Why new fighting in troubled Azerbaijan region may herald a new war with Armenia

Այլ առարկաներ

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է միջնադարյան հայ ճարտարապետության մեջ տարածված կտիտորական պատկերաքանդակներին՝ որպես եկեղեցաշինության գաղափարական, սոցիալական և գեղարվեստական համակարգի կարևոր բաղադրիչ։ Նյութում վերլուծվում է կտիտորի՝ որպես եկեղեցու հիմնադիրի կամ հովանավորի պատկերացման ավանդույթը, որը քանդակային ձևով արտահայտվել է եկեղեցական կառույցների պատերին, թմբուկներին, մուտքերին և խաչքարային հարթակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ այս պատկերաքանդակները ոչ միայն հիշատակում են շինարարական կամ նվիրատվական փաստը, այլ նաև արտահայտում են միջնադարյան հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, իշխանության և եկեղեցու փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև անհատի հոգևոր ինքնաներկայացման ձևերը։ Քննարկվում են պատկերային հորինվածքների տիպերը՝ նվիրատվության տեսարաններ, աղոթքի դիրքով կանգնած կամ ծնկած կերպարներ, ինչպես նաև դրանց ուղեկցող արձանագրությունները, որոնք լրացնում են պատկերների իմաստային բովանդակությունը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ կտիտորական պատկերաքանդակները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն արվեստաբանական, այլ նաև պատմական և սոցիալ-մշակութային հետազոտությունների համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել միջնադարյան Հայաստանի հասարակական կյանքի, հավատալիքների և ճարտարապետական մտածողության առանձնահատկությունները։

Մանկավարժություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է շարժողական ալալիա ունեցող երեխաների կողմից տեքստի ընկալման և ըմբռնման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև այդ դժվարությունների հաղթահարման և շտկման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ խոսքի զարգացման ծանր խանգարումները կարող են անդրադառնալ ոչ միայն երեխայի սեփական խոսքի ձևավորման, այլև լսած կամ կարդացած տեղեկատվության իմաստային մշակման, տեքստի կառուցվածքի ընկալման, հիմնական մտքի առանձնացման և բովանդակության վերարտադրման կարողությունների վրա։ Աշխատանքում շարժողական ալալիան դիտարկվում է որպես բարդ խոսքային խանգարում, որի պայմաններում անհրաժեշտ է ուսումնասիրել երեխայի լեզվական, ճանաչողական և հաղորդակցական կարողությունները՝ դրանք դիտարկելով փոխկապակցված համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեքստի ընկալման և ըմբռնման այն դժվարությունների բացահայտումը, որոնք կարող են ի հայտ գալ տարբեր տարիքային փուլերում։ Դրանք կարող են արտահայտվել բառերի և արտահայտությունների իմաստի ոչ լիարժեք ընկալմամբ, նախադասությունների իմաստային կառուցվածքի դժվար ըմբռնմամբ, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտման խնդիրներով, իրադարձությունների հաջորդականության խախտված ընկալմամբ և տեքստի հիմնական գաղափարի առանձնացման դժվարությամբ։ Երեխան կարող է հասկանալ առանձին բառեր կամ պարզ նախադասություններ, սակայն դժվարանալ ամբողջական տեքստի իմաստային կապերի ձևավորման և ընդհանուր բովանդակության ընկալման հարցում։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև տեքստի կառուցվածքային կազմակերպման ընկալմանը։ Պատմողական նյութի դեպքում երեխայի համար կարևոր է հասկանալ գործող անձանց, իրադարձությունների ժամանակային հաջորդականությունը, պատճառները, հետևանքները և հիմնական իրադարձությունների միջև կապերը։ Այս կարողությունների թերի ձևավորումը կարող է դժվարացնել ոչ միայն տեքստի ըմբռնումը, այլև դրա հետագա վերարտադրումը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև հարցերին պատասխանելու, տեքստի վերաբերյալ հարցեր կազմելու, հիմնական և երկրորդական տեղեկատվությունը տարբերակելու, նկարների կամ հենակետային բառերի օգնությամբ բովանդակությունը վերականգնելու և տեքստը սեփական բառերով պատմելու կարողությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բառապաշարի և քերականական կառուցվածքների զարգացման մակարդակի գնահատումը։ Սահմանափակ բառապաշարը, բառերի իմաստային տարբերակման դժվարությունները և քերականական կառուցվածքների ոչ լիարժեք յուրացումը կարող են խոչընդոտել տեքստի ամբողջական ընկալմանը։ Հետևաբար շտկողական աշխատանքը պետք է ներառի ոչ միայն առանձին խոսքային հմտությունների զարգացում, այլև դրանց կիրառումը կապակցված խոսքի և տեքստային գործունեության մեջ։ Աշխատանքում քննարկվում են տեքստի ընկալման խանգարումների ախտորոշման և գնահատման