Տեղական ինքնակառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղղությունները ՀՀ-ում

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անցումային շրջանի տնտեսության պետական կարգավորման ծրագրանպատակային մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տնտեսական վերափոխումների պայմաններում պետական կառավարման, նպատակների սահմանման, ծրագրերի մշակման և դրանց իրականացման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը վերաբերում է հատկապես այն տնտեսություններին, որոնք կենտրոնացված կամ վարչահրամայական համակարգից անցնում են շուկայական հարաբերությունների, ինչի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել տնտեսական կայունություն, կառուցվածքային փոփոխություններ, արտադրության վերականգնում, սեփականության հարաբերությունների վերափոխում և սոցիալական խնդիրների կառավարում։ Այս աշխատությունը Վ. Հ. Թորոսյանի դոկտորական ատենախոսությունն է, որը ներկայացվել է Երևանի պետական ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում 1997 թվականին՝ տնտեսագիտության երկու մասնագիտություններով՝ Ը.00.02 և Ը.00.08։ Հետազոտության հիմքում ծրագրանպատակային կառավարման գաղափարն է, որի համաձայն՝ անցումային տնտեսության առանձին խնդիրները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկուսացված միջոցառումների, այլ փոխկապակցված նպատակների, խնդիրների, միջոցների և ակնկալվող արդյունքների համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականության ընդհանուր նպատակները վերածել կոնկրետ ծրագրերի՝ սահմանելով դրանց իրականացման փուլերը, անհրաժեշտ ռեսուրսները, պատասխանատու կառույցները և գնահատման չափանիշները։ Անցումային տնտեսության պայմաններում նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ տնտեսական համակարգի փոփոխությունը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործընթացներ՝ սեփականաշնորհում, շուկաների ձևավորում, մրցակցային միջավայրի ստեղծում, ֆինանսական համակարգի վերակազմավորում, գնագոյացման ազատականացում, պետական ձեռնարկությունների վերափոխում և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմների ձևավորում։ Աշխատության մեջ կարող է վերլուծվել նաև այն հարցը, թե ինչպես պետք է համադրվեն շուկայական ինքնակարգավորման մեխանիզմները և պետական միջամտությունը։ Անցումային փուլում շուկայի ինստիտուտները դեռևս լիարժեք ձևավորված չեն, ինչի հետևանքով պետությունը կարող է ունենալ կարևոր դեր մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, առաջնահերթ ոլորտների զարգացման, ենթակառուցվածքների ձևավորման և սոցիալական հետևանքների մեղմացման գործում։ Միևնույն ժամանակ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ նպատակներ և չափելի արդյունքներ, որպեսզի չվերածվի տնտեսության վարչական կառավարման վերականգնման։ Ծրագրանպատակային հայեցակետը հենց այս հակասության կառավարման գործիքներից մեկն է՝ պետական քաղաքականությունը կապելով հստակ ձևակերպված նպատակների և դրանց հասնելու համար նախատեսված միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տնտեսական զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Անցումային տնտեսությունում բոլոր խնդիրները միաժամանակ լուծելն իրատեսական չէ, քանի որ ֆինանսական, նյութական և մարդկային ռեսուրսները սահմանափակ են։ Հետևաբար անհրաժեշտ է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է առավել մեծ ազդեցություն ունենալ ամբողջ տնտեսության վրա։ Այդպիսիք կարող են լինել արդյունաբերության վերականգնումը, ներդրումների խթանումը, արտահանման ընդլայնումը, զբաղվածության պահպանումը, ֆինանսական համակարգի կայունացումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և տեխնոլոգիական արդիականացումը։ Ծրագրերի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել տնտեսական աճի, արտադրողականության, զբաղվածության, ներդրումների, եկամուտների, արտահանման և այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր է ոչ միայն ծրագիր ունենալը, այլև դրա իրականացման արդյունքների մշտադիտարկումը և անհրաժեշտության դեպքում ծրագրային միջոցառումների վերանայումը։ Աշխատանքի գաղափարական հիմքը հատկապես արդիական է Հայաստանի 1990-ականների տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանի տնտեսությունը բախվեց արտադրական կապերի խզման, տնտեսական անկման, գործազրկության, գնաճի, ֆինանսական սահմանափակումների և կառուցվածքային վերափոխումների խնդիրներին։ Այդ պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության համար առանցքային էր ոչ միայն շուկայական ինստիտուտների ստեղծումը, այլև տնտեսության վերականգնման և զարգացման նպատակների համակարգված ձևակերպումը։ Հետազոտության ծրագրանպատակային մոտեցումը կարող է դիտարկվել հենց այսպիսի բարդ և բազմաշերտ միջավայրում պետական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման տեսական ու մեթոդաբանական գործիք։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է տնտեսական քաղաքականության ծրագրավորման կատարելագործման հետ։ Դրա մոտեցումները կարող են օգտագործվել պետական նպատակային ծրագրերի ձևավորման, առաջնահերթությունների ընտրության, ռեսուրսների բաշխման, ծրագրերի փոխկապակցման և դրանց արդյունքների գնահատման համար։ Ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության մեջ նույնպես կիրառվում են նպատակային ծրագրեր՝ օրինակ արտադրողականության բարձրացմանն ու բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավմանը ուղղված ծրագրեր, ինչը ցույց է տալիս ծրագրային գործիքների շարունակական կիրառությունը պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը անցումային տնտեսության կարգավորումը դիտարկում է որպես նպատակների, խնդիրների, ռեսուրսների և միջոցառումների փոխկապակցված համակարգ, որտեղ պետության հիմնական խնդիրներից է տնտեսական վերափոխումների ուղղությունների հստակեցումը, առաջնահերթությունների ընտրությունը և դրանց իրականացման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը։ Ծրագրանպատակային հայեցակետի միջոցով առաջարկվում է անցումային շրջանի բարդ տնտեսական գործընթացները համակարգել այնպես, որ պետական միջամտությունը լինի նպատակային, հիմնավորված և արդյունքահեն՝ նպաստելով տնտեսության կայունացմանը, կառուցվածքային վերափոխմանը և երկարաժամկետ զարգացման հիմքերի ձևավորմանը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Կովկասի ժողովուրդների պատմության, էթնիկական կազմի, մշակույթի և հասարակական կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են տարածաշրջանում բնակվող տարբեր ժողովուրդների ծագումը, լեզվական պատկանելությունը, բնակության տարածքները, ավանդույթները, կենցաղը, հավատալիքները և մշակութային առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ժողովուրդների միջև պատմական, տնտեսական և մշակութային փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանի էթնիկական բազմազանության ձևավորման գործընթացները։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, սոցիալական կազմակերպման, ժողովրդական մշակույթի և նյութական ու ոչ նյութական ժառանգության պահպանման հարցերը՝ հիմնվելով պատմական, ազգագրական և մարդաբանական տվյալների վրա։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է Կովկասի ժողովուրդների պատմության և մշակույթի ուսումնասիրման համար՝ օգտակար լինելով պատմաբանների, ազգագրագետների, մարդաբանների, կովկասագետների և տարածաշրջանի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Խուան Ռամոն Խիմենեսը (1865–1958) համարվում է իսպանական ժամանակակից պոեզիայի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը, որն իր ստեղծագործական գործունեությունը սկսեց 19-րդ դարի վերջից 20-րդ դարի սկիզբը։ Նրա սկզբնական շրջանի պոեզիան բնութագրվում է ռոմանտիկ մտածողությամբ, զգայականությամբ և ազգային, հայրենասիրական թեմաների ընդգծմամբ։ Այս շրջանում Խիմենեսը հիմնականում գրել է սիրո, բնության, գյուղական կյանքի և հոգևոր գեղեցկության մասին, օգտագործելով պարզ, բայց հուզառատ ու խորհրդանշական լեզու։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է մարդու ներքին զգացմունքների և բնության հանդեպ սերը, արտացոլում է մարդկային հոգու նուրբ ու խոցելի կողմերը, ինչպես նաև շեշտում է ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության կարևորությունը։ Սկզբնական շրջանում նրա ստեղծագործություններում նկատելի են նաև սիմվոլիզմի և ռոմանտիկության ազդեցությունները, որոնք բնորոշ էին Եվրոպայի այդ ժամանակաշրջանի պոեզիային։ Խիմենեսի բանաստեղծությունների զգացմունքային խորությունը և լեզվական ճկունությունը հետագայում հիմք դարձրին նրա հասուն, դասական ոճի զարգացման համար, որի միջոցով նա ստացավ Նոբելյան մրցանակի արժանանալու համաշխարհային ճանաչում։ Սկզբնական շրջանի պոեզիան ոչ միայն բացահայտում է նրա ստեղծագործական ներուժը, այլև ցույց է տալիս մարդկային հոգու, սիրո և բնության նկատմամբ իր սկզբնական տեսլականը, որն ավելի ուշ դարձավ նրա գրական մագիստրոսի՝ իսպանական պոեզիայի վարպետի նշանավոր հատկանիշ։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի մանկական մասնագիտացված հաստատությունների սաների առողջական վիճակի ցուցանիշների ուսումնասիրմանը և գնահատմանը։ Գրքում վերլուծվում են երեխաների ֆիզիկական զարգացման, հիվանդացության, առողջական հիմնական ցուցանիշների, կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետության և առողջության վրա ազդող սոցիալական ու շրջակա միջավայրի գործոնների վերաբերյալ տվյալները։ Հեղինակը ներկայացնում է առողջական վիճակի գնահատման մեթոդները, համեմատական վերլուծություններ և գիտական եզրակացություններ, որոնք կարող են նպաստել երեխաների առողջության պահպանման և բժշկական սպասարկման կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկաբույժներին, հանրային առողջապահության մասնագետներին, առողջապահության կազմակերպիչներին, գիտաշխատողներին, սոցիալական ոլորտի աշխատակիցներին և բժշկական բուհերի ուսանողներին, ինչպես նաև մանկական առողջության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին:

