«Жесткие» и «мягкие» математические модели

Պատմություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 330–387 թվականներին Մեծ Հայքի թագավորության ներքին և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պատմության համար կարևորագույն քաղաքական և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են 4-րդ դարի ընթացքում հայկական պետականության առջև ծառացած ներքին կառավարման խնդիրները, արքունիքի քաղաքականությունը, իշխանական տների հարաբերությունները, պետական կառավարման համակարգը, քրիստոնեության տարածումից հետո հասարակական և քաղաքական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև կենտրոնական իշխանության ամրապնդման կամ թուլացման գործընթացները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Արշակունյաց թագավորության ներքին քաղաքականության առանձնահատկություններին, թագավորական իշխանության և նախարարական տոհմերի փոխհարաբերություններին, եկեղեցու դերի աճին և երկրի քաղաքական կայունության վրա ազդող գործոններին։ Արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են Մեծ Հայքի հարաբերությունները Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի հետ։ 4-րդ դարում Հայաստանը գտնվում էր այդ երկու հզոր պետությունների շահերի բախման գոտում, ինչի պատճառով արտաքին քաղաքականությունը հաճախ պայմանավորված էր տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությամբ և Հայաստանի նկատմամբ նրանց ազդեցությունը հաստատելու ձգտմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ Տրդատ Մեծից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությանը, Խոսրով Կոտակի, Տիրանի, Արշակ Բ-ի և Պապ թագավորի կառավարման ժամանակաշրջաններին, ինչպես նաև հայ-պարսկական և հայ-հռոմեական հարաբերությունների տարբեր փուլերին։ Հատկապես կարևոր է Արշակ Բ-ի և Պապի օրոք Հայաստանի՝ արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը պահպանելու փորձերի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում ռազմական, դիվանագիտական և ներքաղաքական գործոնները սերտորեն փոխկապակցված էին։ Աշխատանքի առանցքային թեմաներից է նաև 363 թվականի հռոմեա-պարսկական պայմանագրից հետո Հայաստանի միջազգային դրության փոփոխությունը և 387 թվականի Հայաստանի բաժանմանը հանգեցրած քաղաքական գործընթացները։ 387 թվականի պայմանավորվածությունը փաստացի ավարտեց Մեծ Հայքի միասնական թագավորության գոյության փուլը՝ երկրի արևմտյան և արևելյան հատվածների նկատմամբ համապատասխանաբար Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի ազդեցության հաստատմամբ։ Այս իրադարձությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքական զարգացումների հետևանք, այլև որպես նախորդ տասնամյակների ներքին և արտաքին քաղաքական գործընթացների արդյունք։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել 4-րդ դարի Մեծ Հայքի պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների, արքունիքի և նախարարական համակարգի փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև Հռոմի և Պարսկաստանի միջև Հայաստանի վարած բարդ քաղաքականության մասին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ Հայաստանի վաղ միջնադարյան պատմության, Արշակունյաց թագավորության քաղաքական համակարգի, հայ-հռոմեական և հայ-պարսկական հարաբերությունների ու 387 թվականի Հայաստանի բաժանման նախադրյալների ուսումնասիրության համար։

Lեզվաբանություն

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ արձակագիր Հրաչյա Դաշտենցի ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի քննությանը։ Աշխատության կենտրոնում գրողի արձակի լեզուն է՝ իր բառապաշարային հարստությամբ, արտահայտչական միջոցներով, շարահյուսական կառուցվածքներով, խոսքի տարբեր շերտերի կիրառությամբ և կերպարների անհատականացման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն լեզվական միջոցները, որոնց շնորհիվ Դաշտենցի արձակը ձեռք է բերում ինքնատիպ հնչերանգ, կենդանի պատկերավորություն և ազգային-մշակութային ընդգծված երանգավորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի կողմից ժողովրդական խոսքի, բարբառային տարրերի, դարձվածքների, հնաբանությունների և խոսակցական լեզվի տարբեր շերտերի օգտագործմանը։ Այդ լեզվական նյութը ստեղծագործություններում ոչ միայն ապահովում է միջավայրի և ժամանակաշրջանի հավաստի վերարտադրությունը, այլև նպաստում է հերոսների բնավորության, սոցիալական պատկանելիության, աշխարհընկալման և հոգեբանական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև հեղինակի նկարագրական և պատմողական խոսքի առանձնահատկությունները, բնապատկերների ու միջավայրի պատկերավորման եղանակները, երկխոսությունների կառուցվածքը և հեղինակային խոսքի ու կերպարների խոսքի փոխհարաբերությունը։ Դաշտենցի արձակի ոճական ինքնատիպությունը պայմանավորված է պատմողական պարզության և լեզվական արտահայտչականության համադրությամբ, ինչպես նաև գրական լեզվի