Ումմայի կարգավիճակն ու բնորոշումը Ղուրանում և վաղ իսլամական սկզբնաղբյուրներում

Քաղաքագիտություն

Ալտունին Ա.Տ., հանդիսանում է մասնագիտական և ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է քաղաքացիական պաշտպանության ուժերի և կազմավորումների դերին բնական աղետների կանխարգելման, արձագանքման և հետևանքների վերացման գործընթացներում։ Այն ներկայացնում է տարերային աղետների հիմնական տեսակները՝ երկրաշարժեր, ջրհեղեղներ, սողանքներ, փոթորիկներ և այլ վտանգավոր բնական երևույթներ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բնակչության, ենթակառուցվածքների և տնտեսության վրա։ Գրքում մանրամասն բացատրվում են քաղաքացիական պաշտպանության կազմավորումների կառուցվածքը, խնդիրները և գործառույթները, ինչպես նաև նրանց գործողությունների կազմակերպման սկզբունքները արտակարգ իրավիճակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված փրկարարական, վթարավերականգնողական և կանխարգելիչ աշխատանքների իրականացման մեթոդներին, համագործակցության ձևերին տարբեր ծառայությունների միջև և բնակչության պաշտպանության միջոցների կիրառմանը։ Ներառված են նաև գործողությունների պլանավորման, օպերատիվ կառավարման և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հարցեր, որոնք կարևոր են արագ և համակարգված արձագանք ապահովելու համար։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, փրկարար ծառայությունների աշխատակիցների, քաղաքացիական պաշտպանության մասնագետների և արտակարգ իրավիճակների ոլորտով հետաքրքրված անձանց համար՝ նպաստելով գործնական հմտությունների զարգացմանը և աղետների դեմ պայքարի արդյունավետ կազմակերպմանը։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է արտաքին առևտրային սահմանափակումների մեղմացման և միջազգային շուկաների նկատմամբ տնտեսության բացության փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությանը գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման, ոլորտային աճի և մրցունակության տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում առևտրային քաղաքականության գործիքների՝ մաքսատուրքերի, ներմուծման սահմանափակումների, արտահանման պայմանների և այլ կարգավորումների փոփոխության ու գյուղատնտեսության հիմնական տնտեսական ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտումն է։ Քննվում է, թե արտաքին առևտրի ավելի ազատ պայմանները ինչպես կարող են անդրադառնալ գյուղատնտեսական արտադրանքի արտադրության ծավալների, ներքին գների, արտահանման և ներմուծման կառուցվածքի, արտադրողների եկամուտների, ներդրումային ակտիվության և ռեսուրսների բաշխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ առևտրային բացության ազդեցությունը տարբեր ենթաճյուղերի և արտադրողների համար կարող է միատեսակ չլինել․ արտահանման ներուժ ունեցող արտադրությունները կարող են ստանալ արտաքին շուկաների ընդլայնման հնարավորություններ, մինչդեռ ներմուծման հետ անմիջական մրցակցության մեջ գտնվող արտադրողները կարող են բախվել նոր տնտեսական ճնշումների։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է գյուղատնտեսության առանձնահատուկ բնույթը՝ պայմանավորված բնական և կլիմայական գործոններով, ջրային ու հողային ռեսուրսների սահմանափակությամբ, արտադրության սեզոնայնությամբ և պարենային ապահովության նշանակությամբ։ Տնտեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է գնահատել առևտրի բացության ցուցանիշների և ոլորտային աճի միջև վիճակագրական կապերը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ներդրումները, զբաղվածությունը, արտադրողականությունը, կապիտալի կուտակումը և այլ մակրոտնտեսական գործոններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև միջազգային մրցակցության ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ արտաքին շուկաների հետ ինտեգրումը կարող է խթանել տեխնոլոգիական արդիականացումը և արտադրողականության բարձրացումը, սակայն դրա արդյունքները կախված են տնտեսության կառուցվածքից և տեղական արտադրողների հարմարվողական հնարավորություններից։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել նաև պետական աջակցության և առևտրային քաղաքականության փոխհարաբերությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես կարելի է ոլորտի զարգացման նպատակները համադրել միջազգային տնտեսական կապերի ընդլայնման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է միջազգային առևտրի տեսության, ագրարային տնտեսագիտության և տնտեսաչափական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելու առևտրային քաղաքականության փոփոխությունների և գյուղատնտեսական ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման միջև առկա տնտեսական փոխկապակցվածությունները։

Քաղաքագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է միջազգային կազմակերպությունների դերի, գործունեության և ազդեցության ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում 1992-2008 թվականների ընթացքում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հակամարտության ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերը, միջազգային միջնորդության մեխանիզմները, տարբեր կազմակերպությունների ներգրավվածության նպատակներն ու գործառույթները, ինչպես նաև խաղաղ կարգավորման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են դիվանագիտական գործընթացները, բանակցային ձևաչափերը, անվտանգության և քաղաքական կայունության ապահովման փորձերը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդել են կարգավորման գործընթացի արդյունավետության վրա։ Հեղինակը դիտարկում է միջազգային դերակատարների մոտեցումները, նրանց համագործակցությունը հակամարտության կողմերի հետ և գնահատում է կիրառված մեթոդների ու ռազմավարությունների արդյունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի սկզբունքների, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների և խաղաղապահ նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Աշխատությունը հիմնված է պատմաքաղաքական փաստերի, դիվանագիտական փաստաթղթերի և գիտական ուսումնասիրությունների վերլուծության վրա՝ ներկայացնելով հակամարտությունների կարգավորման միջազգային փորձի առանձնահատկությունները։ Այն նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պատմաբանների, դիվանագետների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության պատմությամբ, միջազգային միջնորդության գործընթացներով և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումներով։

Իրավաբանություն

Օտարերկրյա դատարանների քաղաքացիական գործերով կայացված դատական ակտերի ճանաչումը և կատարումը Հայաստանի Հանրապետությունում վերաբերում է այն իրավական գործընթացին, որի միջոցով այլ պետության դատարանի վերջնական դատական ակտը Հայաստանում ձեռք է բերում իրավական ուժ և կարող է ենթարկվել պարտադիր կատարման ՀՀ տարածքում։ Ընդհանուր սկզբունքն այն է, որ յուրաքանչյուր պետության դատարանի որոշումն ունի տարածքային սահմանափակ ազդեցություն և ինքնաբերաբար չի գործում այլ պետությունում, ուստի այն կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ տվյալ պետությունը համաձայնություն է տվել այդ որոշումների ճանաչման և կատարման վերաբերյալ՝ միջազգային պայմանագրով կամ փոխադարձության սկզբունքով։ Հայաստանի իրավակարգի համաձայն՝ օտարերկրյա դատական ակտերը կարող են ճանաչվել և կատարվել միայն այն դեպքում, եթե դա նախատեսված է ՀՀ միջազգային պայմանագրերով կամ առկա է փոխադարձություն այն պետության հետ, որտեղից ակտը բխում է։ Օտարերկրյա դատական ակտ է համարվում այն վերջնական դատական որոշումը, որը կայացվել է այլ երկրի դատարանի կողմից և ունի իրավական ուժ իր ծագման պետությունում՝ անկախ անվանումից, ներառյալ վճիռները, դատական հրամանները, հաշտության հաստատված համաձայնությունները և որոշ դեպքերում նաև վնասի հատուցման վերաբերյալ դատավճիռները։ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգիրքը նախատեսում է նաև, որ նման ակտերի ճանաչման և կատարման համար դիմումը ներկայացվում է համապատասխան ընթացակարգով, և այն քննվում է ՀՀ դատարանների կողմից՝ կախված դատական ակտը կայացրած օտարերկրյա դատարանի մակարդակից։ Գործընթացի ընթացքում ՀՀ դատարանը ստուգում է, թե արդյոք պահպանված են միջազգային պայմանագրերով սահմանված պահանջները, արդյոք դատական ակտը չի հակասում ՀՀ հանրային կարգին, և արդյոք ապահովված են կողմերի դատավարական իրավունքները։ Եթե բոլոր պայմանները բավարարված են, ապա օտարերկրյա դատական ակտը ճանաչվում է և կարող է դառնալ կատարողական հիմք ՀՀ-ում՝ ենթարկվելով հարկադիր կատարման դատական ակտերի կատարման ծառայության միջոցով։ Այս ինստիտուտը կարևոր դեր ունի միջազգային իրավական համագործակցության մեջ, քանի որ ապահովում է դատական ակտերի «շարժունակությունը» և թույլ է տալիս, որ իրավական վեճերի լուծումները արդյունավետ լինեն նաև սահմաններից դուրս։

