Սոցիալ-տնտեսական վիճակագրություն. 2007.մաս.2

Քաղաքագիտություն

Պատմագիտական և քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1918–1920 թվականներին Հայաստանի պետական կառավարման և քաղաքական համակարգի ձևավորման ու գործունեության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում անկախ պետականության հաստատումից հետո ձևավորված խորհրդարանական կառավարման համակարգը, օրենսդիր և գործադիր իշխանության մարմինների կառուցվածքը, դրանց լիազորություններն ու փոխհարաբերությունները։ Հայաստանի Հանրապետությունում ձևավորվեցին խորհրդարան և կառավարություն, իսկ 1919 թվականին անցկացված ընտրությունները կարևոր փուլ դարձան ներկայացուցչական մարմինների զարգացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական կուսակցությունների գործունեությանը, խորհրդարանական խմբակցություններին, իշխանություն-ընդդիմություն հարաբերություններին և կոալիցիոն կառավարման փորձին։ Վերլուծվում են նաև տեղական կառավարման մարմինների ձևավորումը, պետական հաստատությունների կայացումը և նորաստեղծ հանրապետության քաղաքական ու իրավական համակարգի զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պետական կառավարման համակարգի ձևավորումը ժամանակաշրջանի ներքին և արտաքին բարդ պայմանների համատեքստում և գնահատելու դրա տեղը հայոց նորագույն պետականության պատմության մեջ։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, պետական կառավարման պատմությամբ, քաղաքական ինստիտուտներով և խորհրդարանական համակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 1918–1920 թվականներին Նուխի և Արեշ գավառների հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, կոտորածների, տեղահանությունների և հայերի ինքնապաշտպանության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական և ռազմական անկայուն պայմաններն են, որոնց ազդեցությամբ տարածաշրջանի հայկական բնակավայրերը հայտնվել են ծանր և վտանգավոր իրավիճակում։ Աշխատությունում կարող են ներկայացվել Նուխի և Արեշ գավառների հայության ժողովրդագրական կազմը, բնակավայրերը, համայնքային կյանքը, տնտեսական ու մշակութային նշանակությունը, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված քաղաքական իրադրությունը Առաջին աշխարհամարտի ավարտին և դրան հաջորդած տարիներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների բնույթին, դրանց պատճառներին, ընթացքին և հետևանքներին՝ դիտարկելով նաև տեղական իշխանությունների, զինված խմբավորումների և տարածաշրջանի տարբեր քաղաքական ուժերի դերակատարությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայերի ինքնապաշտպանության կազմակերպումը, որի շրջանակում քննվում են բնակչության համախմբման, զինված դիմադրության կազմակերպման, բնակավայրերի պաշտպանության և անվտանգության ապահովման փորձերը։ Ինքնապաշտպանական պայքարը ներկայացվում է ոչ միայն որպես ռազմական դիմադրություն, այլև որպես համայնքի գոյությունը, ընտանիքների անվտանգությունը և ազգային ինքնությունը պահպանելու միջոց։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև առանձին բնակավայրերում տեղի ունեցած իրադարձություններին, զոհերի և տեղահանվածների խնդրին, բնակչության փրկության կամ արտագաղթի գործընթացներին և այդ իրադարձությունների երկարաժամկետ ժողովրդագրական ու հասարակական հետևանքներին։ Պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու մի ժամանակաշրջան, երբ Հարավային Կովկասի և Արևելյան Անդրկովկասի քաղաքական քարտեզը ենթարկվում էր արագ փոփոխությունների, իսկ տեղական բնակչությունը հաճախ հայտնվում էր զինված հակամարտությունների և ազգային-քաղաքական բախումների կենտրոնում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև պատմական հիշողության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ Նուխի և Արեշ գավառների հայության պատմությունը համեմատաբար նեղ տարածաշրջանային թեմա է, սակայն