Թուրքիա-Վրաստան-Ադրբեջան տնտեսական և ռազմաքաղաքական եռակողմ համագործակցությունը 1991-2016թթ

Բժշկություն

Գիրքը նվիրված է նորածինների շրջանում հիպօքսիկ-իշեմիկ էնցեֆալոպաթիայի ախտորոշման և բուժման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում է այն կարևոր խնդիրը, թե ինչպես կարելի է հնարավորինս վաղ և ճշգրիտ հայտնաբերել գլխուղեղի հիպօքսիկ-իշեմիկ ախտահարումը, գնահատել դրա ծանրության աստիճանը, կանխատեսել հիվանդության ընթացքը և ընտրել համապատասխան բուժական տակտիկա։ Ներկայացվում է հիվանդության կլինիկական դրսևորումների մանրամասն ուսումնասիրություն՝ ուշադրություն դարձնելով նորածնի նյարդաբանական վիճակի, գիտակցության մակարդակի, մկանային տոնուսի, ռեֆլեքսների, շնչառական և այլ կենսական ֆունկցիաների փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կլինիկական ախտորոշման արդյունքների համադրմանը գործիքային հետազոտությունների և կենսաբանական մարկերների տվյալների հետ՝ հնարավորություն տալով գնահատել տարբեր ախտորոշիչ մեթոդների տեղեկատվական արժեքը և կիրառական նշանակությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ժամանակակից գործիքային հետազոտությունների հնարավորությունները, դրանց միջոցով գլխուղեղի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների հայտնաբերման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև լաբորատոր և կենսաքիմիական մարկերների կիրառումը ախտորոշման, հիվանդության ծանրության գնահատման և ելքի կանխատեսման գործընթացում։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր մեթոդների առավելություններն ու սահմանափակումները և հիմնավորել դրանց համալիր կիրառման անհրաժեշտությունը։ Գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բուժման տակտիկայի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով նորածնի վիճակի ծանրությունը, ախտահարման առանձնահատկությունները և հնարավոր բարդությունները։ Ներկայացվում են բուժական մոտեցումների ընտրության սկզբունքները, վաղ միջամտության կարևորությունը, ինտենսիվ թերապիայի միջոցառումները և նյարդաբանական վնասման հետևանքների նվազեցմանն ուղղված ռազմավարությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նեոնատոլոգների, մանկական նյարդաբանների, մանկաբույժների, վերակենդանացման և ինտենսիվ թերապիայի մասնագետների, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողների, կլինիկական օրդինատորների և հետազոտողների համար՝ որպես նորածնային շրջանում ծանր նյարդաբանական ախտահարումների ախտորոշման, գնահատման և բուժման վերաբերյալ մասնագիտական ուսումնասիրության աղբյուր։

Բժշկություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության չափահաս աշխատունակ բնակչության փաստացի սննդակարգի ուսումնասիրությանը և սննդային ստատուսի հիգիենիկ գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել բնակչության սննդի իրական կառուցվածքն ու որակը, գնահատել սննդանյութերի և էներգիայի ընդունման համապատասխանությունը օրգանիզմի ֆիզիոլոգիական պահանջներին և բացահայտել սննդակարգի հնարավոր անհավասարակշռությունները։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սննդի օրական քանակական և որակական կազմը, սպիտակուցների, ճարպերի և ածխաջրերի հարաբերակցությունը, վիտամինների և հանքային տարրերի ընդունումը, սննդի ռեժիմը և տարբեր սննդային խմբերի օգտագործման հաճախականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատունակ տարիքի բնակչության սննդային առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով ֆիզիկական ակտիվության մակարդակը, աշխատանքի բնույթը և օրգանիզմի էներգետիկ պահանջները։ Սննդային ստատուսի գնահատումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես սննդանյութերի անբավարար կամ ավելցուկային ընդունման, այնպես էլ սննդակարգի կառուցվածքային անհավասարակշռության հետ կապված հնարավոր խնդիրները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բնակչության սննդային վիճակի բարելավման, առողջ սննդակարգի վերաբերյալ հիգիենիկ առաջարկությունների մշակման և սննդակարգի հետ կապված հիվանդությունների կանխարգելման համար։ Աշխատությունը կարևոր է հանրային առողջապահության տեսանկյունից, քանի որ բնակչության սննդային վիճակը անմիջականորեն կապված է աշխատունակության, ֆիզիկական և մտավոր գործունեության արդյունավետության, հիվանդությունների կանխարգելման և կյանքի որակի հետ։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հիգիենիստներին, սննդաբաններին, հանրային առողջապահության մասնագետներին, բժիշկներին, հետազոտողներին և բժշկական ու առողջապահական ոլորտների ուսանողներին՝ որպես բնակչության փաստացի սննդի և սննդային ստատուսի գնահատման մեթոդաբանությանը վերաբերող ուսումնասիրություն։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է տավարաբուծության զարգացման և դրա տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Կոտայքի մարզի օրինակով։ Քննության են առնվում անասնաբուծական տնտեսությունների գործունեության կազմակերպական և տնտեսական առանձնահատկությունները, արտադրական ռեսուրսների օգտագործումը, տավարի գլխաքանակի և մթերատվության փոփոխությունները, ինչպես նաև կաթի ու մսի արտադրության արդյունավետության վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Վերլուծվում են արտադրության ծախսերը, ինքնարժեքը, աշխատանքի արտադրողականությունը, եկամտաբերությունը և տնտեսությունների ֆինանսատնտեսական արդյունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերային բազայի ձևավորմանը և արդյունավետ օգտագործմանը, կենդանիների պահվածքի ու կերակրման կազմակերպմանը, ցեղային հատկանիշների բարելավմանը և արտադրական գործընթացների տեխնիկական ու տեխնոլոգիական կատարելագործմանը։ Դիտարկվում են տարբեր չափերի և կազմակերպաիրավական ձևերի տնտեսություններում առկա խնդիրները, ինչպես նաև արտադրության ընդլայնման և ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Քննարկվում են տավարաբուծական արտադրանքի իրացման, շուկայական պահանջարկի, գնագոյացման և արտադրողների տնտեսական շահագրգռվածության հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում են ոլորտում ներդրումների ներգրավումը, գյուղատնտեսական վարկավորման և պետական աջակցության գործիքների արդյունավետ կիրառումը, արտադրողների համագործակցության զարգացումը և ժամանակակից կառավարման մեթոդների ներդրումը։ Տարածաշրջանային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տավարաբուծության զարգացման ներուժը և տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, անասնաբուծության և գյուղատնտեսական կառավարման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի հրապարակների ձևավորման, զարգացման և քաղաքային միջավայրում դրանց դերի ուսումնասիրությանը՝ ճարտարապետական, քաղաքաշինական և գեղարվեստական տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում Երևանի հրապարակների տարածական կազմակերպման, հատակագծային կառուցվածքի, ծավալատարածական հարաբերությունների, ֆունկցիոնալ նշանակության և քաղաքի ընդհանուր կերպարի ձևավորման մեջ դրանց ունեցած դերի հետ կապված հիմնախնդիրներն են։ Հրապարակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բաց քաղաքային տարածք, այլև որպես հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ փոխկապակցվում են տրանսպորտային, հետիոտնային, վարչական, մշակութային, առևտրային և հանգստի գործառույթները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Երևանի տարբեր հրապարակների ձևավորման պատմական փուլերը, դրանց կառուցվածքային փոփոխությունները և քաղաքի զարգացման տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած նոր պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հրապարակների և դրանց շրջապատող շենքերի փոխհարաբերությանը, ճարտարապետական միջավայրի ամբողջականությանը, շենքերի բարձրությունների և ծավալների հարաբերակցությանը, տեսողական առանցքներին, տարածության մասշտաբայնությանը և քաղաքային համայնապատկերի ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև հրապարակների ֆունկցիոնալ կազմակերպումը՝ հաշվի առնելով մարդկանց շարժը, տրանսպորտային հոսքերը, հետիոտների անվտանգությունը, կանաչապատումը, հանգստի գոտիները և հանրային միջոցառումների անցկացման հնարավորությունները։ Երևանի քաղաքային միջավայրի առանձնահատկությունները պայմանավորված են նաև տեղանքի ռելիեֆով, բնական լանդշաֆտով, կլիմայական պայմաններով, պատմական կառուցապատմամբ և քաղաքի ճարտարապետական ժառանգությամբ, ուստի հրապարակների ձևավորման հարցերը պահանջում են այդ գործոնների համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պատմական և ժամանակակից կառուցապատման միջև հավասարակշռության պահպանմանը, հրապարակների վերակառուցման և բարեկարգման ժամանակ պատմամշակութային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, ինչպես նաև նոր քաղաքաշինական միջամտությունների ազդեցությանը արդեն ձևավորված քաղաքային տարածքների վրա։ Առանձին կարևորություն ունի հրապարակների գեղարվեստական կերպարի ձևավորումը, որը ներառում է ճարտարապետական դետալները, ծածկույթները, կանաչապատումը, ջրային տարրերը, լուսավորությունը, փոքր ճարտարապետական ձևերը և հանրային արվեստի օբյեկտները։ Այս բոլոր բաղադրիչների ճիշտ համադրությունը կարող է նպաստել հրապարակների ինքնատիպության, հարմարավետության և հասարակական գրավչության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից քաղաքաշինության տեսանկյունից, քանի որ հասարակական բաց տարածքների որակը մեծապես ազդում է քաղաքի բնակելիության, քաղաքային կյանքի ակտիվության և բնակիչների առօրյա միջավայրի հարմարավետության վրա։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, լանդշաֆտային ճարտարապետներին, դիզայներներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, հուշարձանների պահպանության մասնագետներին և քաղաքային միջավայրի զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Երևանի քաղաքաշինական պատմության և ժամանակակից զարգացման համատեքստում, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկել քաղաքի հրապարակները որպես փոխկապակցված ճարտարապետական և հասարակական տարածքներ ու բացահայտել դրանց պահպանման, վերակազմակերպման և հետագա զարգացման հիմնական խնդիրները։

