Զբոսաշրջության ինդուստրիա և աշխարհագրություն

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պորֆիրինների ֆոտոֆիզիկական հատկությունների և դրանց կենսաբժշկական ակտիվության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածք–ֆունկցիա կապը և կիրառական նշանակությունը բժշկության մեջ։ Գրքում վերլուծվում են պորֆիրինային միացությունների լուսաբանական հատկությունները՝ կլանման և արտանետման սպեկտրները, ֆոտոէքսցիտացիայի մեխանիզմները, էներգիայի փոխանցման գործընթացները և ակտիվ թթվածնային ձևերի առաջացումը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև պորֆիրինների կառուցվածքային բազմազանությունը և դրանց ազդեցությունը ֆոտոքիմիական վարքագծի վրա՝ կապելով մոլեկուլային կառուցվածքը կենսաբանական ակտիվության հետ։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պորֆիրինների կիրառմանը ֆոտոդինամիկ թերապիայում, ուռուցքային հիվանդությունների ախտորոշման և բուժման ժամանակ, ինչպես նաև դրանց հակամանրէային և հակավիրուսային հնարավոր ազդեցություններին։ Ներկայացվում են փորձարարական հետազոտությունների արդյունքներ, որոնք բացահայտում են պորֆիրինների փոխազդեցությունը կենսաբանական հյուսվածքների հետ և դրանց լուսազգայուն հատկությունների գործնական կիրառությունները։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է քիմիկոսների, կենսաքիմիկոսների, բժշկական հետազոտողների, ֆարմակոլոգների և ֆոտոդինամիկ թերապիայի ոլորտով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Կրոն

