Современные клинико-диагностические критерии поликистозных яичников

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գլուտամատ դեհիդրոգենազ ֆերմենտի դերի ուսումնասիրությանը Corynebacterium glutamicum մանրէի նյութափոխանակության և մի շարք ամինաթթուների գերարտադրության գործընթացներում։ Քննության են առնվում ֆերմենտի կենսաքիմիական առանձնահատկությունները, դրա մասնակցությունը ազոտային նյութափոխանակությանը և ամոնիումի յուրացման հետ կապված նյութափոխանակային ուղիներին։ Վերլուծվում է գլուտամատ դեհիդրոգենազի ակտիվության և ամինաթթուների կենսասինթեզի միջև փոխկապակցվածությունը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով բջջում ածխածնային և ազոտային նյութափոխանակության հավասարակշռությանը։ Դիտարկվում է գլուտամատի՝ որպես բազմաթիվ կենսասինթետիկ գործընթացների կարևոր միջանկյալ միացության նշանակությունը և դրա ազդեցությունը այլ ամինաթթուների առաջացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆերմենտային ակտիվության փոփոխությունների պայմաններում մանրէային բջիջների նյութափոխանակային արձագանքներին և նպատակային միացությունների կուտակման առանձնահատկություններին։ Քննարկվում են տարբեր սննդային և մշակման պայմանների ազդեցությունները ֆերմենտի ակտիվության, բջիջների աճի և ամինաթթուների արտադրողականության վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև նյութափոխանակային ուղիների կարգավորման մեխանիզմները և դրանց փոխկապակցվածությունը մանրէի արտադրական հատկությունների հետ։ Կարևորվում է համապատասխան ֆերմենտային համակարգերի ուսումնասիրությունը՝ բարձր արտադրողականությամբ մանրէային շտամների կենսաքիմիական առանձնահատկությունները հասկանալու և կենսատեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետությունը բարձրացնելու տեսանկյունից։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ամինաթթուների մանրէաբանական արտադրության հիմքում ընկած նյութափոխանակային մեխանիզմների առավել ամբողջական բացահայտմանը, ինչպես նաև արդյունաբերական կենսատեխնոլոգիայում կիրառվող արտադրական շտամների հատկությունների նպատակային բարելավման գիտական մոտեցումների զարգացմանը։

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – հավելված-ը գիտական պարբերական ժողովածուի հավելվածային հրատարակություն է, որը լրացնում և ընդլայնում է հիմնական թողարկումների բովանդակությունը՝ ներառելով լրացուցիչ ակադեմիական հոդվածներ, աղբյուրագիտական նյութեր, հետազոտական նոր արդյունքներ և երբեմն նաև թեմատիկ հատուկ ուսումնասիրություններ, աշխատությունում ներկայացված նյութերը հիմնականում վերաբերում են հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներին, որտեղ ընդգծվում են ինչպես տեսական խնդիրները, այնպես էլ կոնկրետ փաստական վերլուծությունները, հավելվածը ծառայում է որպես գիտական քննարկումների ընդլայնված հարթակ, որտեղ հեղինակները հնարավորություն են ստանում ներկայացնելու ավելի մանրամասն կամ լրացուցիչ ուսումնասիրություններ, որոնք չեն ընդգրկվել հիմնական համարներում, միաժամանակ այն նպաստում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացմանը և գիտական հաղորդակցության խորացմանը՝ ապահովելով լրացուցիչ աղբյուր գիտական համայնքի համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է ճկուն արտադրական համակարգերում մետաղահատ շեղբավոր գործիքների աշխատանքային ռեսուրսի առավել արդյունավետ օգտագործման տեսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գործիքի մաշվածության, աշխատունակության պահպանման, փոխարինման ժամանակի ընտրության և արտադրական գործընթացի ընդհանուր արդյունավետության միջև փոխկապակցվածությունն է։ Ճկուն արտադրության պայմաններում, որտեղ սարքավորումները կարող են