Քիմիա

Այս աշխատությունը նվիրված է խառը (քլոր-բրոմ) պենտագալոգենացված պրոպիլենօքսիդների սինթեզին և դրանց քիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են այդ օրգանահալոգեն միացությունների ստացման հիմնական մեթոդները՝ ներառյալ հալոգենացման ռեակցիաները, օքսիդացման և հավելման գործընթացները, ինչպես նաև ռեակցիոն պայմանների ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի կառուցվածքի և ելքի վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են պենտագալոգենացված պրոպիլենօքսիդների մոլեկուլային կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանցում քլորի ու բրոմի ատոմների բաշխման ազդեցությունը քիմիական ակտիվության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միացությունների ռեակցիոնունակությանը տարբեր նուկլեոֆիլ և էլեկտրոֆիլ միջավայրերում, ինչպես նաև դրանց մասնակցությանը փոխարինման և օղակաձև բացման ռեակցիաներում։ Վերլուծվում են նաև ֆիզիկաքիմիական հատկությունները՝ կայունություն, բևեռականություն և ջերմային վարքագիծ։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է գրական ժանրերի փոխազդեցության և հատկապես էպիկական ժանրերի տարրերի դրամատիկական ժանրերի մեջ անցման ու վերափոխման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրական ժանրերի փոխառության, փոխակերպման և փոխներթափանցման գործընթացն է, որի ընթացքում մի ժանրին բնորոշ կառուցվածքային, թեմատիկ, կերպարային և արտահայտչական առանձնահատկությունները տեղափոխվում են մեկ այլ ժանրային համակարգ և ստանում նոր գեղարվեստական գործառույթ։ Էպիկական և դրամատիկական գրականության միջև կապը հատկապես կարևոր է, քանի որ երկուսն էլ կարող են ներկայացնել լայնածավալ պատմություններ, բախումներ, կերպարների հարաբերություններ և հասարակական խնդիրներ, սակայն դրանք իրականացնում են տարբեր գեղարվեստական միջոցներով։ Էպիկական ստեղծագործության հիմնական առանձնահատկությունը պատմողականությունն է․ իրադարձությունները ներկայացվում են պատմողի կամ հեղինակային խոսքի միջոցով, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության մեջ գործողությունը հիմնականում բացահայտվում է կերպարների խոսքի, երկխոսության, մենախոսության և բեմական գործողության միջոցով։ Այդ տարբերության պայմաններում էպիկական նյութի դրամատիկական վերափոխումը պահանջում է ոչ միայն թեմայի կամ սյուժեի տեղափոխում, այլև ամբողջական կառուցվածքային վերակազմավորում։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել էպիկական ժանրերի սյուժեների դրամատիզացման գործընթացը։ Էպիկական պատումի լայն ժամանակային և տարածական ընդգրկումը դրամատիկական ստեղծագործության մեջ հաճախ ենթարկվում է խտացման․ բազմաթիվ իրադարձություններից ընտրվում են հիմնական հանգույցները, իսկ երկրորդական դրվագները կրճատվում կամ միավորվում են։ Այս գործընթացը փոխում է սկզբնական նյութի կառուցվածքը և ստեղծում գործողության ավելի կենտրոնացված համակարգ։ Կարևոր խնդիր է նաև պատմողի դերի փոփոխությունը։ Էպիկական ստեղծագործության մեջ պատմողը կարող է ներկայացնել կերպարների ներաշխարհը, մեկնաբանել իրադարձությունները, նկարագրել միջավայրը և ազատորեն անցնել տարբեր ժամանակային ու տարածական մակարդակների միջև։ Դրամատիկական ստեղծագործության մեջ այդ գործառույթների զգալի մասը պետք է փոխանցվի գործողությանը, երկխոսությանը, մենախոսությանը և բեմական նշումներին։ Հետևաբար էպիկական պատումի դրամատիզացման ժամանակ անհրաժեշտ է գտնել պատմողական տեղեկատվությունը գործողության վերածելու գեղարվեստական միջոցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կերպարային համակարգի փոխակերպման ուսումնասիրությունը։ Էպիկական ստեղծագործության բազմաթիվ կերպարներ կարող են ունենալ մանրամասն կենսագրություններ, ներքին ապրումների նկարագրություններ և պատմողական գործառույթներ, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության մեջ կերպարը պետք է առավել անմիջականորեն բացահայտվի իր գործողությունների և խոսքի միջոցով։ Այդ պատճառով որոշ կերպարներ կարող են միավորվել, կրճատվել կամ ստանալ նոր գործառույթներ՝ դրամատիկական կոնֆլիկտի կառուցվածքին