այն առնչվում է հայ ժողովրդի՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո կրած կորուստների, բռնի տեղաշարժերի և ինքնապաշտպանական պայքարի ավելի լայն պատմությանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, տարածաշրջանային պատմությամբ, ցեղասպանագիտությամբ, ժողովրդագրությամբ և հայկական համայնքների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև պատմության ուսանողներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն ողբերգական իրադարձությունների ընթացքն ու հետևանքները, այլև այն կազմակերպչական և մարդկային գործոնները, որոնց շնորհիվ տվյալ համայնքների մի մասը փորձել է դիմակայել բռնություններին և պահպանել իր գոյությունը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. III-I հազարամյակներում Հայաստանի տարածքում գոյություն ունեցած հասարակությունների ռազմական գործի և զինատեսակների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում են հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված զենքերի տեսակները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պատրաստման տեխնոլոգիաները, կիրառման եղանակները և պատմական զարգացման փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության ռազմական մշակույթի, զինված ուժերի կազմակերպման և ռազմական տեխնոլոգիաների զարգացման մասին։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարձակողական և պաշտպանական զենքերի տարբեր տեսակներ՝ նիզակներ, տեգեր, դաշույններ, սրեր, կացիններ, աղեղներ և նետասլաքներ, ինչպես նաև պաշտպանական հանդերձանքի առանձին տարրեր։ Դրանց ձևի, նյութի և պատրաստման եղանակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել զինատեսակների տեխնիկական կատարելագործման փուլերը և տարբեր մշակութային միջավայրերի միջև հնարավոր կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մետաղագործության զարգացմանը, հատկապես պղնձի, բրոնզի և հետագայում երկաթի կիրառմանը զենքի արտադրության մեջ։ Մետաղների մշակման տեխնոլոգիական առաջընթացը էական ազդեցություն է ունեցել զենքի ամրության, արդյունավետության և մարտական կիրառության հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայկական լեռնաշխարհի ամրացված բնակավայրերին, պաշտպանական կառույցներին և դրանց փոխկապակցվածությանը ռազմական կազմակերպման հետ։ Բերդերը, պարսպապատ բնակավայրերը և ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքները կարևոր տեղեկություններ են տալիս հնագույն հասարակությունների պաշտպանական համակարգերի և ռազմական սպառնալիքներին արձագանքելու մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հնագիտական նյութի համադրումը գրավոր աղբյուրների, պատկերագրական տվյալների և հարակից տարածաշրջանների նյութական մշակույթի հետ։ Այսպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ռազմական տեխնիկայի տարածման, փոխառությունների, տեղական նորարարությունների և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների մասին։ Զենքի տեսակների և դրանց հայտնաբերման վայրերի ուսումնասիրությունը կարող է նաև տեղեկություններ տալ հասարակության սոցիալական կառուցվածքի, ռազմիկների կարգավիճակի և ռազմական գործի մասնագիտացման մակարդակի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության վերականգնման համար, քանի որ ռազմական մշակույթը սերտորեն կապված է տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական զարգացումների հետ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտագործվել հնագույն Հայաստանի ռազմական պատմության, հնագիտության, մետաղագործության և նյութական մշակույթի հետագա ուսումնասիրություններում։ Այն կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, զենքագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, մշակութաբաններին և Հին Արևելքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Պատմություն