ավտոմատացված կերպով կատարել տարբեր տեսակի մշակման գործողություններ և արագ անցնել մի արտադրատեսակից մյուսին, կտրող գործիքի վիճակի ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի համակարգի անընդհատ և հուսալի աշխատանքի համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գործիքի մաշվածության վրա ազդող գործոնների վերլուծությանը, այդ թվում՝ մշակվող նյութի հատկություններին, կտրման պայմաններին, տեխնոլոգիական գործողությունների հաջորդականությանը և սարքավորման աշխատանքային ռեժիմների փոփոխությանը։ Քննվում են գործիքի մնացորդային ռեսուրսի գնահատման և կանխատեսման մոտեցումները, որոնք հնարավորություն են տալիս խուսափել ինչպես չափազանց վաղ փոխարինումից, այնպես էլ սահմանային մաշվածությունից հետո աշխատանքի շարունակման հետևանքով առաջացող արտադրական խնդիրներից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գործիքի վիճակի վերահսկումը արտադրական գործընթացի ընթացքում՝ տարբեր չափողական և տեղեկատվական ցուցանիշների օգտագործմամբ։ Նման վերահսկողությունը կարող է ինտեգրվել ավտոմատացված կառավարման համակարգերին և օգտագործվել տեխնոլոգիական գործընթացի վերաբերյալ որոշումների ընդունման համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև գործիքային տնտեսության կազմակերպումը, անհրաժեշտ գործիքների պահուստի կառավարումը, մեքենաների պարապուրդների նվազեցումը և գործիքի փոխարինման գործողությունների համաձայնեցումը արտադրական պլանի հետ։ Օպտիմալացման խնդիրը դիտարկվում է մի քանի չափանիշների համադրությամբ՝ արտադրողականություն, մշակման որակ, գործիքի օգտագործման աստիճան, սարքավորումների բեռնվածություն և արտադրական ծախսեր։ Ճկուն արտադրական համակարգերի առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է գործիքի մասին տվյալների շարունակական հավաքագրումը և դրանց օգտագործումը կառավարման ալգորիթմներում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մետաղների կտրման տեսության, մեքենաշինական տեխնոլոգիայի, արտադրական ավտոմատացման և օպտիմալ կառավարման մոտեցումները՝ կտրող գործիքների աշխատանքային ներուժի առավել լիարժեք օգտագործման և ճկուն արտադրության տեխնիկատնտեսական արդյունավետության բարձրացման նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում պետական արտաքին պարտքի ձևավորման, կառուցվածքի, սպասարկման և կառավարման արդյունավետության հարցերն են, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը երկրի մակրոտնտեսական կայունության, պետական ֆինանսների և տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են արտաքին պարտքի տնտեսական էությունը, դրա առաջացման հիմնական պատճառները, պետական փոխառությունների նպատակները և պարտքային միջոցների օգտագործման ուղղությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի արտաքին պարտքի դինամիկային, կառուցվածքին և հիմնական աղբյուրներին՝ հաշվի առնելով վարկատուների, վարկային պայմանների, մարման ժամկետների, տոկոսադրույքների և արժութային կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է պարտքի կայունության գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է պարզել, թե որքանով է պետությունը կարողանում կատարել իր պարտքային պարտավորությունները՝ առանց երկարաժամկետ տնտեսական և ֆինանսական անհավասարակշռությունների առաջացման։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել պարտքի և համախառն ներքին արդյունքի, պետական եկամուտների, արտահանման և այլ մակրոտնտեսական ցուցանիշների հարաբերակցությունները, ինչպես նաև արտաքին պարտքի սպասարկման բեռը պետական բյուջեի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պարտքային ռիսկերի կառավարմանը՝ ներառյալ արժութային, տոկոսադրույքային, վերաֆինանսավորման և արտաքին ֆինանսավորման