Գյուղատնտեսություն

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի գյուղացիական տնտեսություններում գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մարզի ագրարային ոլորտի ներկա վիճակը, արտադրական կառուցվածքը, հողօգտագործման առանձնահատկությունները և բնական-կլիմայական գործոնների ազդեցությունը գյուղատնտեսական գործունեության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է արտադրողականության մակարդակը, ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, աշխատանքային և նյութական ծախսերի կառուցվածքը, ինչպես նաև գյուղացիական տնտեսությունների եկամտաբերության վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կաթնամթերքի և բուսաբուծական արտադրության զարգացման խնդիրներին, անասնապահության կազմակերպման առանձնահատկություններին, ոռոգման համակարգերի արդյունավետությանը և շուկաների հասանելիությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև պետական աջակցության ծրագրերի ազդեցությունը, գյուղատնտեսական վարկավորման հասանելիությունը և կոոպերացիայի զարգացման հնարավորությունները։ Հեղինակը առաջարկում է արտադրողականության բարձրացման ուղիներ՝ ներառյալ նոր տեխնոլոգիաների ներդրում, սերմնաբուծության և անասնաբուծության բարելավում, կլաստերային համագործակցություն և գյուղացիական տնտեսությունների ինստիտուցիոնալ ամրապնդում։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, գյուղատնտեսության մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ինստիտուտի՝ արևելյան լեզուների և արևելագիտության կարևոր կրթական կենտրոններից մեկի պատմությանը, գործունեությանը և նշանակությանը։ Ինստիտուտը ձևավորվել է Մոսկվայում Լազարյան ընտանիքի գործունեության հիման վրա և երկար ժամանակ կարևոր դեր է ունեցել արևելյան լեզուների ուսուցման, արևելագիտական գիտելիքի տարածման և հայ մշակութային ու կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտվող նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաստատության կազմակերպական կառուցվածքի, կրթական նպատակների, ուսումնական ծրագրերի և այն միջավայրի մասին, որտեղ իրականացվել է արևելյան լեզուների ու մշակույթների ուսումնասիրությունը։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հաստատության հայագիտական բաղադրիչը, քանի որ այն միաժամանակ կապված էր հայկական կրթության, լեզվի, պատմության և մշակույթի ուսումնասիրման ու տարածման հետ։ Լազարյան հաստատության գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ռուսահայ համայնքի մշակութային պատմության մեջ․ այն ծառայել է որպես կրթական և գիտական կենտրոն, որտեղ տարբեր ժամանակներում ձևավորվել են հայագիտության և արևելագիտության զարգացման համար նշանակալի պայմաններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, հովանավորության համակարգը, դասախոսական կազմը, ուսումնական առարկաները և ուսանողների պատրաստության ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արևելյան լեզուների ուսուցումը, քանի որ այդպիսի կրթությունը կապված էր ոչ միայն լեզվական գիտելիքի ձեռքբերման, այլև արևելյան ժողովուրդների պատմության, գրականության, մշակույթի և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության հետ։ Հաստատության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև XIX դարի ռուսական և հայկական կրթական համակարգերի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Լազարյանների նախաձեռնությունը կարևոր օրինակ է այն բանի, թե ինչպես մասնավոր հովանավորությունը կարող էր նպաստել կրթական հաստատության ձևավորմանն ու երկարատև զարգացմանը և միաժամանակ ծառայել ազգային մշակութային նպատակների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել նաև գրքի և հրատարակչական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լազարյան հաստատության հետ կապված կրթական և գիտական գործունեությունը նպաստել է արևելագիտական և հայագիտական գրականության ստեղծման ու տարածման գործընթացներին։ Հաստատության շուրջ ձևավորված գիտակրթական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել մասնագետների պատրաստման և արևելքի լեզուների ու մշակույթների վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման գործում։ Այս պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալու հայ կրթական հաստատությունների զարգացումը Ռուսական կայսրության տարածքում և հայկական համայնքների մշակութային ինքնակազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հատկապես կարևոր է հաստատության դերը հայ երիտասարդների կրթության և մտավոր զարգացման գործում, ինչպես նաև դրա կապը Մոսկվայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Լազարյան ինստիտուտը որպես կրթական, գիտական և մշակութային նշանակություն ունեցող հաստատություն, որի գործունեությունը միաժամանակ առնչվել է արևելյան լեզուների ուսումնասիրմանը, արևելագիտության զարգացմանը և հայկական կրթամշակութային ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Այն կարող է կարևոր աղբյուր լինել XIX դարի հայկական կրթության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, արևելագիտության պատմության և Մոսկվայի հայ համայնքի մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։