Հայաստանը 1912-1920 թվականներին-ը նորագույն պատմության ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի և Հայաստանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական զարգացումները 1912-ից մինչև 1920 թվականները՝ ընդգրկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, Օսմանյան կայսրության անկման գործընթացները, Հայոց ցեղասպանության հետևանքները և հայկական պետականության վերականգնման փորձերը, աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում են 1915 թվականի ողբերգական իրադարձությունները և դրանց ազդեցությունը հայ ժողովրդագրական, սոցիալական և քաղաքական կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև անդրադարձ է կատարվում կամավորական շարժումներին, հայկական զինված ուժերի ձևավորմանը և Կովկասյան ճակատում տեղի ունեցած ռազմական գործողություններին, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1918 թվականին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանը, նրա պետականաշինական քայլերին, արտաքին քաղաքական մարտահրավերներին, տնտեսական դժվարություններին և ներքին քաղաքական զարգացումներին, ինչպես նաև 1920 թվականի բարդ շրջափուլին, երբ տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների ազդեցությամբ փոխվեց Հայաստանի պետական կարգավիճակը, աշխատությունը փորձում է ամբողջական պատկեր տալ այդ վճռորոշ ժամանակահատվածի մասին՝ ցույց տալով ինչպես ազգային գոյատևման պայքարը, այնպես էլ պետականության ձևավորման բարդ ընթացքը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հանցագործությանը համատեղ մասնակցող անձանց քրեական պատասխանատվության առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է հանցակցությունը որպես քրեական իրավունքի կարևոր ինստիտուտ՝ բացահայտելով դրա էությունը, իրավական բնույթը, անհրաժեշտ հատկանիշները և հանցագործության կատարմանը մասնակցող տարբեր անձանց դերերի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանցակիցների տեսակների՝ կատարողի, կազմակերպչի, դրդչի և օժանդակողի իրավական կարգավիճակին, նրանց գործողությունների փոխկապակցվածությանը և յուրաքանչյուր մասնակցի կողմից կատարված արարքի քրեաիրավական գնահատմանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև հանցակցության ձևերի և տեսակների տարբերակման, համատեղ հանցավոր գործունեության սահմանների որոշման, հանցակիցների դիտավորության և փոխադարձ իրազեկվածության, ինչպես նաև հանցագործության ընդհանուր արդյունքի նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանցակիցների պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, քանի որ համատեղ հանցագործության դեպքում յուրաքանչյուր անձի պատասխանատվությունը պետք է որոշվի՝ հաշվի առնելով նրա փաստացի դերը, մասնակցության աստիճանը, նպատակը, շարժառիթը և կատարված արարքի բնույթը։ Քննարկվում են նաև այն իրավիճակները, երբ հանցակիցներից որևէ մեկը դուրս է գալիս նախապես համաձայնեցված հանցավոր մտադրության սահմաններից, ինչպես նաև հանցագործությունից կամովին հրաժարվելու, հանցագործության ավարտված կամ չավարտված լինելու և այլ իրավական հանգամանքների ազդեցությունը քրեական պատասխանատվության վրա։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև իրավակիրառական տեսանկյունից, քանի որ հանցակիցների գործողությունների ճիշտ որակավորումը գործնական նշանակություն ունի քրեական գործերի քննության, մեղադրանքի հիմնավորման և արդարացի պատժի նշանակման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, գիտաշխատողների, դասախոսների և իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների համար՝ որպես հանցակցության ինստիտուտի և դրա շրջանակում քրեական պատասխանատվության տարբերակման վերաբերյալ տեսական ու գործնական նյութ։

Մշակույթ

Այս հրատարակությունների ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում 2019 թվականին տպագրված գիտական, մշակութային և հասարակական բնույթի գրքերն ու ամսագրերը, ընդգրկելով տարբեր ոլորտներ՝ կրթություն, պատմություն, տնտեսագիտություն, բժշկություն, արվեստ և տեխնոլոգիա։ Նյութը ընդգծում է հրատարակչական գործընթացների ակտիվությունը, հրատարակված աշխատանքի բազմազանությունը և դրանց ազդեցությունը գիտության ու մշակույթի զարգացման վրա՝ մատնանշելով նաև հեղինակների, հրատարակիչների և թեմատիկ ուղղությունների դերը։ Զեկուցվում է հանրապետության հրատարակչական շուկայի հիմնական միտումները, նորություններն ու ոլորտում առկա հետաքրքրությունները, ինչպես նաև ընթերցողներին մատչելիության և տեղեկատվության տարածման հարցերը։ Հրատարակությունների վերլուծությունը օգնում է գնահատել գիտական և մշակութային գործունեության ծավալը և ուղղությունները, ինչպես նաև հանրապետությունում հրատարակչության զարգացման դինամիկան։