Տնտեսական լծակների դերը ՀՀ ագրարային բարեփոխումների համակարգում (ՀՀ Արմավիրի մարզի օրինակով)

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ինտենսիվ թերապիայի բաժանմունքում բուժվող ծանր հիվանդների մոտ որովայնի ներճնշման մոնիթորինգի նշանակության, կազմակերպման և կլինիկական կիրառության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում որովայնի խոռոչում ճնշման փոփոխությունների ժամանակին հայտնաբերումն է և դրանց հնարավոր կապը հիվանդի ընդհանուր վիճակի ու օրգանների աշխատանքի փոփոխությունների հետ։ Ներճնշման բարձրացումը կարող է ուղեկցվել որովայնային օրգանների և այլ համակարգերի ֆունկցիայի խանգարումներով, ուստի դրա վերահսկումը կարող է լրացնել ծանր հիվանդների կլինիկական գնահատումը և օգնել բուժման ընթացքի դինամիկ դիտարկմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ներճնշման չափման ցուցումները, չափումների պարբերականությունը, արդյունքների գրանցման և գնահատման սկզբունքները, ինչպես նաև տարբեր կլինիկական վիճակներում ստացված տվյալների մեկնաբանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հիվանդներին, որոնց մոտ առկա են որովայնի խոռոչի ծավալի ավելացման, հեղուկի կուտակման, ծանր բորբոքային կամ հետվիրահատական գործընթացների և այլ գործոնների հետևանքով ներճնշման բարձրացման ռիսկ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներճնշման ցուցանիշների համադրումը հիվանդի այլ կլինիկական և լաբորատոր տվյալների հետ։ Այդպիսի համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել հիվանդության ծանրության փոփոխությունը, հետևել բուժման արդյունավետությանը և ժամանակին նկատել վիճակի վատթարացման հնարավոր նշանները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև որովայնային կոմպարտմենտի համախտանիշի զարգացման ռիսկին և դրա վաղ հայտնաբերման գործում մոնիթորինգի նշանակությանը։ Ինտենսիվ թերապիայի պայմաններում ներճնշման դինամիկ վերահսկումը կարող է դիտարկվել որպես շարունակական հսկողության բաղադրիչ, որը պետք է իրականացվի հիվանդի ընդհանուր կլինիկական պատկերի և բուժող թիմի կողմից սահմանված ցուցումների շրջանակում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր հիվանդների խմբերում ստացված տվյալները, գնահատվել բարձր ներճնշման հաճախականությունը և դրա կապը հիվանդության ելքերի կամ օրգանային դիսֆունկցիայի տարբեր ցուցանիշների հետ։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է ինտենսիվ թերապիայի բաժանմունքում հիվանդների վիճակի գնահատման և բուժման տակտիկայի կատարելագործման համար ներճնշման մոնիթորինգի հնարավոր դերի հիմնավորման մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգներին, վիրաբույժներին, ինտենսիվ թերապիայի մասնագետներին, շտապ բժշկության բժիշկներին, կլինիկական հետազոտողներին և համապատասխան բժշկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

ՀԷԿ-ի (հիդրոէլեկտրակայանի) կառուցման և շահագործման շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության գնահատումը այն գործընթացն է, որի ընթացքում ուսումնասիրվում են նախատեսվող էներգետիկ օբյեկտի հնարավոր ազդեցությունները բնության, մարդկանց առողջության և սոցիալ-տնտեսական պայմանների վրա՝ սկսած նախագծման փուլից մինչև շահագործման ավարտ, և այն նպատակ ունի կանխել կամ նվազեցնել բացասական հետևանքները՝ ապահովելով կայուն զարգացման սկզբունքների պահպանումը, այս գնահատման ընթացքում վերլուծվում են ջրային ռեսուրսների փոփոխությունները, գետերի հոսքի կարգավորումը, ձկնային պաշարների վրա ազդեցությունը, կենսաբազմազանության հնարավոր կորուստը, հողի էրոզիան, անտառածածկույթի փոփոխությունը, ինչպես նաև աղմուկի, փոշու և շինարարական աշխատանքների հետևանքները տեղական բնակչության համար, իսկ շահագործման փուլում ուշադրություն է դարձվում ջրի մակարդակի տատանումներին, էկոհամակարգերի հավասարակշռության խախտման ռիսկերին և էներգիայի արտադրության երկարաժամկետ ազդեցություններին, միաժամանակ գնահատվում են նաև դրական կողմերը՝ վերականգնվող էներգիայի արտադրությունը, ածխաթթու գազի արտանետումների նվազեցումը և էներգետիկ անկախության բարձրացումը, և այս ամբողջ գործընթացը ուղեկցվում է մեղմման միջոցառումների մշակմամբ, ինչպիսիք են ձկնանցումների կառուցումը, էկոլոգիական հոսքի պահպանումը, անտառվերականգնման աշխատանքները և մշտադիտարկման համակարգերի ներդրումը, որպեսզի հնարավոր լինի հավասարակշռել տնտեսական շահերը և բնապահպանական պահանջները։

Տնտեսագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է շուկայական տնտեսության պայմաններում էներգետիկ համակարգի զարգացման հիմնական խնդիրների, սահմանափակումների և հնարավոր լուծումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության առանցքում էներգետիկ ոլորտի և տնտեսության ընդհանուր զարգացման փոխկապակցվածությունն է․ էներգիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտադրության և սպառման համար անհրաժեշտ ռեսուրս, այլև որպես տնտեսական աճի, արդյունաբերության մրցունակության, ներդրումային ակտիվության և երկրի տնտեսական անվտանգության կարևոր նախապայման։ Շուկայական տնտեսության անցումը էապես փոխում է էներգետիկ համակարգի կառավարման տրամաբանությունը։ Եթե կենտրոնացված տնտեսության պայմաններում ոլորտի զարգացման հիմնական որոշումները կայացվում էին վարչական պլանավորման միջոցով, ապա շուկայական միջավայրում մեծ նշանակություն են ստանում պահանջարկի և առաջարկի հարաբերակցությունը, գնային մեխանիզմները, մրցակցությունը, մասնավոր ներդրումները, ֆինանսական կայունությունը և սպառողների շահերի պաշտպանությունը։ Այս պայմաններում էներգետիկ համակարգի արդյունավետ զարգացումը պահանջում է պետական կարգավորման և շուկայական մեխանիզմների հավասարակշռված համադրում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է էներգետիկ անվտանգության խնդիրը։ Էներգակիրների ներմուծումից կախվածությունը, մատակարարումների հնարավոր խափանումները, արտաքին շուկաների գների տատանումները և աշխարհաքաղաքական գործոնները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ ազգային տնտեսության վրա։ Հայաստանի դեպքում էներգետիկ անվտանգության հարցը հատկապես կարևոր է, քանի որ երկրի էներգետիկ համակարգը զգալիորեն կապված է ներմուծվող վառելիքի հետ։ Հետևաբար էներգետիկ համակարգի զարգացման ռազմավարության կարևոր բաղադրիչներ են մատակարարման աղբյուրների դիվերսիֆիկացումը, տեղական էներգետիկ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, ենթակառուցվածքների արդիականացումը և տարածաշրջանային էներգետիկ համագործակցության ընդլայնումը։ Ուսումնասիրության մյուս առանցքային խնդիրն էներգետիկ ոլորտում ներդրումային գործընթացների ակտիվացումն է։ Էլեկտրակայանների, էլեկտրահաղորդման ցանցերի, ենթակայանների, գազամատակարարման համակարգերի և այլ ենթակառուցվածքների զարգացումը պահանջում է մեծածավալ և երկարաժամկետ ներդրումներ։ Միաժամանակ էներգետիկ նախագծերը հաճախ ունեն երկար վերադարձի ժամկետներ և ենթակա են տեխնոլոգիական, ֆինանսական, շուկայական ու կարգավորող ռիսկերի։ Այդ պատճառով ներդրումների ներգրավման համար անհրաժեշտ են կանխատեսելի կարգավորող միջավայր, հստակ սակագնային քաղաքականություն և ներդրողների իրավունքների արդյունավետ պաշտպանություն։ Էներգետիկ համակարգի տնտեսական արդյունավետության կարևոր բաղադրիչ է սակագների ձևավորման խնդիրը։ Էլեկտրաէներգիայի և այլ էներգակիրների գները պետք է միաժամանակ հնարավորություն տան էներգետիկ ընկերություններին ապահովելու իրենց գործունեության ֆինանսական կայունությունը և հաշվի առնեն բնակչության ու տնտեսության տարբեր հատվածների վճարունակությունը։ Սակագնային քաղաքականության սխալ կառուցվածքը կարող է հանգեցնել կամ ոլորտի ֆինանսական խնդիրների խորացմանը, կամ սպառողների համար անհամաչափ բարձր ծախսերի առաջացմանը։ Հայաստանի էներգետիկ համակարգի զարգացման վերաբերյալ պետական քննարկումներում ևս շեշտվել են շուկայի կառուցվածքի և սակագների մեթոդաբանության կատարելագործման, կորուստների կրճատման և համակարգի ֆինանսական առողջացման խնդիրները։ Էներգետիկ ոլորտի զարգացման կարևոր