ու ժողովրդական խոսքի ստեղծագործական միավորմամբ։ Նրա լեզվում պատմական հիշողությունը, ազգային կենցաղը, հայրենի բնաշխարհը և մարդկային հարաբերությունները հաճախ արտահայտվում են ոչ միայն բովանդակության, այլև բառի, դարձվածքի և խոսքի հնչերանգի միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բառապաշարի թեմատիկ խմբերին՝ բնաշխարհի, կենցաղի, աշխատանքի, զինվորական կյանքի, ազգային սովորույթների և մարդկային փոխհարաբերությունների հետ կապված բառերի ու արտահայտությունների կիրառությանը։ Կարևոր է նաև շարահյուսական և ոճական կառույցների քննությունը, քանի որ կարճ ու դինամիկ նախադասությունների, նկարագրական ընդարձակ հատվածների, երկխոսությունների և ներքին խոսքի համադրությունը նպաստում է արձակի ռիթմի ու հուզական լարվածության ձևավորմանը։ Դաշտենցի լեզուն ուսումնասիրելիս էական է նաև հեղինակի պատմական և մշակութային աշխարհը, քանի որ նրա արձակային լեզուն սերտորեն կապված է ազգային ինքնության, պատմական ճակատագրի, հայրենիքի և սփյուռքահայության փորձառության թեմաների հետ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել այն տեսանկյունից, որ լեզվական փաստերի վերլուծության միջոցով բացահայտում է գրողի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և ցույց է տալիս, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման, միջավայրի վերարտադրության և ազգային հիշողության փոխանցման միջոց։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճաբաններին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ինչպես նաև Դաշտենցի ստեղծագործական ժառանգությամբ ու հայ արձակի լեզվաոճական զարգացմամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է քրոնիկական սեկրետոր միջին օտիտի տարբեր փուլերում առաջացող վեստիբուլյար խանգարումների ուսումնասիրությանը և դրանց կլինիկական առանձնահատկությունների գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչպես կարող են միջին ականջի երկարատև բորբոքային և հեղուկային փոփոխությունները կապված լինել հավասարակշռության համակարգի աշխատանքի խանգարումների հետ, ինչպես նաև բացահայտել այդ փոփոխությունների հնարավոր դրսևորումները հիվանդության տարբեր փուլերում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել հիվանդների գանգատները, հիվանդության տևողությունը, ականջի ախտահարման առանձնահատկությունները և վեստիբուլյար ֆունկցիայի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գլխապտույտի, հավասարակշռության անկայունության, տարածական կողմնորոշման դժվարությունների և շարժման ընթացքում առաջացող անհարմարության նման ախտանշանների գնահատմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հիվանդության տարբեր փուլերի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե արդյոք վեստիբուլյար համակարգի ֆունկցիոնալ փոփոխություններն ունեն որոշակի փուլային բնույթ և ինչպես են դրանք փոխկապակցված միջին ականջի պաթոլոգիական գործընթացների հետ։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել կլինիկական զննում, լսողական և վեստիբուլյար ֆունկցիայի գնահատման հատուկ մեթոդներ, ինչպես նաև գործիքային հետազոտություններ՝ հավասարակշռության համակարգի վիճակի վերաբերյալ օբյեկտիվ տվյալներ ստանալու համար։ Ստացված արդյունքների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել քրոնիկական սեկրետոր միջին օտիտի ժամանակ առաջացող ֆունկցիոնալ փոփոխությունների մասին և գնահատել դրանց կլինիկական նշանակությունը։ Կարևոր է նաև հիվանդության ախտորոշման և բուժման մարտավարության կատարելագործման տեսանկյունը, քանի որ վեստիբուլյար ֆունկցիայի գնահատումը կարող է լրացնել լսողական համակարգի ուսումնասիրությունը և օգնել ավելի ամբողջական գնահատել հիվանդի վիճակը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել հիվանդության տարբեր փուլերի ժամանակին հայտնաբերմանը, վեստիբուլյար խանգարումների ավելի նպատակային գնահատմանը և բուժման արդյունքների վերահսկմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել քիթ-կոկորդ-ականջաբաններին, օտոլոգներին, աուդիոլոգներին, վեստիբուլոլոգիայի ոլորտի մասնագետներին, բժշկական հետազոտողներին, կլինիկական օրդինատորներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է պարսկերենի և հայերենի բայական համակարգերի զուգադրական քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուների բայական կառուցվածքների տիպաբանական առանձնահատկությունները, ձևաբանական կազմակերպումը և շարահյուսական գործառույթները։ Դիտարկվում են պարսկերենի վերլուծական բայական համակարգը և հայերենի ավելի զարգացած ձևաբանական հարուստ համակարգը՝ ընդգծելով ժամանակի, եղանակի, դեմքի և թվի արտահայտման միջոցների տարբերությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում է, որ պարսկերենում բայական իմաստների արտահայտումը մեծապես հիմնված է օժանդակ բայերի և ձևաբանական պարզեցված կառուցվածքների վրա, մինչդեռ հայերենում