Ծովային ելք չունեցող երկրների միջազգային մրցունակության հիմնախնդիրները (ՀՀ օրինակով)

Փիլիսոփայություն

երհայեցումներիցս մեկի ժամանակ հանդիպեցի նախամարդուն՝ ճիշտ այն պահին, երբ գտնվում էր կենդանական վիճակից մարդկայինին անցնելու կամրջին, բայց ինձ համակած, երբևէ չտեսնված ամոթը թույլ չտվեց զրուցելու չափ մոտ գնալ նրան, իսկ երբ նա ինձ նայեց մարդու կողմից երբևէ տրված բոլոր հարցերը մարմնավորող հայացքով՝ անմեղություն ճառագող ժպիտով, ես, մտաբերելով մարդկային իմացության բոլոր հետևանքները, ուժերի առավելագույն լարումով միայն կարողացա գոռալ․ «Չիմացությունդ քո պաշտպանությու՜նն է, չիմացությունդ քո պաշտպանությու՜նն է, …», ու սթափվեցի սեփական աղաղակումից՝ շուրթերիս զգալով ծորացող, նրան չասված բառեր, որոնք զգուշացմանս շարունակությունն էին. « …` ինքդ քեզանի՜ց, ինքդ քեզանի՜ց …»։ Հետո ես նրան հանդիպեցի ևս մեկ (վերջին) անգամ՝ արդեն իր նախաձեռնությամբ, երբ ինքս էի կանգնած մարդուց Բարձրագույն Ես-ին անցնելու կամրջին, որտեղ նա, մահին նախորդող ու մահն ազդարարող վերջին շնչի հանգստությամբ, շշնջաց զգուշացմանս պատասխանը. «Գիտե՜մ, գիտե՜մ, ․․․», ու հեռացավ՝ շուրթերիս թողնելով անմեղություն ճառագող իր ժպիտը. որ ինքնարարումն այլընտրանք չունի …

Գրականություն

Աշխատությունը ուսումնասիրում է միֆաբանական մտածողության և արքետիպային կառուցվածքների դրսևորումները արդի հայ արձակում՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը կերպարների ձևավորման, սյուժետային կառուցվածքի և իմաստային շերտերի վրա։ Վերլուծվում են այն դեպքերը, երբ հին միֆական պատկերացումները վերածվում են ժամանակակից գեղարվեստական լեզվի բաղադրիչների՝ պահպանելով իրենց խորհրդանշական ուժը և միաժամանակ ձեռք բերելով նոր մշակութային ու հոգեբանական մեկնաբանություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Myth-ի և Archetype-ի գործառույթներին որպես խորքային կառուցվածքային սկզբունքներ, որոնք ձևավորում են հերոսների վարքագիծը, պատմողական լարվածությունը և տեքստի ենթագիտակցական իմաստային դաշտը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է, թե ինչպես են այս արքետիպային շերտերը համադրվում ժամանակակից սոցիալական, հոգեբանական և մշակութային խնդիրների հետ՝ ստեղծելով բազմաշերտ արձակ, որտեղ միֆը վերածվում է արդի իրականության մեկնաբանության միջոցի և գեղարվեստական ինքնարտահայտման կարևոր ձևի։

Գրականություն

Աննա Ֆրանկի օրագիրը աշխատությունը իրական պատմական փաստաթուղթ և ինքնակենսագրական օրագիր է, որտեղ պատանի Աննա Ֆրանկը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին թաքնված կյանքի պայմաններում նկարագրում է իր առօրյան, զգացմունքները, վախերը, հույսերը և ներքին աճը, այն արտացոլում է նացիստական հալածանքների պայմաններում հրեական ընտանիքի գոյատևման փորձը և փակ տարածքում ապրելու հոգեբանական ծանրությունը, միաժամանակ բացահայտում է դեռահասի ներաշխարհը՝ ինքնաճանաչման, սիրո, ընկերության և մեծանալու բարդ գործընթացներով, օրագիրը նաև առանձնանում է որպես պատերազմի և ցեղասպանական քաղաքականությունների մարդկային հետևանքների ուժեղ վկայություն, որը համադրում է պատմական իրականությունը և անձնական ապրումների անկեղծությունը՝ դարձնելով այն համաշխարհային հումանիստական գրականության կարևոր նմուշներից մեկը։