ուղղություն է էներգաարդյունավետության բարձրացումը։ Նույն քանակությամբ արտադրանք կամ ծառայություն ավելի քիչ էներգիայի օգտագործմամբ ստանալու հնարավորությունը նվազեցնում է ինչպես տնտեսության ծախսերը, այնպես էլ էներգետիկ ռեսուրսների նկատմամբ ճնշումը։ Էներգախնայող տեխնոլոգիաների ներդրումը կարող է հատկապես կարևոր լինել արդյունաբերության, շինարարության, տրանսպորտի և բնակելի հատվածի համար։ Հայաստանի էներգետիկ քաղաքականության վերաբերյալ նախկին ռազմավարական քննարկումներում նույնպես առանձնացվել են էներգաարդյունավետության և էներգախնայող տեխնոլոգիաների ներդրման խնդիրները։ Վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը ևս ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է։ Արևային, հիդրոէներգետիկ, քամու և այլ վերականգնվող աղբյուրների օգտագործման ընդլայնումը կարող է նպաստել ներմուծվող վառելիքից կախվածության նվազեցմանը և էներգետիկ համակարգի դիվերսիֆիկացմանը։ Միաժամանակ վերականգնվող աղբյուրների, հատկապես արևային և քամու էներգիայի, անկայուն արտադրությունը առաջ է բերում համակարգի ճկունության, պահեստավորման և ցանցային կառավարման նոր պահանջներ։ Հայաստանի ներկայիս քաղաքական շրջանակում նախատեսվում է մինչև 2030 թվականը վերականգնվող աղբյուրներից ստացվող էլեկտրաէներգիայի մոտ 50 տոկոս մասնաբաժին, իսկ մինչև 2040 թվականը՝ մոտ 60 տոկոս, ինչը մեծացնում է նաև ցանցերի, պահեստավորման և կարգավորող համակարգերի զարգացման անհրաժեշտությունը։ Էներգետիկ համակարգի տեխնիկական վիճակը ևս դիտարկվում է որպես զարգացման սահմանափակող գործոն։ Հնացած էլեկտրահաղորդման գծերը, ենթակայանները և արտադրական հզորությունները կարող են մեծացնել կորուստները, նվազեցնել մատակարարման հուսալիությունը և սահմանափակել նոր արտադրական հզորությունների միացումը ցանցին։ Այդ պատճառով էներգետիկ համակարգի զարգացման ծրագրերը պետք է ներառեն ոչ միայն նոր հզորությունների կառուցում, այլև գործող ենթակառուցվածքների վերակառուցում և արդիականացում։ Հայաստանի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերում այդ խնդիրների շարքում ընդգծվել են էլեկտրահաղորդման գծերի և ենթակայանների վերակառուցումը, տարածաշրջանային ինտեգրման ենթակառուցվածքները և էլեկտրամատակարարման հուսալիության բարձրացումը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել էներգետիկ շուկայի կառուցվածքի հարցը։ Մրցակցային միջավայրի ձևավորումը կարող է նպաստել ծառայությունների որակի բարձրացմանը, արդյունավետության աճին և ներդրումների խթանմանը, սակայն էներգետիկ ոլորտի որոշ հատվածներ ունեն բնական մենաշնորհի առանձնահատկություններ։ Էլեկտրական ցանցերը, օրինակ, չեն կարող արդյունավետ կազմակերպվել բազմաթիվ զուգահեռ ենթակառուցվածքների միջոցով, ուստի դրանց գործունեությունը պահանջում է հատուկ կարգավորում։ Այս հանգամանքը շեշտադրում է անկախ և արդյունավետ կարգավորող մարմնի, թափանցիկ սակագնային մեխանիզմների և շուկայի մասնակիցների հստակ կանոնների անհրաժեշտությունը։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է տարածաշրջանային էներգետիկ համագործակցությունը։ Էլեկտրաէներգիայի փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնումը, հարևան երկրների հետ հաղորդման ենթակառուցվածքների զարգացումը և տարածաշրջանային շուկաներին ինտեգրվելը կարող են բարձրացնել համակարգի ճկունությունը և ստեղծել արտահանման կամ փոխադարձ մատակարարման լրացուցիչ հնարավորություններ։ Հայաստանի երկարաժամկետ էներգետիկ ծրագրերում նույնպես առանձնացվել է տարածաշրջանային ինտեգրման և հարևան երկրների հետ էլեկտրաէներգիայի առևտրի ընդլայնման ուղղությունը։ Շուկայական տնտեսության պայմաններում կարևոր է նաև էներգետիկ ընկերությունների ֆինանսական կայունությունը։ Էներգետիկ համակարգի բնականոն աշխատանքը պահանջում է, որ ընկերությունները կարողանան ծածկել գործառնական ծախսերը, սպասարկել պարտավորությունները, իրականացնել անհրաժեշտ վերանորոգումներ և ներդրումներ։ Ֆինանսական անկայունությունը կարող է հանգեցնել ենթակառուցվածքների վերականգնման