներում կոնֆորմացիոն անցումները վերաբերում են մոլեկուլային շղթաների տարածական կառուցվածքի փոփոխություններին, որոնք պայմանավորված են արտաքին կամ ներքին գործոնների ազդեցությամբ՝ ջերմաստիճան, pH, իոնային ուժ, լուծիչի բնույթ կամ մեխանիկական լարվածություն։ Հետերոգեն կառուցվածք ունեցող կենսապոլիմերները, ինչպիսիք են սպիտակուցները, նուկլեինաթթուների համալիրները կամ բազմաբաղադրիչ պոլիսախարիդային համակարգերը, առանձնանում են կառուցվածքային անհամասեռությամբ, ինչը հանգեցնում է նրանց կոնֆորմացիոն վարքի բարդության և բազմաստիճան անցումների։ Այս անցումները կարող են արտահայտվել երկրորդային և երրորդային կառուցվածքների վերակազմավորմամբ՝ α-պարույրների և β-թերթիկների ձևափոխությամբ, շղթայական ծալքավորման կամ ապածալքավորման գործընթացներով, ինչպես նաև մակրոմոլեկուլային ագրեգատների ձևավորմամբ կամ քայքայմամբ։ Տեսական մոտեցումների շրջանակում կոնֆորմացիոն անցումները նկարագրվում են էներգետիկ լանդշաֆտների մոդելներով, որտեղ տարբեր վիճակները համապատասխանում են ազատ էներգիայի տեղական նվազագույններին, իսկ անցումները՝ էներգետիկ արգելքների հաղթահարմանը։ Հետերոգեն համակարգերում այս գործընթացը ավելի բարդ է, քանի որ տարբեր մոնոմերային հատվածներ կարող են ունենալ տարբեր կոնֆորմացիոն նախապատվություններ և փոխազդեցություններ, ինչը առաջացնում է ոչ միատեսակ դինամիկա և համատեղելիության խնդիրներ։ Կենսաբանական տեսանկյունից կոնֆորմացիոն անցումները ունեն հիմնարար նշանակություն, քանի որ դրանք պայմանավորում են սպիտակուցների ֆունկցիոնալ ակտիվությունը, ֆերմենտային կատալիզը, լիգանդների կապումը և բջջային ազդանշանային մեխանիզմները։ Բացի այդ, նման գործընթացները կարևոր են կենսանյութերի նախագծման, դեղամիջոցների մշակման և նանոկենսատեխնոլոգիաների զարգացման համար, որտեղ կառավարվող կոնֆորմացիոն փոփոխությունները կարող են օգտագործվել նպատակային ֆունկցիոնալ հատկություններ ստանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետերոգեն կենսապոլիմերներում կոնֆորմացիոն անցումները ներկայացնում են բարդ բազմամակարդակ երևույթ, որը միավորում է ֆիզիկաքիմիական, կառուցվածքային և կենսաբանական գործոնները։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ջոն Ապդայքի ստեղծագործության և 1950–1970-ական թվականների ամերիկյան վեպի զարգացման հիմնական միտումների գրականագիտական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հետպատերազմյան ամերիկյան հասարակության սոցիալական, մշակութային և հոգեբանական փոփոխությունների արտացոլումները գեղարվեստական արձակում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը վեպի թեմատիկ և կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Վերլուծվում են անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, ընտանեկան ու կենցաղային միջավայրը, միջին խավի առօրյան, անձնական ընտրության, ինքնության, բարոյական արժեքների և հոգևոր որոնումների խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ապդայքի արձակի գեղարվեստական աշխարհին, կերպարների կառուցման սկզբունքներին, պատմողական եղանակներին, լեզվաոճական առանձնահատկություններին և առօրյա իրականության գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Նրա ստեղծագործությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի ամերիկյան գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու ինչպես ընդհանուր գրական միտումները, այնպես էլ հեղինակի անհատական ստեղծագործական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռեալիստական ավանդույթի վերափոխումները, հոգեբանական պատկերման միջոցները, հեգնանքի և խորհրդանշական տարրերի կիրառությունը, ինչպես նաև արդիականության խնդիրների արտացոլումը վիպական կառուցվածքում։ Անդրադարձ է կատարվում հետպատերազմյան հասարակության արժեքային փոփոխություններին, սպառողական մշակույթի տարածմանը, անձնական ազատության և սոցիալական պայմանականությունների միջև հակասություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու XX դարի երկրորդ կեսի ամերիկյան վեպի գաղափարագեղարվեստական զարգացումների և այդ գործընթացներում Ջոն Ապդայքի ստեղծագործության նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, վեպի