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արժեթղթերի շուկայի ձևավորման հիմնախնդիրների և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով ֆինանսական համակարգի անցումը պլանային տնտեսությունից դեպի շուկայական հարաբերություններ և կապիտալի շուկայի ինստիտուցիոնալ ձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը վերլուծում է արժեթղթերի շուկայի ձևավորման նախադրյալները՝ ներառյալ սեփականաշնորհման գործընթացները, ֆինանսական միջնորդների առաջացումը և օրենսդրական դաշտի ձևավորումը, որոնք հիմք են դրել կապիտալի շուկայի զարգացման համար։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ Հայաստանի արժեթղթերի շուկան բնութագրվում է սահմանափակ ծավալներով, ցածր իրացվելիությամբ և ֆինանսական գործիքների ոչ բավարար բազմազանությամբ, ինչը պայմանավորված է տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկություններով և ներդրումային միջավայրի զարգացածության մակարդակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում շուկայի հիմնական դերակատարներին՝ բանկերին, ներդրումային ընկերություններին, բորսային համակարգին և կարգավորող մարմիններին, ինչպես նաև նրանց փոխգործակցության մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են նաև զարգացման խոչընդոտները՝ կապիտալի սահմանափակ կուտակում, ներդրողների ցածր վստահություն, ֆինանսական գրագիտության ոչ բավարար մակարդակ և կորպորատիվ կառավարման թերություններ։ Միաժամանակ քննարկվում են զարգացման հնարավոր ուղղությունները՝ շուկայի ինստիտուցիոնալ ամրապնդում, պետական պարտատոմսերի և կորպորատիվ արժեթղթերի շուկայի ընդլայնում, ներդրումային միջավայրի բարելավում և միջազգային կապիտալի շուկաների հետ ինտեգրում։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է նաև կարգավորող և վերահսկող համակարգի կարևորությունը՝ որպես շուկայի թափանցիկության և կայունության ապահովման հիմնական գործիք։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է արժեթղթերի շուկայի ձևավորումը և զարգացումը Հայաստանում որպես երկարաժամկետ ինստիտուցիոնալ գործընթաց, որը պահանջում է համադրված տնտեսական, իրավական և ֆինանսական քաղաքականություն։

Իրավաբանություն

Այս թեման վերաբերում է Treaty of Lisbon-ի կարևոր իրավական դրույթներին, մասնավորապես 49-րդ և 56-րդ հոդվածներին, որոնք կարգավորում են Եվրոպական միության շրջանակներում անդամակցության, հիմնարար ազատությունների և տնտեսական գործունեության իրականացման կարևոր սկզբունքներ։ Լիսաբոնի պայմանագիրը հանդիսանում է Եվրոպական միության իրավական և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների հիմնական փաստաթղթերից մեկը, որն ուժի մեջ մտավ 2009 թվականին և նպատակ ուներ բարձրացնել Միության արդյունավետությունը, ժողովրդավարական վերահսկողությունը և անդամ պետությունների միջև համագործակցության մակարդակը։ 49-րդ հոդվածը սահմանում է Եվրոպական միությանը անդամակցելու կարգը և այն պայմանները, որոնց պետք է համապատասխանեն անդամակցության ցանկություն ունեցող եվրոպական պետությունները։ Դրույթը նախատեսում է, որ ցանկացած եվրոպական պետություն, որը հարգում է ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների, իրավական պետության և հիմնարար ազատությունների սկզբունքները, կարող է դիմել անդամակցության համար։ Այս հոդվածը կարևոր նշանակություն ունի Եվրոպական միության ընդլայնման քաղաքականության տեսանկյունից, քանի որ այն սահմանում է անդամակցության իրավական հիմքերը և անդամ պետությունների համաձայնության անհրաժեշտությունը։ 56-րդ հոդվածը վերաբերում է ծառայությունների ազատ մատուցման սկզբունքին և հանդիսանում է միասնական շուկայի հիմնարար ազատություններից մեկը։ Այն արգելում է անդամ պետությունների միջև ծառայությունների մատուցման սահմանափակումները և ապահովում է, որ Եվրոպական միության տարածքում տնտեսավարողները կարողանան ազատ իրականացնել տնտեսական գործունեություն այլ անդամ երկրներում՝ առանց խտրականության կամ անհիմն արգելքների։ Այս դրույթը կարևոր դեր ունի ներքին շուկայի զարգացման, տնտեսական ինտեգրման և մրցակցության խթանման գործում։ Երկու հոդվածներն էլ լայն կիրառելիություն ունեն Եվրոպական միության իրավական համակարգում և հաճախ կիրառվում են Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքում։ Դրանք նպաստում են անդամ պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական և իրավական համագործակցության ամրապնդմանը, ինչպես նաև ապահովում են միասնական եվրոպական տարածքի արդյունավետ գործունեությունը։