հետաձգման, ծառայությունների որակի նվազման և համակարգային ռիսկերի կուտակման։ Այդ պատճառով ոլորտի ֆինանսական առողջացումը պետք է դիտարկվի որպես տեխնիկական զարգացմանը զուգահեռ իրականացվող գործընթաց։ Թեմայի ժամանակակից մեկնաբանության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ցածր ածխածնային զարգացման անցումը։ Էներգետիկ համակարգի ապագան աստիճանաբար կապվում է ոչ միայն էներգիայի արտադրության ծավալների, այլև դրա բնապահպանական ազդեցության նվազեցման հետ։ Հայաստանի համար այդ անցումը ենթադրում է վերականգնվող էներգիայի ընդլայնում, էներգաարդյունավետության բարձրացում, ցանցերի արդիականացում և ներդրումային ու ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներ։ Համաշխարհային բանկի գնահատմամբ՝ Հայաստանի դիմակայուն և ցածր ածխածնային զարգացման համար 2025-2060 թվականներին անհրաժեշտ ներդրումների ծավալը կարող է կազմել մոտ 8 միլիարդ դոլար, որի կարևոր ուղղություններից է էներգետիկան։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը էներգետիկ համակարգի զարգացումը դիտարկում է որպես բազմագործոն տնտեսական խնդիր, որտեղ փոխկապակցված են էներգետիկ անվտանգությունը, շուկայի կառուցվածքը, գնային և սակագնային քաղաքականությունը, ներդրումները, էներգաարդյունավետությունը, վերականգնվող էներգետիկան, տեխնիկական ենթակառուցվածքները, տարածաշրջանային համագործակցությունը և բնապահպանական նպատակները։ Դրա հիմնական նշանակությունն այն է, որ էներգետիկ համակարգի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ թե մեկ առանձին ցուցանիշով, այլ ազգային տնտեսության կայուն զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, էներգետիկայի ոլորտի մասնագետներին, ֆինանսիստներին, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, ներդրողներին, էներգետիկ ընկերությունների ղեկավարներին, ինչպես նաև էներգետիկ տնտեսագիտությամբ զբաղվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Turkey և Israel միջև ռազմավարական համագործակցության ձևավորման, զարգացման և վերափոխման գործընթացներին 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին։ Գրքում վերլուծվում են երկու պետությունների քաղաքական, ռազմական և տնտեսական փոխգործակցության հիմքերը՝ ընդգծելով սառը պատերազմի ավարտից հետո ձևավորված նոր տարածաշրջանային անվտանգության ճարտարապետության ազդեցությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է համագործակցության հիմնական ուղղությունները՝ ռազմական տեխնոլոգիաների փոխանակում, հետախուզական համագործակցություն, էներգետիկ և տնտեսական կապեր, ինչպես նաև դիվանագիտական հարաբերությունների ինստիտուցիոնալ զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային հակամարտությունների, մասնավորապես Մերձավոր Արևելքի ճգնաժամերի, պաղեստինյան խնդրի և հարևան արաբական երկրների հետ հարաբերությունների ազդեցությանը երկկողմ համագործակցության դինամիկայի վրա։ Քննարկվում են նաև քաղաքական փոփոխությունները երկու երկրներում, որոնք տարբեր փուլերում բերել են հարաբերությունների խորացման կամ լարվածության։ Աշխատությունը նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և անվտանգության հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի պետական համակարգի ձևավորման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը նորագույն ժամանակաշրջանում՝ կենտրոնանալով պետական կառավարման ինստիտուտների, քաղաքական համակարգի և դրանց փոխակերպումների վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանից դեպի ժամանակակից հանրապետական պետականություն անցման գործընթացները, նոր պետական ինստիտուտների ձևավորումը և քաղաքական կառավարման սկզբունքների փոփոխությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանրապետության ստեղծումից հետո իրականացված քաղաքական, վարչական և իրավական բարեփոխումներին, դրանց ազդեցությանը պետական կառավարման կառուցվածքի և հասարակական կյանքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործադիր, օրենսդիր և դատական