Ժամանակի գործոնի տնտեսագիտական էությունը և տնտեսական հիմնավորումներում ազդեցությունը հաշվի առնելու մեթոդական մոտեցումները

Մենեջմենթ

В книге рассматривается специфика некоммерческого сектора, который отличается от коммерческого тем, что его главная цель не получение прибыли, а решение социальных, культурных, образовательных и иных общественно значимых задач. Автор объясняет, как формируется экономическая база таких организаций и какие источники финансирования они используют (гранты, пожертвования, государственная поддержка и др.). Особое внимание уделяется вопросам менеджмента: планированию деятельности, организационной структуре, управлению персоналом и привлечению ресурсов. Также рассматриваются методы повышения эффективности работы и оценки результатов деятельности некоммерческих организаций. В книге подчеркивается важность стратегического управления, прозрачности и ответственности перед обществом, а также роль социального эффекта в оценке деятельности. В целом, пособие даёт системное представление об экономике и менеджменте некоммерческого сектора и помогает понять, как организуется и управляется деятельность организаций, ориентированных на общественную пользу.

Այլ առարկաներ

Երևանյան առաջին միջազգային երաժշտական փառատոնը նշանակալից մշակութային նախաձեռնություն էր, որը նպատակ ուներ հիմք դնել միջազգային մակարդակի երաժշտական ավանդույթի ձևավորմանը Հայաստանում և Երևանը ներկայացնել որպես դասական երաժշտության ակտիվ կենտրոն տարածաշրջանում։ Փառատոնի շրջանակում կազմակերպվել են սիմֆոնիկ և կամերային համերգներ, ինչպես նաև մենակատարների ելույթներ, որոնց մասնակցել են ինչպես հայ, այնպես էլ արտասահմանյան ճանաչված երաժիշտներ ու դիրիժորներ։ Ծրագիրը ընդգրկել է տարբեր դարաշրջանների կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ՝ սկսած դասական երաժշտության հիմնադիրներից մինչև 20-րդ դարի ժամանակակից հեղինակներ, ինչը ապահովել է բազմազան և կրթական ուղղվածություն ունեցող երաժշտական միջավայր։ Հիմնական համերգները անցկացվել են Երևանի առաջատար համերգասրահներում, այդ թվում՝ Aram Khachaturian Concert Hall-ում, որը դարձել է փառատոնի կենտրոնական բեմերից մեկը։ Փառատոնը առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել նաև երիտասարդ երաժիշտների համար, քանի որ այն ներառել է վարպետության դասեր և համատեղ փորձեր, որոնք նպաստել են մասնագիտական զարգացմանը և միջազգային փորձի փոխանակմանը։ Այս նախաձեռնությունը կարևոր դեր է խաղացել Հայաստանի երաժշտական կյանքի ակտիվացման, միջազգային համագործակցության ընդլայնման և մշակութային հեղինակության բարձրացման գործում։

Քաղաքագիտություն

Левон Тер-Петросян в Российской прессе Հրատարակիչ - Անտարես ISBN - 978-9939-76-196-1

