Армянская советская литература и устное народное творчество

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է եկամուտների և ծախսերի հաշվառման տեսական հիմքերին և գործնական կազմակերպմանը ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության շրջանակում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է եկամուտը՝ որպես կազմակերպության տնտեսական օգուտների աճ, և ինչ է ծախսը՝ որպես տնտեսական ռեսուրսների նվազում, որոնք առաջանում են հիմնական գործունեության ընթացքում։ Հեղինակը անդրադառնում է եկամուտների և ծախսերի ճանաչման սկզբունքներին, դրանց դասակարգմանը ըստ գործունեության տեսակների և հաշվապահական ստանդարտների պահանջներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվառման մեթոդներին՝ կուտակային և դրամական հիմքեր, ինչպես նաև ծախսերի բաշխման և վերահսկման մոտեցումներին։ Գրքում քննարկվում են նաև ֆինանսական արդյունքների ձևավորման գործընթացը, շահույթի հաշվարկը և դրա վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Վերլուծվում է եկամուտների և ծախսերի ճիշտ հաշվառման դերը կազմակերպության ֆինանսական կայունության, պլանավորման և կառավարչական որոշումների կայացման գործընթացներում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիմքերը և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով հաշվապահների, ֆինանսիստների, տնտեսագետների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։

Մշակույթ

Ջուղա — հայ պատմաբան, հուշարձանագետ և հետազոտող Արգամ Այվազյան-ի կարևոր աշխատություններից է, որը նվիրված է պատմական Ջուղայի (Նախիջևանի հայկական միջավայրի) մշակութային ժառանգության, հատկապես աշխարհահռչակ հայկական խաչքարերի գերեզմանատան ուսումնասիրությանը, փաստագրմանն ու հիշողության պահպանմանը։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է Ջուղայի պատմական զարգացումը, այնտեղ ձևավորված հայկական հոգևոր և մշակութային կյանքը, ինչպես նաև այն ողբերգական իրադարձությունները, որոնք հանգեցրել են հուշարձանների մեծ մասի ոչնչացմանը։ Այվազյանը գիտական և փաստագրական մոտեցմամբ նկարագրում է խաչքարերի յուրահատուկ արվեստը, դրանց զարդանախշերը, խորհրդանշական իմաստները և դրանց տեղը հայկական միջնադարյան մշակույթի մեջ։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ նաև հիշողության պահպանման փորձ է՝ ցույց տալու, թե ինչ նշանակություն ունի մշակութային ժառանգությունը ժողովրդի ինքնության համար և ինչ կորուստներ կարող են լինել դրա ոչնչացման հետևանքով։ Գրքում ընդգծվում է նաև պատմական արդարության և մշակութային ժառանգության պահպանության կարևորությունը միջազգային համատեքստում։ Այս աշխատանքը արժեքավոր է ոչ միայն որպես գիտական ուսումնասիրություն, այլ նաև որպես վկայություն հայկական մշակույթի կորսված և վտանգված արժեքների մասին։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ընդգրկում է Ռաֆայել Պատկանյանի բազմաժանր արձակ ժառանգությունը՝ հոդվածներ, հուշագրություններ, ճառեր և նամակներ, որոնք միասին ներկայացնում են նրա հասարակական, քաղաքական և մշակութային մտածողության ամբողջական պատկերը։ Այստեղ հեղինակը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գրող, այլ նաև որպես հասարակական գործիչ, ով իր խոսքի միջոցով անդրադառնում է ազգային ինքնության, կրթության, լեզվի պահպանման և պատմական հիշողության կարևորությանը։ Հոդվածներում արտահայտված են նրա վերլուծական և հաճախ քննադատական դիտարկումները ժամանակի հասարակական խնդիրների վերաբերյալ, իսկ հուշերում բացահայտվում են անձնական փորձառություններն ու շրջապատի մարդկանց դիմանկարները՝ ավելի կենդանի և մարդկային շերտ հաղորդելով նրա կերպարին։ Ճառերը առանձնանում են իրենց հռետորական ուժով, հայրենասիրական ոգով և լսարանին ուղղված անմիջական ազդեցության փորձով, մինչդեռ նամակները տալիս են ավելի մտերմիկ պատկերացում հեղինակի մտածումների, հարաբերությունների և գաղափարական զարգացումների մասին։ Այս ամենը միասին ստեղծում է հարուստ պատմա-մշակութային աղբյուր, որը կարևոր է ոչ միայն գրականագիտական ուսումնասիրության, այլ նաև 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի ըմբռնման համար, քանի որ Պատկանյանը իր ստեղծագործություններով փորձել է ձևավորել ազգային ինքնագիտակցություն և հասարակական ակտիվություն։