հնարավոր մեթոդները։ Դրանք կարող են ներառել տարբեր բարդության տեքստերի ունկնդրում կամ ընթերցում, հարցերի միջոցով ըմբռնման ստուգում, իրադարձությունների հաջորդականության վերականգնում, նկարների դասավորում, տեքստի վերապատմում և իմաստային կապերի բացահայտման առաջադրանքներ։ Նման բազմակողմանի գնահատումը հնարավորություն է տալիս պարզել երեխայի դժվարությունների բնույթը և որոշել շտկողական աշխատանքի անհատական ուղղությունները։ Հետազոտության կարևոր մասը վերաբերում է շտկողական մեթոդների մշակմանը և կիրառմանը։ Արդյունավետ աշխատանքի հիմքում կարող են դրվել տեսողական հենարանները, նկարաշարերը, սխեմաները, առանցքային բառերը, հարցաշարերը և տեքստի կառուցվածքը տեսանելի դարձնող այլ միջոցներ։ Դրանք երեխային օգնում են առանձնացնել կարևոր տեղեկատվությունը, պահպանել իրադարձությունների հաջորդականությունը և աստիճանաբար անցնել արտաքին հենարանների օգտագործումից դեպի ինքնուրույն տեքստային գործունեություն։ Կարևորվում է նաև առաջադրանքների բարդության աստիճանական բարձրացումը։ Սկզբնական փուլերում կարող են օգտագործվել կարճ և պարզ կառուցվածքով նյութեր, իսկ հետագայում՝ ավելի երկար և բարդ տեքստեր, որոնցում մեծանում է իմաստային կապերի, ենթատեքստային տեղեկության և պատճառահետևանքային հարաբերությունների ըմբռնման պահանջը։ Շտկողական աշխատանքի կարևոր ուղղություն է նաև ակտիվ և պասիվ բառապաշարի ընդլայնումը, բառերի իմաստային խմբավորումը, հոմանիշների և հակադիր իմաստների տարբերակումը, բառակապակցությունների և նախադասությունների կառուցումը։ Այս աշխատանքը կարող է նպաստել այն լեզվական հիմքի ձևավորմանը, որն անհրաժեշտ է տեքստի ավելի խորքային ըմբռնման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև կապակցված խոսքի զարգացման ուղղությունը։ Տեքստի վերապատմումը, պատմության շարունակությունը, բաց թողնված հատվածների լրացումը, նկարների հիման վրա պատմություն կազմելը և սեփական պատմությունների ստեղծումը հնարավորություն են տալիս միաժամանակ զարգացնել լեզվական ձևակերպումը, հիշողությունը, տրամաբանական հաջորդականությունը և իմաստային պլանավորումը։ Ընտրված շտկողական մեթոդների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել երեխայի նախնական և հետագա արդյունքների համեմատությամբ՝ ուշադրություն դարձնելով բառապաշարի, քերականական կառուցվածքների, տեքստի ըմբռնման, վերապատմման և ինքնուրույն խոսքի որակի փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու շարժողական ալալիա ունեցող երեխաների տեքստային գործունեության հիմնական դժվարությունները և հիմնավորելու դրանց շտկման համակարգված մոտեցումները։ Այն կարևորում է անհատականացված, փուլային և բազմաբաղադրիչ լոգոպեդական աշխատանքը, որի նպատակն է զարգացնել ոչ միայն խոսքային հմտությունները, այլև տեքստի իմաստային մշակման, տրամաբանական կապերի բացահայտման և ինքնուրույն հաղորդակցական գործունեության կարողությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել լոգոպեդների, հատուկ մանկավարժների, մանկական հոգեբանների, նեյրոհոգեբանների, նախադպրոցական և տարրական կրթության մասնագետների, ինչպես նաև խոսքի զարգացման խանգարումներ ունեցող երեխաների հետ աշխատող այլ մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Սահմանադրական կարգի հիմունքները պետության իրավական և քաղաքական համակարգի հիմնարար սկզբունքներն են, որոնք ամրագրված են սահմանադրությամբ և ապահովում են պետական իշխանության կազմակերպումն ու հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը։ Դրանք արտահայտում են պետության կառուցվածքի, իշխանության ձևավորման, մարդու իրավունքների պաշտպանության և հասարակության կառավարման հիմնական գաղափարները։ Սահմանադրական կարգի հիմունքների գլխավոր նպատակն է ապահովել իրավական պետության, ժողովրդավարության և հասարակական կայունության գոյությունը։ Այս հիմունքները սահմանում են, որ պետությունում բարձրագույն իրավական ուժ ունի սահմանադրությունը, և բոլոր պետական մարմինները, պաշտոնատար անձինք ու քաղաքացիները պարտավոր են ենթարկվել դրա պահանջներին։ Սահմանադրական կարգի կարևոր բաղադրիչներից է ժողովրդավարության սկզբունքը, որի համաձայն իշխանության աղբյուրը ժողովուրդն է, և քաղաքացիները մասնակցում են պետական կառավարմանը ընտրությունների, հանրաքվեների և այլ ժողովրդավարական մեխանիզմների միջոցով։ Մեծ նշանակություն ունի նաև իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը, որի հիման վրա օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունները գործում են անկախ և փոխադարձ վերահսկողության պայմաններում՝ կանխելով իշխանության կենտրոնացումը մեկ մարմնի ձեռքում։ Սահմանադրական կարգի հիմունքները ներառում են նաև մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների ճանաչումն ու պաշտպանությունը, քանի որ իրավական պետության հիմնական արժեքը մարդն է և նրա արժանապատվությունը։ Պետությունը պարտավոր է ապահովել օրենքի առաջ բոլորի հավասարությունը, սեփականության պաշտպանությունը, խոսքի, խղճի, հավաքների և այլ հիմնարար ազատությունները։ Սահմանադրական կարգի կարևոր տարրերից է նաև քաղաքական բազմակարծությունը և բազմակուսակցական համակարգը, որոնք նպաստում են ժողովրդավարության զարգացմանը և իշխանության նկատմամբ հասարակական վերահսկողությանը։ Ժամանակակից պետություններում սահմանադրական կարգը կարևոր դեր ունի հասարակական կայունության, իրավական անվտանգության և պետական ինքնիշխանության պահպանման գործում։ Եթե սահմանադրական հիմունքները խախտվում են, առաջանում են քաղաքական ճգնաժամեր, իրավական անկայունություն և մարդու իրավունքների սահմանափակումներ։ Այդ պատճառով սահմանադրական կարգի պաշտպանությունը համարվում է պետության կարևորագույն խնդիրներից մեկը։ Սահմանադրական դատարանը, իրավապահ մարմինները և մյուս պետական ինստիտուտները կարևոր դեր ունեն սահմանադրական կարգի պահպանման և սահմանադրության գերակայության ապահովման գործում։ Այսպիսով, սահմանադրական կարգի հիմունքները հանդիսանում են պետության և հասարակության բնականոն զարգացման հիմքը, որոնք ապահովում են ժողովրդավարության, իրավական պետության և մարդու իրավունքների արդյունավետ իրականացումը։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է աշխատանքի առաջարկի և պահանջարկի էությանը, դրանց ձևավորման գործոններին և աշխատաշուկայի հավասարակշռության մեխանիզմներին ժամանակակից տնտեսությունում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է աշխատանքի առաջարկը՝ որպես աշխատողների կողմից աշխատանքի մատուցման պատրաստակամություն տարբեր վարձատրության մակարդակներում, և ինչ է աշխատանքի պահանջարկը՝ որպես գործատուների կողմից աշխատուժի ներգրավման անհրաժեշտություն արտադրության կազմակերպման համար։ Հեղինակը անդրադառնում է աշխատաշուկայի հիմնական գործոններին՝ աշխատավարձի մակարդակ, արտադրողականություն, կրթության և որակավորման աստիճան, ժողովրդագրական փոփոխություններ և տնտեսական ցիկլեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատավարձի ձևավորման մեխանիզմներին, գործազրկության տեսակներին և դրանց ազդեցությանը աշխատաշուկայի հավասարակշռության վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև պետական քաղաքականության գործիքները՝ նվազագույն աշխատավարձի սահմանում, զբաղվածության ծրագրեր, վերապատրաստման համակարգեր և սոցիալական պաշտպանություն։ Վերլուծվում է աշխատանքի առաջարկի և պահանջարկի փոխազդեցությունը տնտեսական աճի, եկամուտների բաշխման և սոցիալական կայունության համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, HR մասնագետների, պետական քաղաքականություն մշակողների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Գյուլասարյան Մ.Ռ., հանդիսանում է մասնագիտական և վերլուծական բնույթի ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության մաքսային համակարգում կիրառվող վճարների կառուցվածքի, հաշվարկման մեթոդների և իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է մաքսային վճարների հիմնական տեսակները՝ մաքսատուրքեր, ավելացված արժեքի հարկ, ակցիզային հարկեր և այլ պարտադիր վճարներ, ինչպես նաև դրանց կիրառման սկզբունքներն արտաքին տնտեսական գործունեության շրջանակներում։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են մաքսային արժեքի որոշման մեթոդները, վճարների հաշվարկման առանձնահատկությունները, ներմուծման և արտահանման գործընթացներում կիրառվող հարկային ռեժիմները և համապատասխան օրենսդրական հիմքերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված մաքսային վճարների ազդեցությանը ազգային տնտեսության վրա, բյուջետային եկամուտների ձևավորմանը, ինչպես նաև միջազգային առևտրի կարգավորման և ինտեգրացիոն գործընթացների համատեքստում դրանց դերին։ Ներառված են նաև գործնական օրինակներ և վերլուծություններ, որոնք օգնում են ավելի լավ հասկանալ մաքսային վճարների կիրառման մեխանիզմները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, տնտեսագետների, հարկային և մաքսային ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով մաքսային ֆինանսական համակարգի համակարգված ընկալմանը և գործնական կիրառման արդյունավետությանը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։