Պատմություն

Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն-ում 1956–1990 թվականներին մշակույթը զարգանում էր ուշ ստալինյան շրջանից հետո սկսված հարաբերական ազատականացման, ապա հետագա գաղափարական վերահսկողության պահպանման պայմաններում՝ ձևավորելով բարդ ու բազմաշերտ մշակութային պատկեր։ Այս շրջանում առանձնապես ակտիվ էր գրականությունը, կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը և կինոն, որտեղ մի կողմից շարունակվում էին սոցիալիստական ռեալիզմի պահանջները, իսկ մյուս կողմից աստիճանաբար աճում էր ազգային թեմաների, պատմական հիշողության և ինքնության արտահայտման ձգտումը։ Գրականության մեջ զարգանում էին ինչպես դասական ավանդույթներին հարող ստեղծագործություններ, այնպես էլ նոր սերնդի հեղինակների փորձերը՝ ավելի խորքային հոգեբանական և ազգային հարցադրումներ ներկայացնելու համար։ Կերպարվեստում և երաժշտությունում նկատվում էր ավանդական հայկական մոտիվների համադրություն ժամանակակից ձևերի հետ, իսկ թատրոնն ու կինոն դարձան հասարակական մտածողության վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր հարթակներ։ 1960–80-ականներին կրթության և մշակութային հաստատությունների ընդլայնումը, թանգարանների և հրատարակչությունների ակտիվությունը նպաստեցին մշակութային կյանքի աշխուժացմանը, սակայն այդ ամենը շարունակվում էր խիստ գաղափարական վերահսկողության պայմաններում, ինչը սահմանափակում էր լիարժեք ստեղծագործական ազատությունը։ 1980-ականների վերջում՝ վերակառուցման շրջանում, սկսվեց ավելի բաց քննարկումների և ազգային թեմաների ակտիվ վերաիմաստավորման փուլ, որը նախապատրաստեց անկախության շրջանի մշակութային անցումները։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Միքայել Նալբանդյանի ստեղծագործությունները՝ ընդգրկելով նրա բանաստեղծությունները, հրապարակախոսական հոդվածները և փիլիսոփայական-հասարակական գրությունները։ Նրա գործերում արտացոլվում են ազգային ազատագրության, լուսավորության և սոցիալական արդարության գաղափարները։ Նալբանդյանը կարևոր դեր է խաղացել XIX դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման մեջ՝ հանդես գալով որպես առաջադեմ մտածող և քննադատական խոսքի ներկայացուցիչ։ Նրա հրապարակախոսությունը ուղղված է եղել ժամանակի սոցիալական խնդիրների բացահայտմանը և ազգային ինքնագիտակցության բարձրացմանը։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ նրա գաղափարական աշխարհին և գնահատել նրա ներդրումը հայ հասարակական մտքի և գրականության պատմության մեջ։

Պատմություն

Հայոց դիցարանը հին հայերի հավատալիքների և կրոնական պատկերացումների համակարգն է, որը ձևավորվել է նախաքրիստոնեական շրջանում և արտացոլում է բնության ուժերի, կյանքի երևույթների ու հասարակական արժեքների աստվածացված ընկալումը։ Հայոց դիցարանի գլխավոր աստվածներից էր Արամազդը, որը համարվում էր երկնքի և երկրի արարիչը, ամենահզոր աստվածը և բոլոր աստվածների հայրը։ Նա կապվում էր իմաստության, արդարության և բարօրության գաղափարների հետ։ Նրա կինը համարվում էր Անահիտը՝ մայրության, պտղաբերության և բժշկության աստվածուհին, որը մեծ պաշտամունք ուներ հայ ժողովրդի շրջանում և հաճախ նույնացվում էր «ոսկեմայր» կերպարի հետ։ Վահագնը պատերազմի, քաջության և կրակի աստվածն էր, որը ներկայացվում էր որպես հերոսական և ուժեղ կերպար, և ըստ ավանդության՝ նա ծնվել է կրակից ու պայքարի խորհրդանիշ է։ Աստղիկը սիրո, գեղեցկության և ջրի աստվածուհին էր, որը կապված էր նաև պտղաբերության և երիտասարդության գաղափարների հետ։ Միհրը համարվում էր լույսի և ճշմարտության աստվածը, որը խորհրդանշում էր արևը և արդարությունը։ Նանեն իմաստության և ընտանիքի պահպանության աստվածուհին էր, որը պաշտվում էր որպես մայրական խնամքի և բարոյական արժեքների խորհրդանիշ։ Տիրը՝ գրի, դպրության և գիտելիքի աստվածն էր, որը համարվում էր նաև երազների մեկնիչ և գրավոր մշակույթի հովանավոր։ Հայոց դիցարանում կային նաև այլ աստվածություններ և ոգիներ, որոնք կապված էին բնության տարրերի՝ ջրի, հողի, լեռների և կենդանիների հետ։ Դիցարանը կարևոր դեր ուներ հին հայերի աշխարհայացքի ձևավորման մեջ՝ կարգավորելով նրանց բարոյական նորմերը, հասարակական հարաբերությունները և հոգևոր կյանքը։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո հայոց հին դիցարանը աստիճանաբար կորցրեց իր պաշտամունքային նշանակությունը, սակայն նրա կերպարներն ու առասպելները պահպանվեցին ժողովրդական ավանդություններում և մշակույթում։ Այսպիսով, հայոց դիցարանի աստվածները արտացոլում են հին հայ ժողովրդի հոգևոր աշխարհը, բնության ընկալումը և մշակութային արժեքները։