տեսության և համեմատական գրականագիտության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է XIX-XX դարերի ընթացքում Իրանական Ադրբեջան տարածաշրջանի բնակչության էթնիկ ինքնության ձևավորման և փոփոխության պատմական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե պատմական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային ինչ գործոնների ազդեցությամբ է ձևավորվել տեղի բնակչության ինքնության ընկալումը, ինչպես են փոխվել ինքնանույնականացման ձևերը և ինչ դեր են ունեցել լեզուն, մշակույթը, կրոնը, տեղական պատկանելության գիտակցությունը և քաղաքական գործընթացները այդ զարգացումներում։ Աշխատությունը թեման դիտարկում է երկարատև պատմական ժամանակահատվածում՝ հնարավորություն տալով հետևելու ինքնության ձևավորման տարբեր փուլերին և դրանց փոխկապակցվածությանը տարածաշրջանում տեղի ունեցած լայնածավալ քաղաքական փոփոխությունների հետ։ XIX դարի ընթացքում Իրանի պետական համակարգի, վարչական կառուցվածքի, սոցիալական հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության փոփոխությունները ստեղծել են այն միջավայրը, որտեղ բնակչության տեղական, կրոնական, լեզվական և ավելի լայն քաղաքական ինքնությունները կարող էին փոխկապակցվել և վերաիմաստավորվել։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեզվի և մշակույթի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական պատկանելությունը, գրական ավանդույթները, բանավոր մշակույթը, պատմական հիշողությունը և կրթական միջավայրը կարող են էական դեր ունենալ էթնիկ ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Իրանի պետական քաղաքականության, վարչական կենտրոնացման, կրթական համակարգի, մամուլի և քաղաքական շարժումների ազդեցությանը բնակչության ինքնանույնականացման գործընթացների վրա։ XX դարի առաջին կեսի իրադարձությունները, սահմանադրական շարժումը, տարածաշրջանային քաղաքական ակտիվությունը, խորհրդային ազդեցության տարածումը հարակից տարածքներում և հետագա քաղաքական վերափոխումները ստեղծել են նոր պայմաններ, որոնցում էթնիկ և տարածքային ինքնության գաղափարները ստացել են նոր բովանդակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև XX դարի երկրորդ կեսին, երբ արդիականացման գործընթացները, քաղաքայնացումը, կրթության տարածումը, զանգվածային հաղորդակցության զարգացումը և պետական քաղաքականության փոփոխությունները նոր ազդեցություններ են ունեցել ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է էթնիկ ինքնությունը որպես փոփոխվող և բազմաշերտ պատմական երևույթ դիտարկելը․ այն չի սահմանափակվում միայն լեզվական կամ ծագումնաբանական պատկանելությամբ, այլ ներառում է սոցիալական հիշողություն, մշակութային ինքնագիտակցություն, տարածաշրջանային պատկանելություն, քաղաքական դիրքորոշումներ և հասարակական ինքնընկալում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր պատմական փուլերում նույն բնակչության նկատմամբ կիրառված անվանումներին և ինքնանույնականացման փոփոխություններին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու սոցիալական համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել ինքնության ձևավորումը պետական կամ քաղաքական վերնախավերի կողմից առաջադրված գաղափարներից և հասարակության ներսում գոյություն ունեցող ինքնընկալման իրական ձևերից։ Աշխատանքը արժեքավոր է Իրանի պատմության, Հարավային Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների էթնոքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են ազգային պետության կառուցումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները, լեզվամշակութային քաղաքականությունը և արդիականացման գործընթացները ներգործել էթնիկ ինքնության վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, քաղաքագետներին, իրանագետներին, սոցիոլոգներին, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետներին և էթնիկ ինքնության ձևավորման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ Իրանական Ադրբեջանի բնակչության ինքնության պատմական զարգացման բարդ ու բազմագործոն ընթացքը և այն կապել XIX-XX դարերի Իրանի ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, հասարակական և մշակութային փոփոխությունների հետ։