իշխանությունների հարաբերակցության փոփոխություններին, պետական կառավարման կենտրոնացման և ապակենտրոնացման գործընթացներին, ինչպես նաև քաղաքացիական և ռազմական ինստիտուտների փոխհարաբերություններին տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ուսումնասիրվում են նաև բազմակուսակցական քաղաքական համակարգի ձևավորումը, ընտրական գործընթացների զարգացումը, սահմանադրական փոփոխությունները և իշխանության կազմակերպման ձևերի վերափոխումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ներքաղաքական ճգնաժամերին, ռազմական միջամտություններին, սահմանադրական վերաձևավորումներին և այն քաղաքական ու սոցիալական գործոններին, որոնք ազդեցություն են ունեցել պետական համակարգի զարգացման ուղղության վրա։ Հետազոտության միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, քաղաքական ուժերի հարաբերակցությունը, հասարակական փոփոխությունները և արտաքին քաղաքական միջավայրը նպաստել պետական ինստիտուտների վերափոխմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից կառավարման համակարգի առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով դրա ձևավորման պատմական նախադրյալներն ու զարգացման հիմնական փուլերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Թուրքիայի ժամանակակից քաղաքական պատմության, պետական կառավարման և սահմանադրական համակարգի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, իրավաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, տարածաշրջանագետների, ինչպես նաև Թուրքիայի քաղաքական և պետական զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց Ձորի տարածաշրջանում տարածված հայերենի տեղական խոսվածքների լեզվական առանձնահատկությունների և դրանց աշխարհագրական բաշխման համակարգված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր բնակավայրերի խոսքային տվյալների համադրությունն է, որի միջոցով բացահայտվում են հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական հատկանիշների տարածքային տարբերությունները։ Լեզվաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին խոսվածքները, այլև պարզելու որոշակի լեզվական երևույթների տարածման սահմանները, դրանց փոխադարձ կապերը և հարակից բարբառային միավորների հետ հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հնչյունական համակարգին՝ ձայնավորների ու բաղաձայնների արտասանական տարբերակներին, պատմական հնչյունափոխություններին և բնակավայրից բնակավայր հանդիպող տեղային առանձնահատկություններին։ Ձևաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել հոլովման և խոնարհման ձևերը, դերանունների, բայերի ու անվանական խոսքի մասերի տեղական տարբերակները, իսկ բառապաշարային քննությունը հնարավորություն է տալիս արձանագրելու տվյալ տարածաշրջանին բնորոշ բառերը, իմաստային տարբերությունները և հնաբանությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է լեզվական երևույթների քարտեզագրումը, որի միջոցով հնարավոր է տեսանելի դարձնել առանձին հատկանիշների տարածական բաշխումը և սահմանել բարբառային տարբերակների միջև անցումային գոտիները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության պատմական տեղաշարժերի, հարևան տարածքների հետ հաղորդակցության և սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությանը տեղական խոսքի ձևավորման ու փոփոխության վրա։ Տարբեր սերունդների լեզվական տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև խոսվածքների պահպանվածության աստիճանը և գրական հայերենի ազդեցությամբ տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրման համար, հատկապես այն պայմաններում, երբ հասարակական և ժողովրդագրական փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար նվազեցնել տեղական լեզվական առանձնահատկությունների կիրառությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բարբառագիտության, լեզվաաշխարհագրության և պատմական լեզվաբանության մեթոդները՝ ներկայացնելով Վայոց Ձորի խոսվածքների տարածքային կառուցվածքն ու տեղը հայերենի բարբառային համակարգում։