Այս աշխատությունը հայ եկեղեցու դավանանքի համառոտ և համակարգված ներկայացումն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատքի հիմնական դրույթներին, պատմական ձևավորմանը, եկեղեցական կարգին, ծեսերին և հոգևոր ավանդույթներին։ Գիրքը կազմել է քահանա Սարգիս Մաքսիմաջյանը և առաջին անգամ հրատարակվել է 1899 թվականին Ռոստովում, իսկ երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1909 թվականին։ Աշխատությունը կազմված է մի քանի հիմնական բաժիններից, որոնցում անդրադարձ է կատարվում Հայ եկեղեցու պատմությանը, դավանությանը, Սուրբ Երրորդության խորհրդին, եկեղեցու խորհրդանիշներին, ծագմանը, նվիրապետական կարգին, տոներին և պահքերին։ Աշխատության հիմնական նպատակը ոչ միայն եկեղեցական ուսմունքի դրույթների շարադրումն է, այլև Հայ Եկեղեցու վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացումների պարզաբանումը։ Հեղինակը հատկապես կարևորում է այն հանգամանքը, որ հայ եկեղեցական ավանդության մասին ոչ բավարար գիտելիքները կարող են հանգեցնել սխալ կամ թյուր մեկնաբանությունների։ Այդ պատճառով գիրքը կառուցված է բացատրական սկզբունքով՝ փորձելով մատչելի ձևով ներկայացնել եկեղեցու հավատքի հիմքերը և դրանց պատմական ու աստվածաբանական հիմնավորումները։ Դավանաբանական հատվածներում ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական հիմնական հավատալիքներին՝ Սուրբ Երրորդությանը, Քրիստոսի անձին և փրկագործությանը, Եկեղեցու նշանակությանը, խորհուրդներին և քրիստոնեական պաշտամունքին։ Հայ Եկեղեցու դավանանքի ներկայացումը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա պատմական առանձնահատկությունները ձևավորվել են հին արևելյան քրիստոնեական ավանդույթի շրջանակում։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պատկանում է Հին Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ընտանիքին և չի ընդունում Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները, իսկ նրա դավանաբանական ավանդության աղբյուրների շարքում կարևոր դեր ունեն Հավատո հանգանակները, եկեղեցական ժողովների որոշումները և հեղինակավոր հայրերի ու աստվածաբանների երկերը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է եկեղեցու պատմական զարգացման և նրա դավանանքի փոխկապակցվածության ներկայացումը։ Հայոց քրիստոնեական ինքնությունը ձևավորվել է վաղ քրիստոնեական դարաշրջանից սկսած, իսկ Հայ Եկեղեցին դարերի ընթացքում ոչ միայն պահպանել է կրոնական ավանդույթը, այլև դարձել է հայ ժողովրդի ազգային և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության վերաբերյալ աղբյուր։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակության կրոնական և մշակութային միջավայրն ուսումնասիրելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Հայ Եկեղեցու դավանանքի վերաբերյալ ռուսերեն լեզվով մատչելի և պարզաբանումներ պարունակող աշխատությունների անհրաժեշտությունը կապված էր նաև Ռուսական կայսրության բազմադավան միջավայրում հայերի և այլ քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների հետ։ Ավելի վաղ՝ 1799 թվականին, ռուսերեն էր հրատարակվել Հայ Եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ կարևոր մի աշխատություն, իսկ 19-րդ դարում ռուսերենով ստեղծվել և տարածվել են Հայ Եկեղեցու դավանանքին ու պատմությանը նվիրված մի շարք ուսումնասիրություններ։ Այս շարքում Մաքսիմաջյանի աշխատությունը առանձնանում է իր ավելի հանրամատչելի և բացատրական բնույթով։ Այն նախատեսված էր ոչ միայն մասնագետների, այլև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում էին ընդհանուր պատկերացում կազմել Հայ Եկեղեցու հավատքի և եկեղեցական կյանքի մասին։ Այդ պատճառով նյութը կարևոր է նաև որպես հայ կրոնական ինքնության ներկայացման պատմական օրինակ։ Աշխատության մեջ եկեղեցական կազմակերպության վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքը, հոգևոր աստիճանները և եկեղեցական իշխանության համակարգը։ Տոների և պահքերի վերաբերյալ բաժինները, իրենց հերթին, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական օրացույցի և ծիսական կյանքի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է դավանանքը արտահայտվում ոչ միայն տեսական ուսմունքի, այլև հավատացյալի առօրյա հոգևոր կյանքի մեջ։ Հայ Եկեղեցու հավատքի վերաբերյալ նման աշխատությունների կարևորությունը մեծ էր նաև այն պատճառով, որ 19-րդ դարում ռուսական հասարակության մեջ երբեմն տարածվում էին Հայ Եկեղեցու դավանանքի մասին սխալ պատկերացումներ։ 19-րդ դարի ռուս-հայ եկեղեցական հարաբերությունների պատմությանը վերաբերող աղբյուրները ցույց են տալիս, որ Հայ Եկեղեցու դավանանքը տարբեր ժամանակներում դարձել էր նաև աստվածաբանական և հասարակական քննարկումների առարկա։ Այդ համատեքստում գիրքը կարելի է դիտարկել որպես Հայ Եկեղեցու ինքնաներկայացման և սեփական դավանաբանական դիրքորոշումների պարզաբանման փորձ։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա մատենագիտական հազվադեպությամբ։ Առաջին հրատարակությունը՝ 1899 թվականի, ունեցել է 61 էջ, իսկ երկրորդ հրատարակությունը՝ 1909 թվականի, նույնպես 61 էջ ծավալով է ներկայացվում մատենագիտական աղբյուրներում։ Այսպիսով, այն ոչ միայն կրոնագիտական ուսումնասիրություն է, այլև 19-րդ դարի վերջի հայ եկեղեցական մտքի և հայ համայնքային կյանքի պատմական վկայություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայ Եկեղեցու դավանանքի հիմնական դրույթները, նրա պատմական ինքնագիտակցությունը, եկեղեցական կառուցվածքը և ծիսական ավանդույթները հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, կրոնագիտությամբ, հայ-ռուսական եկեղեցական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայկական համայնքների մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է նորարարական տեխնոլոգիաների ստեղծման գործընթացի կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նորարարության ձևավորման փուլերը, գիտահետազոտական և փորձակոնստրուկտորական աշխատանքների կազմակերպման առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական նախագծերի պլանավորման, ֆինանսավորման, ռիսկերի կառավարման և առևտրայնացման մեխանիզմները։ Հեղինակը դիտարկում է նորարարական գործունեության արդյունավետության բարձրացման գործիքները, գիտության, կրթության և արտադրության համագործակցության կարևորությունը, ինչպես նաև պետական քաղաքականության և ինստիտուցիոնալ միջավայրի դերը տեխնոլոգիական զարգացման խթանման գործում։ Աշխատությունը ներկայացնում է առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել նորարարական համակարգերի կատարելագործմանը, մրցունակության բարձրացմանը և գիտատար տնտեսության կայուն զարգացմանը։