համապատասխան։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կոնֆլիկտի խնդիրը։ Դրամատիկական ժանրի բնույթը պահանջում է գործողության և հակադրության ավելի ընդգծված կենտրոնացում։ Եթե էպիկական ստեղծագործության մեջ սյուժեն կարող է զարգանալ բազմաթիվ զուգահեռ գծերով, ապա դրամատիկական տարբերակում անհրաժեշտ է առանձնացնել հիմնական բախումը և դրա շուրջ կազմակերպել գործողությունների հաջորդականությունը։ Այդ պատճառով էպիկական նյութի փոխառությունը հաճախ ուղեկցվում է կոնֆլիկտի սրմամբ, գործողության արագացմամբ և պատճառահետևանքային կապերի ավելի խիտ կազմակերպմամբ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակի և տարածության փոխակերպմանը։ Էպիկական ժանրերում հեղինակն ազատորեն կարող է ընդգրկել երկար ժամանակաշրջաններ, բազմաթիվ վայրեր և պատմական իրադարձություններ, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության բեմական հնարավորությունները սահմանափակ են։ Հետևաբար դրամատիզացման ընթացքում լայն պատմական կամ առասպելական ժամանակը հաճախ վերածվում է սահմանափակ թվով տեսարանների, իսկ տարածական բազմազանությունը՝ մի քանի հիմնական բեմական միջավայրերի։ Այս փոփոխությունները կարող են ազդել նաև ստեղծագործության գաղափարական շեշտադրումների վրա։ Էպիկական նյութի դրամատիկական վերամշակումը հաճախ ենթադրում է ոչ միայն ձևի, այլև բովանդակության վերաիմաստավորում։ Նույն սյուժեն կամ կերպարը նոր ժանրում կարող է ստանալ այլ գաղափարական նշանակություն՝ պայմանավորված հեղինակի ժամանակաշրջանով, գեղագիտական սկզբունքներով և հասարակական խնդիրներով։ Այդ պատճառով ժանրային փոխառությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես մեխանիկական վերարտադրություն, այլ որպես ստեղծագործական վերափոխման գործընթաց։ Կարևոր կարող է լինել նաև երկխոսության դերի ուսումնասիրությունը։ Էպիկական նյութի դրամատիզացման ժամանակ երկխոսությունը դառնում է ոչ միայն տեղեկատվություն փոխանցելու միջոց, այլև կերպարների հոգեբանական և գաղափարական բացահայտման հիմնական գործիք։ Երկխոսությունների միջոցով կառուցվում են հակադրությունները, զարգանում են հարաբերությունները և առաջ են մղվում սյուժետային գործողությունները։ Միաժամանակ փոխվում է լեզվական ոճը․ պատմողական նկարագրությունները կարող են փոխարինվել խոսքային գործողությամբ, իսկ հեղինակային մեկնաբանությունները՝ ենթատեքստային կամ կերպարային արտահայտություններով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև դրամատիկական ստեղծագործության մեջ էպիկականության պահպանվող տարրերին։ Որոշ դեպքերում դրամատիկական երկը ամբողջությամբ չի հրաժարվում պատմողականությունից և կարող է օգտագործել պատմողի կերպար, պատմողական մենախոսություններ, արտաբեմային խոսք, ժամանակային լայն ընդգրկումներ կամ այլ էպիկական հնարքներ։ Այսպիսի երևույթները ցույց են տալիս, որ ժանրերի սահմանները բացարձակ չեն և գրական ստեղծագործության մեջ կարող են ձևավորվել խառը կամ սինթետիկ կառուցվածքներ։ Ժանրային փոխառության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու գրականության զարգացման դինամիկան։ Գրական ժանրերը պատմականորեն փոփոխվող համակարգեր են, և դրանց միջև փոխազդեցությունը հաճախ հանգեցնում է նոր ձևերի ու ժանրային տարատեսակների առաջացման։ Էպիկական և դրամատիկական սկզբունքների փոխներթափանցումը կարող է ընդլայնել ստեղծագործության արտահայտչական հնարավորությունները՝ միավորելով պատմողական լայնությունը և բեմական անմիջականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը էպիկական նյութի դրամատիկական փոխառությունը դիտարկում է որպես բարդ գեղարվեստական գործընթաց, որի ընթացքում վերակազմավորվում են սյուժեն, կերպարային համակարգը, կոնֆլիկտը, ժամանակատարածական կազմակերպումը, խոսքը և հեղինակի ներկայության ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժանրերի տեսության, գրական ստեղծագործության կառուցվածքի և տարբեր գրական ձևերի փոխազդեցության օրինաչափությունները հասկանալու համար և կարող է արժեքավոր լինել ինչպես տեսական գրականագիտության, այնպես էլ կոնկրետ դրամատիկական ստեղծագործությունների համեմատական վերլուծության համար։