Մշակույթ

Սույն նյութը ներկայացնում է Հայաստանում հրատարակված նոր գրքերի ինֆորմացիոն ցանկը՝ ընդգծելով ազգային, պատմական, մշակութային և գիտական կարևոր թեմաները։ Աշխատությունը ընդգրկում է Հայաստանի պատմությանը, արվեստին, գրականությանը, տնտեսությանը և հասարակական կյանքին վերաբերող նոր հրատարակությունները՝ ապահովելով ընթերցողների և հետազոտողների համար ժամանակակից գրականության և տեղեկատվական աղբյուրների համակարգված ու համապարփակ ներկայացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության և գիտական մտքի զարգացումների լուսաբանմանը՝ ներառելով ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական բնույթի աշխատություններ։ Ինֆորմացիոն ցանկը ծառայում է որպես ուղեցույց մասնագետների, ուսանողների և մշակութային ոլորտի հետ հետաքրքրված անձանց համար՝ ապահովելով Հայաստանի հետ կապված նոր գիտական, կրթական և մշակութային գրականության հասանելիություն։

Պատմություն

Այս հրապարակումը գրախոսական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Յա. Ա. Մանանդյանի պատմագիտական աշխատության բովանդակության, գիտական արժեքի և մեթոդաբանական առանձնահատկությունների քննադատական վերլուծությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է գրքում արտահայտված հիմնական գաղափարները, գնահատում պատմական փաստերի մեկնաբանությունը, օգտագործված սկզբնաղբյուրները և հետազոտական մոտեցումները՝ անդրադառնալով աշխատության ուժեղ կողմերին և հնարավոր վիճահարույց հարցերին։ Գրախոսության մեջ քննարկվում է նաև աշխատության նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության ուսումնասիրման, պատմագրության զարգացման և գիտական մտքի ձևավորման համատեքստում՝ դիտարկելով այն ժամանակաշրջանի պատմագիտական չափանիշների լույսի ներքո։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ոչ միայն վերլուծվող աշխատության բովանդակության, այլև դրա ընդունման և գնահատման մասին մասնագիտական շրջանակներում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, պատմագրության հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ ժողովրդի պատմության գիտական ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Կ. Յա. Զուբալովի անվան Քաղաքային ժողովրդական տան ստեղծման պատմությանը, դրա ձևավորման նախադրյալներին և հասարակական-մշակութային նշանակությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են այն պատմական և սոցիալական պայմանները, որոնցում առաջացել է ժողովրդական կրթության, մշակույթի և հանրային ժամանցի համար նախատեսված նման հաստատության անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են լուսաբանվել հաստատության ստեղծման նախաձեռնությունները, կազմակերպչական գործընթացը, դրա գործունեության համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորումը և այն անձանց ու հասարակական շրջանակների դերը, որոնք նպաստել են դրա հիմնադրմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական տան՝ որպես մշակութային և կրթական կենտրոնի գործառույթներին, որտեղ տարբեր սոցիալական խմբերի համար կարող էին կազմակերպվել դասախոսություններ, ներկայացումներ, համերգներ, ընթերցումներ, կրթական միջոցառումներ և այլ հանրային նախաձեռնություններ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս այդ հաստատության պատմությունը դիտարկել ավելի լայն հասարակական-մշակութային գործընթացների համատեքստում՝ բացահայտելով քաղաքային մշակույթի, հանրային կրթության և ինքնակազմակերպման զարգացման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև անվան հետ կապված պատմական համատեքստը և հաստատության ստեղծման ու զարգացման գործում բարեգործության ու հասարակական աջակցության նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքի մշակութային կյանքի, հասարակական կազմակերպությունների և կրթամշակութային հաստատությունների պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է որպես տեղական պատմության աղբյուր, քանի որ նման հաստատությունների գործունեությունը հաճախ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պահանջները, մշակութային նախասիրությունները և քաղաքային կյանքի կազմակերպման ձևերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մշակութաբաններին, թատրոնի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, Երևանագիտության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև քաղաքի պատմությամբ և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։