Закавказье

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվության միջոցներում կիրառվող լեզվի և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով տպագիր մամուլի, հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների նյութերի վրա։ Նյութում վերլուծվում են լրագրողական խոսքի հիմնական բնութագրերը՝ տեղեկատվական ճշգրտություն, հասկանալիություն, հակիրճություն և ազդեցիկություն, ինչպես նաև տարբեր ժանրերում՝ նորություն, մեկնաբանություն, հարցազրույց և վերլուծական հաղորդում, լեզվական միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը առանձնացնում է գրական լեզվի և խոսակցական տարրերի փոխհարաբերությունը մեդիա տեքստերում, ինչպես նաև դիտարկում է լեզվական նորմերի պահպանումը և դրանցից շեղումների գործառական դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հեռուստառադիոհաղորդումների բանավոր խոսքի առանձնահատկություններին՝ ինտոնացիա, արտասանություն, խոսքի տեմպ և ազդեցության միջոցներ, որոնք ձևավորում են լսարանի ընկալումը։ Նյութը կարևոր է լրագրության, լեզվաբանության և մեդիա ուսումնասիրությունների ոլորտների համար՝ նպաստելով զանգվածային հաղորդակցության լեզվի ավելի խորքային ընկալմանը և վերլուծությանը։

Փիլիսոփայություն

Հնագույն քաղաքական դասական է, որը ներկայացնում է իշխանության պահպանման և կառավարման իրական, երբեմն՝ սառն ու անզուսպ, ռազմավարությունները։ Մակավելիի մոտեցումը տարբերվում է ավանդական բարոյական ուսմունքներից՝ առաջարկելով դիտարկել քաղաքականությունը որպես ինքնուրույն ոլորտ՝ իր օրենքներով ու սկզբունքներով։ Գիրքը մանրամասն բացատրում է, թե ինչպիսի որակներ պետք է ունենա տիրակալը, ինչպես պետք է հաղթահարել ներքին և արտաքին վտանգները, ինչպես ձևավորել բանակ և կառավարել պետությունը։ Մակավելիի խոսքով՝ տիրակալը պետք է լինի խելացի, համառ, և երբ անհրաժեշտ է՝ կարող է կիրառել նույնիսկ խաբեությունը կամ խստությունը՝ պետության կայունությունն ապահովելու համար։ Նա ընդգծում է, որ իշխանությունը պետք է լինի ամուր, և դրա համար անհրաժեշտ է հասկանալ մարդկային բնությունը՝ հետաքրքրասիրություն, ամբիցիա, վախ և հավատարմություն։ Մակավելիի քննադատական և ռեալիստական պատկերացումը հաճախ կապվում է «մակավելիզմ» հասկացության հետ, որը նշանակում է իշխանության մեջ հաշվարկված, նպատակասլաց և ոչ միշտ բարոյական քայլեր։ Այս գիրքը մեծ ազդեցություն է ունեցել քաղաքական գիտության, դիվանագիտության և պետական կառավարման զարգացման վրա՝ շեշտելով, որ հաջողակ ղեկավարությունը պահանջում է ոչ միայն գաղափարախոսություն, այլև հստակ ռազմավարական մտածողություն։ **«VIVI Classics: Machiavelli’s Prince»** հրատարակությունը սովորաբար առաջարկում է նաև մեկնաբանություններ և ուսուցողական նյութեր, որոնք օգնում են ընթերցողին ավելի լավ հասկանալ Մակավելիի մտքերը և դրանց ժամանակակից կիրառությունը։ Հրատարակիչ - Vivi Books Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 9789386869333

Այլ առարկաներ

Это начало исторического документа - «Высочайшей грамоты императрицы Екатерины II армянам, вышедшим из Крыма», датированной 14 ноября 1779 года. Этот документ стал правовой основой для переселения армянской общины из Крымского ханства в Приазовье и основания города Нахичевань-на-Дону (ныне - часть Ростова-на-Дону) и нескольких сел (Чалтырь, Крым, Большие Салы, Султан-Салы, Несветай). Армянам предоставлялись земли в районе крепости Дмитрия Ростовского. Они освобождались от налогов на 10 лет. Гарантировалась свобода вероисповедания и внутреннее самоуправление (собственный суд). Архимандрит Петр Маркосов упоминается как духовный лидер и руководитель переселения. Это решение было принято в рамках политики Российской империи по переселению христиан из Крыма (осуществленному под руководством А.В. Суворова) для подрыва экономики Крымского ханства и освоения южных рубежей России

Մշակույթ

Այս ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատուն վերաբերում է Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նորագույն գրականության համակարգված ներկայացմանը՝ նպատակ ունենալով ապահովել գիտական և տեղեկատվական աղբյուրների ամբողջական և արդիական նկարագիրը։ Նյութում ընդգրկված են պարբերաբար հրատարակվող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և տեղեկագրեր, որոնք վերաբերում են հայ արվեստի պատմության, կերպարվեստի, երաժշտության, թատրոնի և կինոյի զարգացման ընթացիկ փուլերին, ինչպես նաև մշակութային կյանքի կազմակերպման և կառավարման խնդիրներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընթացիկ հրատարակություններին և գիտական հրապարակումներին, որոնք արտացոլում են ժամանակակից մշակութային գործընթացների միտումները, ստեղծագործական նոր ուղղությունները և արվեստաբանական ուսումնասիրությունների զարգացումը։ Քննարկվում են նաև մատենագիտական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները՝ նյութերի ընտրության, դասակարգման և նկարագրման մեթոդները, որոնք ապահովում են տեղեկատվության համակարգված հասանելիություն և գիտական օգտագործելիություն։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ նման ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն գիտական հետազոտությունների արդյունավետ կազմակերպման, մշակութային տեղեկատվության շրջանառության և արվեստաբանական գիտելիքների զարգացման գործում՝ ծառայելով որպես հուսալի ուղեցույց ոլորտի մասնագետների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Խորեն Մուրադբեկյանի կյանքի, հոգևոր և հասարակական գործունեության համապարփակ վերլուծությանը՝ ընդգրկելով 1901-1938 թվականների ժամանակահատվածը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում է նրա գործունեության ձևավորումը և զարգացումը՝ կապված եկեղեցական ծառայության, համայնքային նախաձեռնությունների և հասարակական կյանքի կազմակերպման հետ, ինչպես նաև նրա դերը ժամանակի հոգևոր-մշակութային միջավայրում։ Հեղինակը վերլուծում է Մուրադբեկյանի գործունեության ազդեցությունը տեղական համայնքների սոցիալական և կրթական կյանքի վրա՝ ընդգծելով նրա մասնակցությունը բարեգործական, կրթական և հոգևոր արժեքների տարածման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պատմական և հասարակական պայմաններին, որոնցում ձևավորվել է նրա գործունեությունը, ինչպես նաև այդ գործունեության կապին ազգային ինքնության պահպանման և հասարակական համախմբման գործընթացների հետ։ Աշխատությունը հիմնված է արխիվային նյութերի, հուշագրությունների և պատմական աղբյուրների վրա՝ փորձելով վերականգնել նրա ներդրումը տվյալ շրջանի հոգևոր և հասարակական կյանքում։