վերազգային կորպորացիաների Հայաստանը համաշխարհային տնտեսության հետինտեգրման գործընթացում

Պատմություն

Սա պատմամշակութային և քաղաքական-պատմական վերլուծություն է, որը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի մշակութային պատմության վերաիմաստավորմանը Արցախի պաշտպանության բանակի ազատագրական գործունեության համատեքստում, որտեղ դիտարկվում է տարածաշրջանի մշակութային զարգացման պատմական ընթացքը, ինքնության ձևավորման գործընթացները և դրանց կապը քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների հետ, աշխատանքը ընդգծում է մշակութային հիշողության և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները վերակազմավորվում հանրային ընկալման և պատմագրության մեջ տարբեր ժամանակաշրջաններում, միաժամանակ վերլուծվում է զինված հակամարտության ազդեցությունը մշակութային ժառանգության պահպանման, ներկայացման և գաղափարական մեկնաբանությունների վրա՝ ուշադրություն դարձնելով հիշողության քաղաքականությանը և պատմական նարատիվների ձևավորմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է միջազգային միգրացիայի տնտեսական հետևանքների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով հատկապես որակավորված աշխատուժի արտագաղթի և ներգաղթի ազդեցության վրա Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Գրքում վերլուծվում են «ուղեղների արտահոսքի» (brain drain) երևույթը, դրա ազդեցությունը երկրի մարդկային կապիտալի, արտադրողականության և տնտեսական աճի վրա, ինչպես նաև հնարավոր դրական հետևանքները՝ դրամական փոխանցումների, փորձի կուտակման և վերադարձող միգրանտների միջոցով։ Հեղինակը դիտարկում է աշխատաշուկայի կառուցվածքային փոփոխությունները, կրթական համակարգի և զբաղվածության ոլորտի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև պետական քաղաքականության գործիքները՝ ուղղված միգրացիոն հոսքերի կարգավորմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ և առաջարկություններ՝ մարդկային կապիտալի պահպանման ու արդյունավետ օգտագործման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսագետների, սոցիոլոգների, պետական քաղաքականության մշակողների և զարգացման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով միգրացիայի տնտեսական ազդեցությունների ավելի խորքային գնահատմանը և ռազմավարական լուծումների ձևավորմանը։

Գրականություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Պողոս Ադրիանապոլսեցու կյանքին, ստեղծագործական գործունեությանը և նրա «Խրատի թանգարան» երկի գաղափարական ու գրական առանձնահատկություններին։ Գրքում ներկայացվում է հեղինակի գործունեության պատմական և մշակութային համատեքստը՝ ընդգծելով նրա դերը հայ միջնադարյան խրատական գրականության զարգացման մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է «Խրատի թանգարան» երկի կառուցվածքը, բովանդակությունը և բարոյախոսական ուղղվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն միավորում կյանքի փորձից բխող խորհուրդներ, բարոյական ուսմունքներ և հասարակական վարքագծի կանոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև նրա ազդեցությանը հայ ընթերցողական և դաստիարակչական մշակույթի վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև խրատական գրականության ընդհանուր զարգացումը հայ միջնադարում և այդ ժանրի դերը արժեքային համակարգի ձևավորման գործում։ Վերլուծվում է Պողոս Ադրիանապոլսեցու ներդրումը որպես մտածողի և բարոյական ուսուցման կրողի՝ ընդգծելով նրա ստեղծագործության արդիականությունը նաև ժամանակակից ընթերցողի համար։ Աշխատությունը համադրում է գրական-պատմական վերլուծությունը և մշակութաբանական մոտեցումները՝ օգտակար լինելով հայ գրականության ուսումնասիրողներին, ուսանողներին և մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ալեքսանդրապոլի Օլգինյան իգական պրոգիմնազիայի կարիքավոր աշակերտուհիներին օգնություն տրամադրելու նպատակով ստեղծված բարեգործական ընկերության կանոնադրությունը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի Ալեքսանդրապոլի կրթական, հասարակական և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն ժամանակաշրջանի կանանց կրթության կազմակերպման, սոցիալապես անապահով աշակերտուհիների աջակցության և հասարակական նախաձեռնությունների իրավական ու կազմակերպական հիմքերի մասին։ Կանոնադրության մեջ, ըստ բնույթի, սահմանվում են ընկերության ստեղծման նպատակները, գործունեության ուղղությունները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը և դրանց լիազորությունները։ Առանձին նշանակություն կարող են ունենալ ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման վերաբերյալ դրույթները, քանի որ նման կազմակերպությունների գործունեությունը հիմնականում կապված էր բարեգործական նվիրատվությունների, անդամավճարների և այլ օրինական մուտքերի միջոցով անհրաժեշտ միջոցների հավաքագրման հետ։ Փաստաթուղթը կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև այն մասին, թե ինչպիսի օգնություն էր նախատեսվում կարիքավոր աշակերտուհիների համար՝ կրթության շարունակականությունն ապահովելու, ուսումնական պարագաներով կամ այլ անհրաժեշտ միջոցներով աջակցելու նպատակով։ Հրատարակության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում կանանց կրթության նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքը և կրթական հաստատությունների շուրջ ձևավորվող բարեգործական ու հասարակական նախաձեռնությունները։ Ալեքսանդրապոլի օրինակով հնարավոր է ուսումնասիրել տարածաշրջանային քաղաքային համայնքի սոցիալական կառուցվածքը, կրթական հաստատությունների գործունեությունը և հասարակական ինքնակազմակերպման ձևերը։ Կանոնադրությունը հետաքրքրական է նաև իրավական պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրա կառուցվածքն ու ձևակերպումները կարող են պատկերացում տալ Ռուսական կայսրության համապատասխան ժամանակաշրջանի հասարակական կազմակերպությունների կարգավորման սկզբունքների մասին։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել Ալեքսանդրապոլի՝ ներկայիս Գյումրիի, պատմությամբ, հայկական կրթական հաստատությունների զարգացմամբ, կանանց կրթության պատմությամբ, բարեգործական շարժումներով և XIX–XX դարերի սահմանագծի հասարակական կյանքով զբաղվող պատմաբանների, կրթության պատմության մասնագետների, արխիվագետների, մատենագետների և հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է նորահայտ հայերեն «Պարալիպոմենոն» բնագրի ուսումնասիրությանը՝ կարևորելով դրա լեզվական, բանասիրական, պատմական և գրական նշանակությունը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հայերեն ձեռագրական կամ բնագրային նյութի գիտական քննությունը, որի միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու ստեղծագործության ծագումը, բովանդակային առանձնահատկությունները, կազմավորման պատմությունը և հայ մատենագրության մեջ ունեցած տեղը։ Աշխատությունը կարող է ներառել բնագրի համեմատական ուսումնասիրություն՝ զուգադրելով այն համապատասխան հունարեն, ասորերեն կամ այլ ավանդույթների հետ և այդ ճանապարհով բացահայտելով թարգմանական, խմբագրական կամ փոխանցման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, քերականական ձևերին և ոճական առանձնահատկություններին, որոնք կարող են արժեքավոր տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման և գրական լեզվի պատմության վերաբերյալ։ Բնագրի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ թարգմանական գրականության և ձեռագրական մշակույթի տեսանկյունից, քանի որ նորահայտ նյութերը հնարավորություն են տալիս լրացնելու նախկինում հայտնի աղբյուրների շրջանակը և վերանայելու որոշ պատմագրական ու բանասիրական պատկերացումներ։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել տեքստի ձեռագրական ավանդույթը, պահպանված հատվածների ամբողջականությունը, հնարավոր ընդօրինակման կամ խմբագրման հետքերը, ինչպես նաև բնագրի հեղինակության և թվագրման հետ կապված հարցերը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ստեղծագործության պատմական բովանդակության վերլուծությունը, քանի որ նման բնագրերը կարող են տեղեկություններ պահպանել հին ժողովուրդների պատմության, թագավորական տոհմերի, քաղաքական իրադարձությունների, կրոնական պատկերացումների և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Հայերեն տարբերակի գիտական ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև այն պատճառով, որ հայկական թարգմանական ավանդույթը հաճախ պահպանել է այնպիսի ընթերցումներ կամ բնագրային տարբերություններ, որոնք կարող են լրացնել այլ լեզուներով հայտնի վկայությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, բանասերներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին, թարգմանական գրականության ուսումնասիրողներին և հին ու միջնադարյան տեքստերի քննությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր կարող է լինել հայոց լեզվի պատմության և հայկական գրավոր մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է նորահայտ հայերեն բնագրի գիտական ուսումնասիրություն՝ ընդգծելով դրա նշանակությունը հայ մատենագրության հարստացման, հին գրական ժառանգության վերականգնման և պատմական ու լեզվաբանական նոր տվյալների բացահայտման տեսանկյունից։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է հայոց տոնացույցի ծագման և զարգացման ուսումնասիրությանը IV–VIII դարերում՝ ընդգծելով քրիստոնեական ավանդույթների հաստատման, նախաքրիստոնեական մշակութային շերտերի վերափոխման և ազգային ծիսական համակարգի ձևավորման փոխկապակցված գործընթացները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն պատմական, կրոնական և ազգագրական գործոնները, որոնք պայմանավորել են հայոց տոնական համակարգի ձևավորումը վաղ միջնադարում, ինչպես նաև բացահայտել դրա զարգացման հիմնական փուլերը։ Ուսումնասիրվում են եկեղեցական տոների ներդրման գործընթացը Հայաստանում քրիստոնեության ընդունումից հետո, դրանց կապը բյուզանդական և արևելաքրիստոնեական ավանդույթների հետ, ինչպես նաև տեղական ժողովրդական սովորույթների ազդեցությունը տոնական համակարգի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի կարևոր տոների ծագմանը և զարգացումներին, ինչպիսիք են Սուրբ Զատիկը, Սուրբ Ծնունդը, Վարդավառը և այլ ծիսական համալիրներ, որոնց մեջ համադրվում են ինչպես եկեղեցական, այնպես էլ ժողովրդական տարրեր։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է տոնացույցի ձևավորման սոցիալ-մշակութային նշանակությունը՝ որպես հասարակական կյանքի կազմակերպման, ժամանակի հաշվարկի և ազգային ինքնության պահպանման կարևոր գործոն։ Միաժամանակ վերլուծվում են աղբյուրագիտական նյութերը՝ պատմիչների վկայություններ, եկեղեցական կանոնագրքեր և ազգագրական տվյալներ։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է հայ պատմագիտության և ազգագրության ոլորտում՝ նպաստելով հայոց տոնական համակարգի ձևավորման և զարգացման ավելի խորքային ընկալմանը։