պահպանվել է բայական խոնարհման բազմաստիճան և ձևաբանական հարուստ համակարգ՝ ներառյալ սինթետիկ և վերլուծական ձևերի համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակաձևերի համադրությանը, ասպեկտի և եղանակի արտահայտման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև անցյալ և ներկա ձևերի կառուցման տարբերություններին երկու լեզուներում։ Քննարկվում են նաև շարահյուսական գործառույթները՝ բայի դերը նախադասության կառուցվածքում, համաձայնության մեխանիզմները և բայական կառավարումը։ Վերլուծվում է նաև լեզվական փոխազդեցության և պատմական զարգացման ազդեցությունը, որը ձևավորել է որոշ կառուցվածքային ընդհանրություններ և տարբերություններ։ Ընդգծվում է, որ նման զուգադրական ուսումնասիրությունները կարևոր են ոչ միայն տիպաբանական լեզվաբանության, այլ նաև թարգմանագիտության և երկրորդ լեզվի ուսուցման մեթոդաբանության զարգացման համար։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր քաղաքներից մեկի պատմությունը, մշակութային ժառանգությունը և ճարտարապետական հարստությունը՝ լուսաբանելով նրա ձևավորումը, քաղաքական վերելքը, տնտեսական նշանակությունը և հոգևոր կյանքի առանձնահատկությունները։ Ներկայացվում են քաղաքի պաշտպանական կառույցները, պալատները, եկեղեցիները, կամուրջներն ու քաղաքաշինական լուծումները՝ ընդգծելով դրանց գեղարվեստական և ինժեներական արժեքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքի դերին որպես առևտրի, արհեստների և մշակույթի կենտրոնի, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած պատմական իրադարձություններին, որոնք ազդել են նրա զարգացման և անկման վրա։ Աշխատությունը հիմնված է պատմական աղբյուրների, հնագիտական տվյալների և ճարտարապետական ուսումնասիրությունների վրա՝ ընթերցողին տրամադրելով ամբողջական պատկեր միջնադարյան հայկական քաղաքակրթության կարևորագույն կենտրոններից մեկի մասին։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է հայ սիմվոլիստ գրականության մեջ միստիցիզմի դրսևորումների, գաղափարական հիմքերի և գեղարվեստական արտահայտության ձևերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են հայ սիմվոլիստ հեղինակները միստիկական աշխարհընկալումը վերածում գրական պատկերների, խորհրդանիշների, կերպարների և փիլիսոփայական մտորումների։ Միստիցիզմը այստեղ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական կամ հոգևոր երևույթ, այլև որպես իրականության ճանաչման առանձնահատուկ եղանակ, որի շրջանակում տեսանելի աշխարհը ձեռք է բերում թաքնված, խորհրդավոր և բազմաշերտ իմաստներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայ սիմվոլիզմի այն առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով արտաքին իրականությունը հաճախ հակադրվում կամ զուգադրվում է ներքին հոգևոր աշխարհի հետ, իսկ սովորական երևույթները վերածվում են ավելի բարձր կամ անտեսանելի իրականության նշանների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի դերին, քանի որ սիմվոլիստական գեղագիտության մեջ այն պարզապես պատկերավոր արտահայտչամիջոց չէ, այլ իմաստների խորքային համակարգ, որը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս անցում կատարել տեսանելիից դեպի անտեսանելին, նյութականից դեպի հոգևորն ու առօրյայից դեպի վերացականը։ Հեղինակների ստեղծագործությունների ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են միստիկական որոնման տարբեր դրսևորումներ՝ հոգևոր կատարելության ձգտում, անհայտի և բացարձակի որոնում, կյանքի ու մահվան սահմանային վիճակների ընկալում, երազի և իրականության փոխներթափանցում, լույսի և խավարի հակադրություն, խորհրդավոր ուժերի ներկայություն և մարդու ներաշխարհի նկատմամբ խոր հետաքրքրություն։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ գրականության եվրոպական սիմվոլիզմի հետ ունեցած առնչությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս տեսնել, թե ինչպես են համընդհանուր սիմվոլիստական գաղափարներն ու գեղագիտական սկզբունքները յուրացվել և վերաիմաստավորվել հայկական գրական ու մշակութային միջավայրում։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է բացահայտել ազգային մտածողության, քրիստոնեական ավանդույթի, բանահյուսական պատկերացումների և փիլիսոփայական գաղափարների ազդեցությունը հայ հեղինակների միստիկական աշխարհընկալման ձևավորման վրա։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն միստիկական տարրերը դիտարկում է ոչ թե առանձին և մեկուսացված երևույթների տեսքով, այլ որպես սիմվոլիստական գեղագիտության, կերպարային համակարգի և հեղինակների աշխարհայացքի հետ փոխկապակցված ամբողջություն։ Արդյունքում ուսումնասիրությունը նպաստում է հայ սիմվոլիստական գրականության ավելի խոր ընկալմանը՝ ցույց տալով, որ խորհրդավորության, հոգևոր որոնումների և անտեսանելի իրականության թեմաները կարևոր դեր են ունեցել մարդու, աշխարհի և գոյության իմաստի վերաբերյալ գրական հարցադրումների ձևավորման մեջ։