պայմանների փոփոխության հետ կապված ռիսկերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արտաքին պարտքի և տնտեսական աճի փոխազդեցությանը՝ ուսումնասիրելով այն հարցը, թե որ պայմաններում փոխառու միջոցները կարող են նպաստել ներդրումներին, ենթակառուցվածքների զարգացմանը և արտադրողականության բարձրացմանը, իսկ որ դեպքերում կարող են հանգեցնել պարտքային բեռի ավելացման և ֆինանսական սահմանափակումների խորացման։ Հայաստանի օրինակով առանձնահատուկ նշանակություն ունի արտաքին ֆինանսավորման արդյունավետ օգտագործման խնդիրը, քանի որ պարտքի ավելացումը ինքնին չի երաշխավորում տնտեսական աճ, եթե ներգրավված միջոցները չեն ուղղվում բավարար տնտեսական արդյունք ստեղծող ծրագրերի։ Աշխատության գործնական մասը կարող է ներառել արտաքին պարտքի կառավարման կատարելագործման առաջարկություններ՝ ուղղված պարտքային պորտֆելի օպտիմալացմանը, փոխառությունների պայմանների բարելավմանը, ռիսկերի նվազեցմանը, պարտքի սպասարկման ծախսերի վերահսկմանը և պետական ֆինանսների երկարաժամկետ կայունության ապահովմանը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել նաև պետական պարտքի կառավարման ռազմավարությունների մշակման և տնտեսական քաղաքականության որոշումների հիմնավորման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական կառավարման մասնագետների, ֆինանսական քաղաքականություն ուսումնասիրող հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի մակրոտնտեսական կայունության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում մանկավարժական մտքի և ֆիզիկական դաստիարակության զարգացման պատմական ընթացքի ուսումնասիրությանը՝ 19-րդ դարի կեսերից մինչև 21-րդ դարի առաջին տասնամյակը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ձևավորվել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական դաստիարակության վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես է փոխվել դրա տեղը կրթության և դաստիարակության ընդհանուր համակարգում, և ինչպիսի մանկավարժական գաղափարներ են առաջադրվել մարդու ֆիզիկական, մտավոր, բարոյական ու սոցիալական զարգացման փոխկապակցվածության վերաբերյալ։ Թեմայի կարևոր կողմերից մեկն այն է, որ ֆիզիկական դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարմնի ամրապնդման, շարժողական կարողությունների զարգացման կամ առողջության պահպանման միջոց, այլև որպես անձի համակողմանի ձևավորման բաղադրիչ։ Այդ տեսանկյունից աշխատանքը կապում է ֆիզիկական դաստիարակության պատմությունը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման հետ՝ անդրադառնալով կրթական գաղափարների փոփոխությանը, դպրոցական դաստիարակության նպատակներին, սերնդի առողջ և ներդաշնակ զարգացման խնդիրներին ու հասարակական պահանջներին։ Ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի լայն ընդգրկումը թույլ է տալիս տեսնել պատմական շարունակականությունը և միաժամանակ բացահայտել տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հայ լուսավորական և մանկավարժական գաղափարները, որոնցում կրթությունը դիտարկվում էր որպես անհատի և հասարակության առաջընթացի կարևոր պայման։ Այդ շրջանի մանկավարժական մտածողության մեջ ֆիզիկական դաստիարակության հարցերը կապված էին նաև առողջության, աշխատանքի, կարգապահության և երեխայի բնական զարգացման հետ։ Հայ մանկավարժական ժառանգության ուսումնասիրություններում, օրինակ, Խաչատուր Աբովյանի գաղափարների շրջանակում նշվում է նաև ֆիզիկական և աշխատանքային դաստիարակության անհրաժեշտությունը երեխայի անձի զարգացման գործում։ Հետագա ժամանակաշրջաններում ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպումն աստիճանաբար ավելի սերտորեն կապվեց դպրոցական կրթության, ուսուցման մեթոդների և պետական կրթական համակարգի