Պատմություն

Հրայր Դժողքը, որի իրական անունը Արմենակ Ղազարյան էր, հայ ազգային-ազատագրական շարժման հայտնի գործիչներից և ֆիդայական պայքարի կարևոր առաջնորդներից մեկն էր։ Նա ծնվել է Մուշում և երիտասարդ տարիքից ներգրավվել ազգային-հեղափոխական գործունեության մեջ՝ նպատակ ունենալով պաշտպանել արևմտահայության իրավունքներն ու պայքարել Օսմանյան կայսրության բռնությունների դեմ։ Հրայր Դժողքը հայտնի էր իր խիզախությամբ, կազմակերպչական ունակություններով և ժողովրդի նկատմամբ նվիրվածությամբ։ Նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հայկական ինքնապաշտպանական շարժումներին և դարձել ժողովրդի վստահելի առաջնորդներից մեկը։ Նրա գործունեությունը հատկապես կապված էր Սասունի ազատագրական պայքարի հետ, որտեղ նա փորձել է միավորել ժողովրդին և կազմակերպել դիմադրություն թուրքական իշխանությունների դեմ։ Հրայր Դժողքը մեծ կարևորություն էր տալիս ազգային միասնությանը և ժողովրդի ինքնապաշտպանությանը։ Նա համոզված էր, որ հայ ժողովուրդը կարող է գոյատևել միայն համախմբված պայքարի միջոցով։ Իր գործունեության ընթացքում նա համագործակցել է ժամանակի հայտնի ֆիդայական առաջնորդների հետ և մասնակցել բազմաթիվ մարտերի։ Նրա կերպարը ժողովրդի մեջ դարձել էր անվախության և արդարության խորհրդանիշ։ Հրայր Դժողքը նաև հայտնի էր իր գաղափարական համոզմունքներով, քանի որ նա պայքարը դիտում էր ոչ միայն որպես ռազմական գործողություն, այլ նաև որպես ազգային արժանապատվության պահպանման միջոց։ 1904 թվականի Սասունի ապստամբության ժամանակ նա հերոսաբար զոհվեց, սակայն նրա անունը մնաց հայ ազատագրական պայքարի պատմության մեջ որպես անձնազոհության և հայրենասիրության օրինակ։

Պատմություն

Դրասխանակերտցին, լինելով նաև եկեղեցական գործիչ (կաթողիկոս), իր աշխատության մեջ միավորում է պատմական, քաղաքական և եկեղեցական դիտանկյունները։ Նրա պատմությունը միայն իրադարձությունների նկարագրություն չէ, այլ նաև փորձ է մեկնաբանելու դրանց իմաստը՝ հաճախ կրոնական և բարոյական գնահատականների միջոցով։ Այս հանգամանքը բնորոշ է միջնադարյան պատմագրությանը, որտեղ պատմությունը դիտվում էր նաև որպես աստվածային նախախնամության արտահայտություն։ Գրքի առաջին հատվածներում հեղինակը ներկայացնում է Հայաստանի վաղ շրջանի պատմությունը՝ հենվելով իրենից առաջ եղած պատմիչների վրա։ Սակայն աշխատության ամենաարժեքավոր մասը վերաբերում է IX–X դարերին, երբ Դրասխանակերտցին հանդես է գալիս որպես ժամանակակից վկան և երբեմն նույնիսկ անմիջական մասնակից։ Այս հատվածներում ներկայացվում են քաղաքական իրադարձությունները, իշխանությունների պայքարը, արտաքին սպառնալիքները և ներքին զարգացումները՝ առավել կենդանի և մանրամասն կերպով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բագրատունյաց թագավորության վերականգնում-ին, որը հայոց պետականության վերածննդի կարևոր փուլերից էր։ Դրասխանակերտցին նկարագրում է, թե ինչպես հայկական իշխանները կարողացան վերականգնել թագավորությունը երկարատև օտար տիրապետությունից հետո, ինչպես նաև այն դժվարությունները, որոնց բախվում էր նորաստեղծ պետությունը։ Գրքում զգալի տեղ ունի նաև Հայաստանի հարաբերությունները հարևան պետությունների հետ՝ հատկապես Բյուզանդիայի և արաբական խալիֆայության։ Հեղինակը ներկայացնում է դիվանագիտական հարաբերությունները, ռազմական բախումները և քաղաքական դաշինքները՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես էին այս գործոնները ազդում Հայաստանի ներքին կյանքի վրա։ Դրասխանակերտցու աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է նրա անձնական ներգրավվածությունը։ Որպես եկեղեցական առաջնորդ՝ նա հաճախ անդրադառնում է նաև եկեղեցու դերին, ներքին հակասություններին և հոգևոր կյանքի խնդիրներին։ Սա գրքին տալիս է ոչ միայն պատմական, այլև մշակութային և հոգևոր արժեք։