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Վարդան Ահրումյան» կերպարը հայտնի է նրա «Քաոս» վեպից, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է բուրժուական հասարակության բարոյական անկումը և մարդկանց միջև ձևավորված շահադիտական հարաբերությունները։ Վարդան Ահրումյանը այն կերպարներից է, որի միջոցով բացահայտվում է ժամանակի տնտեսական ու սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա․ նա կանգնած է նյութական շահի, հասարակական դիրքի և անձնական բարոյական սկզբունքների բախման մեջ։ Շիրվանզադեն այս կերպարի միջոցով ցույց է տալիս, թե ինչպես է «քաոսային» հասարակությունը ձևավորում մարդու վարքը՝ հաճախ նրան հեռացնելով ազնվությունից և մարդկային արժեքներից, և ընդգծում է այն գաղափարը, որ նման միջավայրում անհատը դժվարությամբ է պահպանում իր ներքին կայունությունն ու մարդկային դեմքը։

Աշխարհագրություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Իրանի Զայանդերուդ գետի ջրային համակարգում ծանր մետաղների աղտոտվածության ազդեցության գնահատմանը և դրա հետևանքների նվազեցման ու վերացման միջոցառումների մշակմանը՝ էկոլոգիայի, հիդրոլոգիայի և շրջակա միջավայրի պաշտպանության գիտակարգերի շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել գետի ջրերում ծանր մետաղների՝ ինչպիսիք են կապարը, կադմիումը, սնդիկը, քրոմը և այլ թունավոր տարրերը, կուտակման մակարդակը, դրանց տարածման աղբյուրները և ազդեցությունը ջրային էկոհամակարգերի վրա։ Ուսումնասիրվում են ինչպես բնական գործոնները (հողերի էրոզիա, հանքային կազմ), այնպես էլ մարդածին ազդեցությունները՝ արդյունաբերական արտահոսքեր, գյուղատնտեսական պարարտանյութերի և թունաքիմիկատների օգտագործում, ինչպես նաև քաղաքային կեղտաջրերի ներթափանցում գետային համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ծանր մետաղների կենսակուտակման գործընթացներին ջրային օրգանիզմներում և դրանց փոխանցմանը սննդային շղթաներով, ինչը կարող է հանգեցնել էկոհամակարգերի դեգրադացիայի և մարդու առողջության համար ռիսկերի առաջացման։ Գնահատվում են նաև ջրի որակի ցուցանիշները և էկոտոքսիկոլոգիական ազդեցությունները՝ կիրառելով լաբորատոր անալիզներ և դաշտային հետազոտություններ։ Վերացման և մեղմման միջոցառումների շրջանակում քննարկվում են կեղտաջրերի մաքրման տեխնոլոգիաների ներդրումը, արդյունաբերական արտանետումների վերահսկումը, էկոլոգիական մոնիթորինգի համակարգերի զարգացումը և գետի ավազանի ինտեգրված կառավարման մոտեցումները։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների կայուն կառավարման, շրջակա միջավայրի պաշտպանության և էկոլոգիական անվտանգության ապահովման համար՝ նպաստելով ծանր մետաղներով աղտոտված գետային համակարգերի վերականգնման արդյունավետ ռազմավարությունների մշակմանը։

Բնապահպանություն

Տվյալ անվանմամբ («Ֆաունա և ֆլորա, ՄԱԿ, ՀՀ ավտոպարկ») գիրք կամ պաշտոնական մեկ ամբողջական հրատարակություն լայն հասանելի գրական աղբյուրներում չի հանդիպում որպես դասական գրական ստեղծագործություն, այլ ավելի շատ թվում է տեղեկատու/ուսումնական կամ հաշվետվական բնույթի նյութերի համադրություն, որտեղ քննարկվում են կենդանական աշխարհը (ֆաունա), բուսական աշխարհը (ֆլորա) և դրանց պահպանության կամ հաշվառման խնդիրները, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի (Միավորված Ազգերի Կազմակերպություն) շրջանակներում իրականացվող բնապահպանական կամ զարգացման ծրագրերը, իսկ «ՀՀ ավտոպարկ» հատվածը, ամենայն հավանականությամբ, վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ ծառայողական ավտոմեքենաների պարկի վիճակագրությանը, կառավարման կամ տեխնիկական հաշվառմանը, որտեղ կարող են ներառված լինել փոխադրամիջոցների տեսակները, քանակը, օգտագործման արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը շրջակա միջավայրի վրա, այդ պատճառով նման նյութը սովորաբար դիտարկվում է որպես վերլուծական կամ պաշտոնական զեկույց, որը միավորում է բնապահպանական և վարչատնտեսական տվյալներ՝ նպատակ ունենալով գնահատել մարդկային գործունեության ազդեցությունը բնական միջավայրի վրա և մշակել կայուն զարգացման մոտեցումներ։