զարգացման հետ։ Հետազոտության համար կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ ֆիզիկական դաստիարակության վերաբերյալ մոտեցումները ձևավորվել են ոչ միայն տեսական մանկավարժական աշխատությունների, այլև կրթական հաստատությունների, ուսումնական ծրագրերի, մեթոդական մշակումների և հասարակական կյանքի փոփոխությունների ազդեցությամբ։ Խորհրդային շրջանում ֆիզիկական կուլտուրան և սպորտը ստացան ավելի համակարգված կազմակերպական և կրթական ձևեր, իսկ ֆիզիկական պատրաստվածությունը ներառվեց մատաղ սերնդի դաստիարակության լայն համակարգում։ Հայաստանի անկախության շրջանը, իր հերթին, առաջ բերեց նոր խնդիրներ՝ կապված ֆիզիկական դաստիարակության բովանդակության վերաիմաստավորման, առողջ ապրելակերպի խթանման, մանկապատանեկան սպորտի զարգացման և կրթության նոր պահանջներին համապատասխան մեթոդների կիրառման հետ։ Այդ համատեքստում ուշագրավ է, որ Հայաստանի օրենսդրության մեջ ևս մանկապատանեկան ֆիզիկական դաստիարակությունն ու սպորտը կապվում են երեխաների առողջ կենսակերպի, կրթության և անհատի զարգացման խնդիրների հետ։ Աշխատանքի ժամանակագրական լայն շրջանակը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր դարաշրջանների մանկավարժական մոտեցումները և բացահայտել այն գաղափարների զարգացումը, որոնք վերաբերում են մարդու ֆիզիկական և հոգևոր զարգացման ամբողջականությանը։ Այն արժեքավոր է հատկապես հայ մանկավարժության պատմությամբ, ֆիզիկական դաստիարակության տեսությամբ և դպրոցական կրթության զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակչական և մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը լույս է տեսել Երևանում 2010 թվականին, ունի 22 էջ, պարունակում է նկարներ և մատենագիտական ցանկ, իսկ վերջում ներկայացված է նաև ռուսերեն ամփոփում։

Այլ առարկաներ

Վերաբերում է կարտոֆիլի մշակության ընթացքում կիրառվող պաշտպանիչ և խթանիչ միջոցների ազդեցության ուսումնասիրմանը տեղական՝ Ստեփանավանի կլիմայական ու հողային պայմաններում։ Պրեստիժ (Prestige)-ը սերմակարտոֆիլի մշակման համար օգտագործվող համակարգային պատրաստուկ է, որը համակցված ձևով պայքարում է ինչպես սնկային հիվանդությունների, այնպես էլ որոշ վնասատուների, հատկապես կոլորադյան բզեզի և հողի վնասատուների դեմ՝ պաշտպանելով բույսը զարգացման սկզբնական փուլերում և ապահովելով ավելի առողջ ծիլերի առաջացում։ Իսկ «կենսահեղուկ» անվանումը սովորաբար վերաբերում է կենսաբանական ծագման հեղուկ պարարտանյութերին կամ բիոստիմուլյատորներին, որոնք նպաստում են բույսի աճին, արմատային համակարգի զարգացումին, սննդանյութերի ավելի լավ յուրացմանը և ընդհանուր դիմադրողականության բարձրացմանը։ Ստեփանավանի նման լեռնային և համեմատաբար խոնավ կլիմա ունեցող տարածաշրջանում կարտոֆիլի աճը կարող է ենթարկվել տարբեր սնկային հիվանդությունների՝ ինչպես ուշացած մրիկ (ֆիտոֆտորա), այնպես էլ հողի միջոցով փոխանցվող վարակների, ինչպես նաև վնասատուների ազդեցության, ուստի նման պատրաստուկների համակցված կիրառությունը հաճախ դիտարկվում է որպես ինտեգրված պաշտպանության մոտեցում։ Պրեստիժը հիմնականում պաշտպանում է բույսը վաղ փուլում՝ նվազեցնելով վնասատուների և որոշ հիվանդությունների ճնշումը, իսկ կենսահեղուկները կարող են ուժեղացնել բույսի կենսաբանական ակտիվությունը՝ բարձրացնելով աճի արագությունը, բերքատվությունը և դիմադրողականությունը շրջակա միջավայրի սթրեսների նկատմամբ։ Այս երկու միջոցների համատեղ ազդեցությունը սովորաբար ուսումնասիրվում է փորձարարական դաշտային պայմաններում՝ գնահատելով բույսերի բարձրությունը, տերևային մակերեսը, պալարների քանակը և զանգվածը, ինչպես նաև հիվանդությունների և վնասատուների վնասի աստիճանը՝ նպատակ ունենալով գտնել առավել արդյունավետ ագրոտեխնիկական լուծումներ տվյալ տարածաշրջանի համար։